Αντιοξειδωτικά στοιχεία στη διατροφή μας

Η παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή περιλαμβάνει πολλές και ποικίλλες τροφές, οι οποίες περιέχουν θρεπτικά συστατικά, τα οποία με την αντιοξειδωτι΄κη τους δράση ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Ορισμένες βιταμίνες είναι δυνατόν να παίξουνσημαντικό ρόλο ενάντια στους ιούς που προκαλούν το κρυολόγημα, όπως οι βιταμίνες Α, C, και Ε, ο ψευδάργυρος, το σελήνιο και το β-καροτένιο.
ΒΙΤΑΜΙΝΗ Α
Η βιταμίνη αυτή έχει ρόλο -κλειδί στη λειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος, καθώς συμβάλλει στην ανάπτυξη και τη σωστή λειτουργία ορισμένων κυττάρων του. Η βιταμίνη Α φαίνεται να παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ομαλή ανάπτυξη πολλών τύπων αιμοκυττάρων, συμπεριλαμβανομένων και των λεμφοκυττάρων, επηρεάζοντας με αυτόν τον τρόπο τη σωστή λειτουργία των αμυντικών μηχανισμών του οργανισμού.Πηγές βιταμίνης Α είναι κυρίως τα ζωικά τρόφιμα, όπως τα εντίσθια, τα αβγά, και τα γαλακτοκομικά.
ΒΙΤΑΜΙΝΗ C
Συντελεί στην αυξημένη παραγωγή λευκοκυττάρων, αντισωμάτων και επαρκών επιπέδων ιντερφερονών, πρωτεινών που διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην παρεμπόδιση πολλαπλασιασμού των ιών. Οι κυριότερες πηγές βιταμίνης C είναι τα επεριδοειδή (πορτοκάλι, λεμόνι, grapefruit), η φράουλα, το καρπούζι, το ροδάκινο, το ακτινίδιο, το λάχανο, η ντομάτα, η πιπεριά, ο μαιντανός, το κουνουπίδι, το σέλινο, και το μπρόκολο. Οπως φάινεται από τα παραπάνω, μιά καθημερινή διατροφή που περιλαμβάνει 5-6 μερίδες φρούτων και λαχανικών είναι δυνατόν να καλύψει τις ανάγκες του οργανισμού σε β-καροτένιο και βιταμίνης C
ΒΙΤΑΜΙΝΗ Ε
Πολλές μελέτες υποδεικνύουν ότι ανεπάρκεια βιταμίνης Ε μπορεί να εξασθενίσει τις ανοσολογικές αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού ειδικότερα αυτές των Β και Τ λεμφοκυττάρων. Ενα ασυνήθιστο γνώρισμα της βιταμίνης Ε είναι ότι είναι από τα λίγα θρεπτικά συστατικά του οποίου η πρόσληψη πάνω από τα συνιστώμενα επίπεδα έχει αποδειχθεί να ενισχύει συγκεκριμένες πτυχές του ανοσοποιητικόυ συστήματος.
Καλές πηγές βιταμίνης Ε είναι το ελαιόλαδο, και άλλα φυτικά λάδια, το αβοκάντο, οι γαρίδες, οι ξηροί καρποί και η γλυκοπατάτα.
ΨΕΥΔΑΡΓΥΡΟΣ
Ο ψευδάργυρος παίζει ιδιάιτερα σημαντικό ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού μας. Βοηθάει στην αποκατάσταση των πληγών και υποστηρίζει τη φυσιολογική ανάπτυξη και εξέλιξη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Η πρόσληψή του είναι συνήθως μειωμένη στους ηλικιωμένους, ενώ η ανεπάρκειά του έχει συσχετισθεί με διαταραχές της γεύσης, μείωση των πολύ ουσιωδών Τ-λεμφοκυττάρων και φτωχή επούλωση των τραυμάτων. Τρόφιμα πλούσια σε ψευδάργυρο, όπως το κρέας, τα αβγά, τα πουλερικά, τα θαλασσινά και το ψάρι, θα πρέπει να περιέχονται στη διατροφή μας.
ΣΕΛΗΝΙΟ
Από τα πιό ισχυρά αντιοξειδωτικά της φύσης, βοηθάει στην προστασία των κυττάρων από την καταστροφική δρλαση των ελεύθερων ριζών, προστατέυοντας τον οοργανισμό μας από την πρόωρη φθορά. Το σελήνιο το βρίσκουμε στα ψάρια και τα θαλασσινά, στα πουλερικά, στους ξηρούς καρπούς, στο ρύζι στο κρέας, στο συκώτι, στο αβοκάντο, στις ελιές, στα δημητριακά.
β-ΚΑΡΟΤΕΝΙΟ
Το β-καροτένιο συντελεί στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικόυ συστήματος, μέσω της αύξησης της δραστικότητας των προστατευτικών φυσικών φονικών κυττάρων (ΝΚ κυττάρων), τα οποία αποτελούν ξεχωριστό πληθυσμών λεμφοκυττάρων που έχουν την ικανότητα να επιτίθενται σε κύτταρα που έχουν προσβληθεί από ιούς. Το β-καροτένιο είναι το πιό διαδεδομένο καροτενοειδές, αποτελεί προβιταμίνης Α και περιέχεται σε τρόφιμα φυτικής προέλευσης. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι φρούτα και λαχανικά με βαθύ κίτρινο ή πορτοκαλί χρώμα (βερίκοκο, πεπόνι, ντομάτα, καρότα) καθώς και λαχανικά με βαθύ πράσινο χρω΄μα, όπως σπανάκι, μαρούλι, μπρόκολο και διάφορα χόρτα.
ΠΡΟΒΙΟΤΙΚΑ
Εχει βραθεί προς τα προβιοτικά παράγουν πρωτείνες που αδρανοποιούν παθογόνους οργανισμούς. Επίσης, διεγέιρουν την παραγωγή της ιντερφερόνης και ιντερλευκίνης, που προάγουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ ταυτόχρονα διεγείρουν την δράση των μακροφάγων.
Ο γαλακτοβάκιλλος Casei Defensis συναντάται σε προβιοτικά ροφήματα και έχει εκπληκτική αντοχή στις γαστρικές εκκρίσεις, καταφέρνοτας έτσι να φθάσει σχεδός ανεπηρέαστος σε μεγάλες συγκεντρώσεις στο έντερο, όπου και συμβάλει στην αποίκιση και στη διατήρηση της επιθυμητής σύνθεσης της μικροχλωρίδας. Επίσης ο ίδιος γαλακτοβάκιλλος αναστέλλει την δράση των παθογόνων μικροβίων και προάγει την άμυνα του οργανισμού έναντι των λοιμώξεων του εντερικού σωλήνα. Η ενίσχυση του γαστρεντερικού συστήματος με τον συγκεκριμένο προβιοτικό μικροοργανισμό είναι εξαιρετικής σημασίας αν αναλογιστούμε ότι το 70% του αμυντικόυ μας συστήματος εδρέυει στον γαστρεντερικό σωλήνα.

ΤΡΟΦΙΜΑ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

Πιπεριές
περιέχουν πλήθος αντιοξειδωτικών ουσιών, γι'αυτό προστατέυουν την καρδιά και τα αγγεία. Περιέχουν επίσης σημαντική ποσότητα βιταμίνης C η οποία ενισχύει την άμυνα του οργανισμού απέναντι στις ιώσεις.
Σκόρδο
Η αλλισίνη που περιέχει το σκόρδο, έχει βρεθεί από αρκετές έρευνες οτι έχει έντονη αντιμικροβιακή δράση, μέσω διέγερσης της παραγωγής λευκοκυττάρων. Ομως, και κάποια βότανα έχουν σχέση με την πρόληψη και την αντιμετώπιση του κρυολογήματος.
Χαμομήλι
Είναι πλούσιο σε φλαβονοειδή, τα οποία έχουν αντιφλεγμονώδη δράση. Αντιμικροβιακή δ΄ραση αναφέρεται οτι έχουν και όλα τα είδη των κουμαρινών του χαμονηλιού
Κρεμμύδια
Περιέχουν την ουσία κερκετίνη, η οποία έχει ισχυρές αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές και αντισηπτικές ιδιότητες. Το κρεμμύδι συγκαταλέγεται, μάλιστα στις αντικαρκινικές ουσίες. Ερευνες έχουν αποδέιξει ότι μειώνει ώς και 20 φορές τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στομάχου και των ωοθηκών.
Ελαιόλαδο
Είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες και κυρίως σε βιταμίνη Ε. Οχι μόνο δεν επιβαρύνει το καρδιαγγειακό μας σύστημα, αλλά θεωρείται προστατευτικό.
Σαρδέλλες
κατατάσσονται στα πλεον υγιεινά ψάρια. Περιέχουν μεγάλη ποσότητα ω3 λιπαρών οξέων (που ωφελούν το καρδιαγγειακό μας σύστημα) και ασβεστίου. επειδή μάλιστα τρώγονται με το κόκκαλο τους, το ασβέστιο μεταφέρεται πληρως στον οργανισμό μας.
Πορτοκάλια
Είναι πολύ πλούσια σε βιταμίνη C, φυτικές ίνες, καροτένια, κάλιο και σελήνιο. Επίσης θεωρούνται καλή πηγή ασβεστίου, φωσφόρου και φολικόυ οξέως. Είναι φρούτα που προστατέυουν από τις ιώσεις. Επίσης έχουν συνδεθεί με τη μείωση των καρδιαγγειακών νοσημάτων και με την άυξηση του προσδόκιμου επιβίωσης.
Καρύδια
περιέχουν κυρίως βιταμίνη Ε και Β6. Επίοης έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε ιχνοστοιχεία (ασβέστιο σίδηρο φωσφόρο, ψευδάργυρο) Πλούσια και σε πρωτείνες και "καλά" λιπαρά (πολυακόρεστα), όπως όλοι οι ξηροί καρποί, τα καρύδια βοηθούν στην πρόσληψη των καρδιαγγειακών νοσημάτων και του καρκίνου.

Αρθρογράφος Ασημένια Κούσουλα. Κλινικός διατροφολόγος Χαροκοπείου Πανεπιστημίου www.kousouladiet.gr

Το άρθρο αναφέρθηκε στα πλεονεκτήματα που μας προσφέρουν τα επιμέρους συστατικά της Μεσογειακής δίαιτας.
Σε μέρη όμως του πλανήτη που λείπει το ελαιόλαδο και οι άλλες μεσογειακές καλλιέργειες η μάνα Γή έχει προνοήσει και όλα τα απαραίτητα ωφέλιμα συστατικά τα δίνει από τις ρίζες , τους βολβούς και από τα πολλών ειδών μούρα και berries, καθώς και από τα σκουρόχρωμα φρούτα του δάσους. Υλικά που κατά κόρον χρησιμοποιούνται στο διαιτολόγιο των λαών που κατοικούν σε ψυχρότερα κλίματα.

Μερικές πληροφορίες για το θαύμα που λέγεται ΜΕΛΙΣΣΑ

Δεν γράφω γιατί είναι καλύτερα να επισκεφτήτε το πολύ καλό μπλογκ μελισσοκομίας
ΕΔΩ

Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση

"Πρόκειται για μιά από τις πιό συχνές παθήσεις του πεπτικού συστήματος, την οποία οι γαστρεντερολόγοι τη συναντούν πλέον όλο και συχνότερα. Από αυτήν πάσχει το 20-25% του πληθυσμού στην Ευρώπη και ενώ θεωρείται πάθηση που δεν ενέχει κίνδυνο για τη ζωή του ασθενή, εάν δεν αντιμετωπιστει έγκαιρα και κατάλληλα, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, μερικές φορές μάλιστα ευθύνεται και για την εμφάνιση καρκίνου στον οισοφάγο.
Η αναγωγή οξέων από το στομάχι προς τον οισοφάγο-όπως αλλιώς αναφέρεται έχει πιό χαραχτηριστικό σύμπτωμα τον οπισθοστερνικό καύσο η γνωστή σε όλους μας καούρα που εμφανίζεται συνήθως μόλις κάποιος ξαπλώσει μετά το φαγητό. Η παχυσαρκία , οσυγχρονος τ΄ροπος διαβίωσης και η κακή διατροφή είναι οι βασικές αιτίες που την προκαλούν.
Απώλεια βάρους καλή διατροφή, αποφυγή κατάξκλισης μετά τα γέυματα πολλά και μικρά γέυματα κατά τη διάρκεια της ημέρας κ.α, σε συνδυασμό με τη φαρμακευτική αγωγή, είναι οι βασικότεροι τ΄ροποι αντιμετώπισης της νόσου, ενώ σε πολύ δύσκολες καταστάσεις, ο ασθενής μπορεί και να χειρουργηθεί.
απαντάει σε ερωτήσεις σχετικ'ες με την Γ.Π ο γαστρεντερολόγος Χρήστος Παπαδημητρίου.

Τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο Γ.Π
Εννοούμε την αναγωγή γαστρικού υγρού από το στομαχι προς τον οισοφάγο. Δηλαδή υγρό (υδροχλωρικό οξύ) που βρίσκεται στο στομάχι για να διασπά τις τροφές ανεβαίνει αφύσικα στον οισοφάγο σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Πρόκειται δηλαδή για νόσο?
Δεν ακριβώς νόσος, είναι ένα μηχανικό πρόβλημα του πεπτικού συστήματος. Στο σημείο που ο οισοφάγος εισέρχεται στο στομάχι, υπάρχει ένας σφιγκτήρας, μιά βαλβίδα δηλαδή η οποία όταν καταπίνουμε, ανοίγει και στη συνέχεια κλείνει για να εμποδίσει το γαστρικό υγρό να ανέβει από το στομάχι στον οισοφάγο. Εαν αυτός ο σφιγκτήρας για κάποιους λόγους έχει χαλαρώσει, ή εαν ο ασθενής πάσχει από διαφραγματοκήλη και ο σφιγκτήρας δεν δουλεύει σωστά, το γαστρικό υγρό από το στομάχι πηγαίνει στον οισοφάγο.

Οταν λέμε ότι το πρόβλημα είναι μηχανικό αυτό σημαίνει ότι κάποιος γεννιέται με αυτό?
Οχι, μπορεί να το πάθει και κατά τη διάρκεια της ζωής του, πχ γιατί πάχυνε, πήρε πολλά κιλά και η βαλβίδα χαλάρωσε.

Παρουσιάζεται συχνά?
Είναι από τις πιό συχνές παθήσεις που συναντούν οι γαστρεντερολόγοι. Τα έλκη που βλέπαμε παλιά έχουν μειωθεί πάρα πολού και πλέον μας επισκέπτονται όλο και πιό συχνά άτομα που πάσχουν από Γ.Π

Πού αφείλεται η αύξηση της νόσου?
Στον σύγχρονο τρόπο διαβίωσης. Οι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια παχάινουν περισσότερο, ενώ η διατροφή τους συμπεριλαμβάνει τροφές και ποτά που πριοκαλούν παλινδρόμηση.. όπως είναι τα λίπη, λάδια, κρασί (ιδιαίτερα τα κόκκινα) σοκολάτες.

Πως εκδηλώνεται η Γ.Π?
Το πιό συχνό σύμπτωμα είναι ο οπισθοστερνικός καύσος, το κάψιμο που λέμε πίσω από το στέρνο, που μερικες φορές αντανακλά μέχρι τη βάση του λαιμού. Ενόχληση που ο ασθενής τη νοιώθει περισσότερο το βράδυ μόλις ξαπλώσει. Αυτό συμβάινει γιατί, όταν κάποιος είναι όρθιος, το γαστρικό υγρό με τη βαρύτητα πηγάινει προς τα κάτω, όταν ξαπλώνουμε όμως τότε το υγρό από το σοτμάχι ανεβάινει προς τον οισοφάγο, με αποτέλεσμα να έχουμε το σύμπτωμα του καψίματος, της καούρας που λέιε κοινά οκόσμος, ή οπισθοστερνικόυ κάυσου όπως λέγεται επιστημονικά.
Από εκεί και μετά μπορέι κάποιος να έχει οδυνοφαγία (πόνο όταν καταπίνει) ή δυσφαγία (δυσκολία στη κατάποση) ή μπορεί ακόμα να έχει και προβλήματα στον λάρυγγα (βραχνάδα στη φωνή) βήχα, άσθμα ή συμπτώματα άσθματος.

Από τί προκαλείται η νόσος?
Η πιό συχνή αιτία είναι η παχυσαρκία. Στα παχύσαρκα άτομα χαλαρώνει ο σφιγκτήρας και αυτά υποφέρουν πιό συχνά από παλινδρόμηση. Αλλη αιτία είναι η διαφραγματοκήλη. ενα μέρος του στομάχου κάνει μιά κήλη μέσα στο τμήμα του διαφράγματος και ανεβάινει προς τον θώρακα, με αποτέλεσμα να καταργείται η βαλβίδα και έτσι πολύ πιό εύκολα το υγρό που βρίσκεται στο στομάχι να ανεβαίνει προς τα πάνω. Συνήθως τα άτομα που έχουν διαφραγματοκήλη υποφέρουν από Γ.Π

Πώς γίνεται η διάγνωση ότι ένας ασθενής πάσχει από Γ.Π?
Κυρίως από τα συμπτώματα, αλλά έχουμε και τη δυνατότητα να κάνουμε και εξετάσεις. Αν ο γιατρός πάρει από τον ασθενή ένα πολύ καλό και λεπτομερές ιστορικό, μπορεί να καταλάβει αν πάσχει από παλινδρόμηση. Χρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσοχή γιατί εδ΄ψ κρύβεται μιά παγίδα, που αφορά στον οπισθοστερνικό καύσο και στην οποία πέφτουμε πολύ συχνά. Τον οπισθοστερνικό καύσο μπορεί να τον δ΄ψσει σαν σύμπτωμα και η στηθάγχη, ή στεφανιάια νόσος. Και γιαυτό επισημαίνω οτι χρειάζεται μεγάλη προσοχή από τους γιατρούς στο ιστορικό που θα πάρουν από τον άρρωστο.. Μέσα από αυτό μπορεί ο γιατρός να ξεκαθαρίσει αν ο ασθενής έχει στηθάγχη ή αν έχει Γ.Π. Εάν ο πόνος, το κάψιμο που αισθάνεται ο άρρωστος οφείλεται στην Γ.Π, εμφανίζεται όταν είναι ξαπλωμένος, ενώ ο πόνος στην καρδιά εμφανίζετια με την κόπωση, όταν ο άρρωστος ανέβει σκάλες ή άνηφόρα, όταν περπατήσει γρήγορα κλπ.
Πολλές φορές καρδιολόγοι έχει συμβεί να μου έχουν στείλει αρρώστους οι οποίοι υποτίθεται ότι έχουν κάποιο πρόβλημα με το στομάχι, αλλά παρόλα αυτά να έχουν πρόβλημα με την καρδιά. Και αυτό συμβάινει γιατί οι νέοι γιατροί δεν παίρνουν λεπτομερές ιστορικό, συνήθως δίνουν στον ασθενή να κάνει εξετάσεις, ενώ πολλές φορές από το ιστορικό μπορείς να μάθεις περισσότερα πράγματα απότι απ'όλες τις μοντέρνες εξετάσεις.

Και ποιές εξετάσεις μπορεί να κάνει κάποιος για να διαπιστώσει εάν πάσχει από Γ.Π?
Μία πρώτη εξέταση έιναι η γαστροσκόπηση, που μέσα από αυτήν ο γιατρός μπορεί να διαπιστώσει εάν υπάρχουν βλάβες στον βλεννογόνο του ισοφάγου. Γιατί εα΄ν η παλινδ΄ρομηση συμβαίνει σε καθημερινή βάση ή πολύ συχνά, τότε προκαλεί βλάβες στον οισοφάγο (ερυθρότητα, μικροδιαβρώσεις, μικροεξελκώσεις κ.α) και δημιουργείται οισοφαγίτιδα, φλεγμονή δηλαδή του βλεννογόνου του οισοφάγου. Επίσης μιά άλλη εξέταση που μπορεί να γίνει είναι η μέτρηση του ph στον οισοφάγο σε 24ωρη βάση. Ενα ειδικό μηχάνημα μετράει το ph, την οξύτητα δηλαδή των υγρών που υπάρχουν στον οισοφάγο. Μέσα από αυτές τις εξετάσεις μπορεί να δει ο γιατρός πόσο σοβαρή είναι αυτή η παλινδρόμηση, πόσο ζημιά έχει κάνει και ποιά η αιτία της.

Πώς αντιμετωπίζεται η ασθένεια?
Οι περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται συντηρητικά με φάρμακα, αλλά και διάφορα φυσικά μέτρα που λαμβάνει ο ασθενής. Πού προχωρημένες και δύσκολες περιπτώσεις της νόσου, αντιμετωπίζονται και χειρουργικά.

Οταν λέτε φυσικά μέτρα τί ακριβώς εννοείτε?
Ενα από αυτά, το σημαντικότερο ίσως, είναι οασθενής που πάσχει από Γ. Π και είναι παχύσαρκος να χάσει βάρος.Εάν πάλι δεν είναι παχύσαρκος, π΄ρπει να φροντίσει να μην πάρει βάρος, γιατί, παίρνοντας επί πλέον κιλά, αυξάνεται η ενδογαστρική πίεση στο στομάχι, οπότε ανεβάινει πολύ πιό εύκολα προς τα πάνω το γαστρικό υγρό.
Ενα άλλο φυσικό μέτρο που ο ασθενής π΄ρπει να γνωρίζει, και έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι να μην τρώει συγκεντρωμένο φαγητό μία φορά την ημέρα. Πρέπει να λαμβάνει μικρά γεύματα τρείς φορές την ημέρα, να μην τρώειποτέ αργά το βράδυ και να μην πηγαίνει κατ'ευθείαν για ύπνο. Καλό είναι να μεσολαβούν δύο με τρεις ώρες από την ώρα του φαγητού μέχρι την ώρα της κατάκλισης. Επίσης να αποφέυγει το κρασί και κυρίως το κόκκινο, τη σοκολάτα, τις λιπαρές τροφές , γενικώς είτε είναι λίπη από παχιά κρέατα, όπως χοιρινό, αρνί λουκάνικα κλπ, είτε είναι λάδια.
Ενα άλλο φυσικό μέτρο εξίσου σημαντικό με τα άλλα, είναι οασθενής να κοιμάται με σηκωμένη την πλάτη του κρεβατιού. Οταν αυτό τους το λέμε, εκείνοι συνήθως απαντούν "Γιατρέ βάζω 2-3 μαξιλάρια και είμαι εντάξει" Δεν είναι όμως έτσι γιατί τα μαξιλάρια απλά σηκώνουν τον αυχένα. Αυτό που ενδιαφέρει εμάς είναι οθώρακας, ο οισοφάγος να είναι λοξά. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνον αν τοποθετηθούν δύο τάκοι στα πόδια του κρεβατιού, που βρίσκονται κάτω από το μαξιλάρι., έτσι ώστε το κρεβάτι να είναι επικλινές. Το μέτρο αυτό βοηθάει νε μην ανεβαίνει από το στομάχι προς τα επάνω το γαστρικό υγρό την νύχτα. Ισως μάλιστα να είναι πιό σημαντικό ακόμα και από τα φάρμακα γιατί μπορεί να το κάνει μονίμως , ενώ τα φάρμακα δεν μπορεί να τα παίρνει μιά ζωή.

Και΄από φάρμακα?
Υπάρχουν δύο κατηγορίες φαρμάκων για την Γ.Π. Στη μιά κατηγορία ανήκουν αυτά που περιορίζουν την έκκριση του οξέος στο στομάχι (σιμετιδίνη, ομεπραζόλη, εσομεπραζόλη) τα οποία προτιμούν και οι γιατροί. Ο ασθενής πρέπει να τα λαμβάνει το β΄ραδυ για να περιορίζεται η νυχτερινή έκκριση του οξέος, ενώ μιά βραδινή δόση τον καλύπτει όλο το 24ωρο.
Στην άλλη κατηγορία ανήκουν τα προκινητικά φάρμακα του στομάχου (μετοκλοπραμίδη), αυτά δηλαδή που βοηθούν να αδειάσει το στομάχι, ώστε να μην ανεβαίνει επάνω το οξύ, και ο ασθενής πρέπει να τα παίρνει πρωί μεσημέρι βράδυ, μισή ώρα πριν από το φαγητό.

Κάποιος που πάσχει από τη νόσο με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή ή εάν λάβει τα φυσικά μέτρα που αναφέραμε, μπορεί να απαλλαγεί οριστικά από αυτή?
Ο ασθενής που προσέχει και ακολουθεί σωστά τις οδηγιές του γιατρού του μπορεί να είναι καλά. Εάν όμως κάποια στιγμή νοιώσει καλύτερα και σταματήσει τα φάρμακα του τα συμπτώματα θα επανεμφανιστούν, δεν εξαφανίζονται. Επίσης εα΄ν κάποιος πάσχει από Γ.Π και έχει διαφραγματοκήλη, αυτή δεν θεραπεύεται, θα την έχει, απλα δεν θα υποφέρει από τα συμπτώματα και δεν θα έχει τις συνέπειες.

Σε ποιές περιπτώσεις οδηγείται ο ασθενής στο χειρουργείο?
Σε καταστάσεις πάρα πολύ σοβαρες, όταν έχουμε έντονες εξελκώσεις, όταν η ζωή των ασθενών γίνεται αφόρητη και τα συμπτώματα δεν μπορούν να αντιομετωπιστούν συντηρητικά με φάρμακα ή με τα φυσικά μέτρα που αναφέραμε, τότε μπορούν να οδηγηθούν στο χειρουργείο και να κάνουν τις λεγόμενες αντιπαλινδρομικές εγχειρήσεις. Πρόκειται για κάποιες ειδικές χειρουργικές επεμβάσεις που γίνονται στην περιοχή του διαφράγματος και στον θόλο του στομάχου με στόχο να μην παλινδρομεί το οξύ.

Εάν κάποιος πάσχει από Γ.Παλλά δεν κάνει απολύτως τίποτα για την αντιμετώπισή της μπορεί η νόσος να δημιουργήσει περισσότερες επιπλοκές?
Ναι, μπορεί να δημιουργήσει βαριά οισοφαγίτιδα, να κάνει στένωση στον οισοφάγο, οισοφάγο Barrett και να οδηγήσει στην ανάπτυξη καρκίνου. Και δυστυχώς αυτό είναι μιά πραγματικότητα. Οι άρρωστοι δεν πάνε εύκολα στον γιατρό γιαυτήν την νόσο. Λένε "καούρες έχω κάτι με πείραξε στο φαγητό, θα περάσει" Βέβαια τα τελευταία χ΄ρονια έχουν ευαισθητοποιηθεί περισσότερο με παλαιότερα.

Τί είναι ο οισοφάγος Barrett?
Μιά άλλη ιδιαιτερότητα της παλινδρόμησης, εκτός από την οισοφαγίτιδα, είναι πο λεγόμενος οισοφάγος Barrett.Αυτό συμβαίνει όταν το γαστρικό οξύ ανεβαίνει από το στομάχι προς τα επάνω, ερεθίζεται οβλεννογόνος του οισοφάγου και σιγά σιγά αντί να είναι βλεννογόνος όπως ο βλεννογόνος του οισοφάγου γίνεται βλεννογόνος όπως αυτός του στομάχου. Ετσι ο οισοφάγος στο κάτω μέρος του έχει αυτόν τον βλεννογόνο που λέγεται οισοφάγος Barrett. Τα άτομα που έχουν οισοφάγο Barrett πρέπει να ελέγχονται περιοδικά γιατί πολλές φορές αναπτύσσεται καρκίνος.

Από Γ.Π πάσχουν τα βρέφη?
Εμφανίζεται και στα μωρά αλλά στην πλειονότητα τν περιπτώσεων υποχωρεί χωρίς καμμία θεραπεία. Αυτό οφείλεται στην προοδευτική ωρίμανση του μηχανισμού της βαλβίδας.

Πότε πρέπει οι γονείς να ανησυχήσουν και να απευθυνθούν στον γιατρό?
Εάν τα συμπτώματα είναι πολύ συχνά και καθημερινά. Οταν δηλαδή το βρέφος παρουσιάζει πολύ συχνές αναγωγές (γουλιές) μετά το γεύμα. Τότε οι γονείς π΄ρπει να συμβουλευτούν το γιατρό τους

Οσα μπορεί να κρύβει..."Ενα ποτηράκι πάρα πάνω"

άρθρο της Ελενας Κιουρτσή από το περιοδικό pharmanews

Η χρήση του αλκοόλ , ιδιαίτερα σε περιόδους γιορτών ή διακοπών, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, καθώς προσφέρει χαλάρωση και ευδιαθεσία, μειώνει το άγχος, μετριάζει τις ανάστολες και δημιουργεί μεγαλύτερη ευκολία στις κοινωνικές συναναστροφές.

Τα "ευχάριστα" όμως αποτελέσματα του αλκοόλ ασκούν επίδραση σε μικρές η πολύ μέτριες δόσεις. Οταν γίνεται κατανάλωση μεγαλύτερης ποσότητας, τότε αυξάνεται το αίσθημα ταραχής και νευρικότητας, επισημαίνει η κα Νατάσσα Καραμολέγκου Αναπτυξιακή Ψυχολόγος Msc.
Το αλκοόλ (αιθυλική αλκοόλη, ή αιθανόλη) είναι μιά εξαιρετικά εξαρτησιογόνα ουσία, που όταν καταναλώνεται συχνά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, προκαλεί εθισμό και συχνά οδηγεί το άτομο στον αλκοολισμό.
Ο Αλκοολισμός αναλύθηκε το 1972 και χαρακτηρίστηκε επίσημα ως νόσος, από τον γιατρό Coakley Lettson, που τον όρισε ως δηλητηρίαση του οργανισμού από την χρήση του. Από τότε μέχρι σήμερα έχει πάρει τεράστιες κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις, καθώς φαίνεται πως όλο και περισσότερα άτομα εθίζονται στο αλκοόλ και δυσκολεύονται να απεξαρτηθούν.
Τα δεδομένα στην Ελλάδα είναι αρκετά ανησυχητικά. Πριν από 20 χρόνια, η χώρα μας κατείχε την 20η θέση στην Ευρώπη για τον αλκοολισμό, ενώ σήμερα κατέχει την 8η.
Αυτό όμως που προκαλεί μεγαλύτερο προβληματισμό είναι το αποτέλεσμα μιάς έρευνας στη χώρα μας που έδειξε ότι το 24% ηλικίας 11-15 ετών καταναλώνουν εβδομαδιαία μπύρα, ενώ το 29% των αγοριών στην έρευνα, δηλώνουν ότι έχουν μεθύσει μία φορά στη ζωή τους.
Το πριν και το μετά...
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), αλκοολικό είναι το άτομο που χαρακτηρίζεται από υπερβολική κατανάλωση οινοπνέυματος και του οποίου η εξάρτηση από αυτό, έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να διακρίνονται έντονα σημέια βλάβης στην υγεία του-σωματικά και ψυχικά-,διαταραχές στην επικοινωνία του με άλλα άτομα, όπως και βλάβες στο οικονομικό και κοινωνικό του περιβάλλον, ή πρόδρομα σημεία μιάς τέτοιας εξέλιξης. Επομένως ο αλκοολισμός είναι μιά πρωτογενής και χρόνια ασθένεια που χαρακτηρίζεται από μειωμένη ικανότητα ελέγχου της χρήσης αλκοόλ, από έντονη και συνεχή πνευματική ενασχόληση με την ουσία, από τη συνεχιζόμενη χρήση, παρά τις δυσμενείς συνέπειες στην υγεία του ατόμου, από το διαστρεβλωμένο τρόπο σκέψης του χρήστη, με ιδιαίτερη χρήση του ψυχολογικόυ μηχανισμού άρνησης.
Οπως εξηγεί η κα Καραμολέγκου, η χρήση του αλκοολ ξεκινά συνήθως, στην εφηβεία, όπου οι νέοι θέλοντας να νιώσουν και να δείξουν μεγάλοι, αρχίζουν να καταναλώνουν στις εξόδους τους αρκετή ποσότητα αλκοόλ. Αυτό βέβαια δεν συμαίνει ότι, θα οδηγηθούν οπωσδήποτε στον αλκοολισμό. Τα πολύ νεαρά άτομα που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, είναι, κυρίως εκείνοι που έχουν προβλήματα στη σχέση με την οικογένειά τους, που εισπράτουν απόρριψη και αδιαφορία, που έχουν κακοποιηθεί σωματικά ή σεξουαλικά, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και κακή εικόνα του εαυτού τους και που δεν βρίσκουν καμία στήριξη και συμπαράσταση από τους γονείς τους.
Κατά την ψυχολόγο, αν συνυπάρχει και ιστορικό αλκοολισμού στην οικογένειά τους, τότε η πιθανότητα να καταλήξουν και οι ίδιοι αλκοολικοί, αυξάνεται επικίνδυνα.
Αλλωστε τα παιδιά των αλκοολικών είναι 4 φορές πιθανότερο να γίνουν αλκοολικοί.
Φαίνεται πάντως ότι οι νέοι που ξεκινούν να πίνουν ανεξέλεγκτα είναι περισσότερο επιρρέπεις στο να εθιστούν στο αλκοόλ, σε σχέση με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.
Πιό συγκκριμένα, περισσότερο κίνδυνο διατρέχει η ηλικιακή ομάδα 18-29 ετών και χαμηλότερο κίνδυνο οι ηλικίες των 65 ετών και άνω.
Σε κάθε περίπτωση, μεγαλύτερη ροπή προς τον αλκοολισμό έχουν τα άτομα με εξαρτημένη συμπεριφορά στις σχέσεις τους, που έχουν μεγαλώσει μέσα σε ασαφείς και ανασφαλείς οικογενειακές σχέσεις, που δεν έχουνεισπράξει αποδοχή και αγάπη από το περιβάλλον τους, οπότε έχουν την τάση να επιλέγουν το αλκοόλ ως μέσο ανακούφισης από τον ψυχικό πόνο. Ωστόσο, οι αιτίες του αλκοολισμού δεν είναι ξεκάθαρες.
Η έναρξη κατανάλωσης του αλκοόλ εξαρτάται από οικογενειακές, κοινωνικές και ψυχολογικές παραμέτρους, φαίνεται όμως οτι και γενετικοί παράγοντες-όταν αλληλεπιδρούν με περιβαλλοντικές συνιστώσες- εξηγούν την προδιάθεση για τον εθισμό στο αλκοόλ. Από την άλλη, ο αλκοολισμός συνυπάρχει με ψυχικές διαταραχές, δεν είναι, όμως ξεκάθαρο ποιός από τους δύο παράγοντες αποτελεί την αιτία και ποιός το αποτέλεσμα. Τα συμπεράσματα έρευνας που διεξήχθη σε Αμερική και την Ολλανδία (Geerlings and Vande Brink, 1995) έδειξαν ότι ο εθισμός στο αλκοόλ και κάποια ψυχική διαταραχή, συνυπάρχουν σε διπλάσιο ποσοστό, σε σχέση με τα άτομα που δεν πάσχουν από αλκοολισμό.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, ο αλκοολισμός οδηγεί σε συναισθηματική ή αγχώδη διαταραχή και σε ψύχωση.
Το 40% των αλκοολικών βρέθηκε ότι έχουν εκδηλώσει μια ή περισσότερες διαταραχές προσωπικότητας, ενώ το 28% που υπέφεραν από κάποια ψυχική διαταραχή, εμφάνιζαν και εξάρτηση από το αλκοόλ.
Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο , αλκοολισμός και ψύχωση φάινονται ότι συσχετίζονται, καθώς η χρόνια χρήση ή κατάχρηση αλκοόλ δημιουργεί κατάθλιψη παραισθήσεις, επιθετική συμπεριφορά, ιδέες καταδίωξης, καχυποψία, παντελή έλλειψη αναστολών και κοινωνική απομόνωση, τονίζει η ψυχολόγος.
Οι πιό συχνές ψυχικές διαταραχές από το αλκοόλ είναι η διπολική διαταραχή, η σχιζοφρένεια και η διαταραχή ελλειματικής προσοχής , υπερκινητικότητας των ενηλίκων. επί πλέον ο αλκοολισμός μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο.
Διότι εξαιτίας της συχνής λήψης υπερβολικής δόσης οινοπνέυματος, δημιουργούνται οργανικές επιπλοκές, μη ανατρέψιμες, που συσχετίζονται με τον εγκέφαλο , το ήπαρ, την καρδιά και πολλά άλλα όργανα. Μπορεί επίσης να οδηγήσει στην αυτοκτονία, στην ανθρωποκτονία (όταν συνηγορούν και ψυχιατρικές διαταραχές), σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και σε άλλα δραστικά συμβάντα.
Το "επικίνδυνο" προφίλ.
Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία, τα αλκοολικά άτομα παρουσιάζουν καθήλωση στο στοματικό στάδιο της ψυχοσεξουαλικής τους ανάπτυξης στο οποίο χτίζεται η σχέση βρέφους και μητέρας, μέσα από τη διαδικασία του θηλασμού ή του υποκατάστατού του. Είναι η φάση, κατά την οποία το μωρό έχει ανάγκη από μία μητέρα που θα του προσφέρει αγάπη,στοργή,ισορροπία,ασφάλεια, και συναισθηματική κάλυψη και θα έχει απέναντί του σταθερή συμπεριφορά. Αν δεν εισπράξει αυτά τα συναισθήματα, καθηλώνεται στο στοματικό στάδιο, και αναζητά ανακούφιση από τις απογοητεύσεις του μέσα από το ποτό, το φαγητό, υπογραμίζει η κα Καραμολέγκου.
Ομως, συχνά, ένα ψυχικό τράυμα μπορεί να οδηγήσει το άτομο στη χρήση αλκοόλ, προκειμένου να ξεχάσει ή να παρηγορηθεί. Διαζύγιο, θάνατος, οικονομικά, ή εργασιακά προβλήματα αποτελούν παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στον αλκοολισμό.
Τον καθοριστικό, όμως παράγοντα μπροστά σε όλα αυτά τα προβλήματα παίζει η προσωπικότητα του ατόμου, το πόσο δηλαδή έχει ένα ισχυρό Εγώ, που μπορεί να αντέξει τις ματαιώσεις στη ζωή του και να τις διαχειριστεί με πιό δυναμικό τρόπο.
Διότι, ένα αδύναμο και ανίσχυρο Εγώ δεν μπορεί να έχει αυτοέλεγχο και φαίνεται να είναι πιό επιρρεπές στην κατάχρηση ουσιών.
Βέβαια, το να πίνουμε πού και πού λίγο παρά πάνω με την παρέα μας ή ακόμη και να μεθύσουμε κάποιες φορές,δεν σημάινει ότι είμαστε ή θα γίνουμε αλκοολικοί.
Τα σημάδια του αλκοολισμού ξεκινούν, όταν χαθεί το μέτρο. Και η πρώτη ένδειξη είναι, όταν χρειαζόμαστε το αλκοόλ για να νοιώσουμε καλά, και ακόμα χειρότερα, όταν χρειαζόμαστε όλο και μεγαλύτερη ποσότητα αλκοόλ, για να χαλαρώσουμε.
Η ψυχολόγος τονίζει πως, το άτομο που εθίζεται στο οινόπνευμα, δυσκολεύεται ή και αρνείται να παραδεχτεί ότι έχει πρόβλημα. Ο περίγυρός του είναι μάρτυρας της ασθένειάς του, καθότι παρατηρεί αλλαγές στη συμπεριφορά του. ενας ασφαλής τρόπος για να καταλάβει κάποιος ότι κινδυνέυει να γίνει αλκοολικός, είναι να αναρωτηθεί, αν έχει νοιώσει ποτέ την ανάγκη να περιορίσει τη χρήση του αλκοόλ. Να παρατηρήσει αν ενοχλείται από την κριτική που του κάνουν οι άλλοι, ως προς την χρήση του ποτού και αν νοιώθει το συναίσθημα της ενοχής κάθε φορά που πίνει.
Αν κάποιος αναγνωρίζει, έστω και ένα από τα πάρα πάνω ση΄μαδια, τότε θα πρέπει να δεχτεί ότι, ο αλκοολισμός τον αφορά.
Η απεξάρτηση από το αλκοόλ δεν έιναι μιά εύκολη υπόθεση, όμως το πρώτο βήμα για τη θεραπεία είναι η παραδοχή του ατόμου, ότι πάσχει από αλκοολισμό και ότι μπορεί, αν προσπαθήσει, να επανακτήσει τον έλεγχο τς ζωής του. Το επόμενο βήμα είναι να ζητήσει τη βοήθεια των ειδικών κέντρων απεξάρτησης, τα οποία θα του παρέχουν τις απαραίτητες οδηγίες και την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη, για να μπορέσει να απαλλαγεί οριστικά από τον αλκοολισμό.
Συμβουλευτικά ή κα Καραμολέγκου, υπενθυμίζει πως, καλό είναι να πίνουμε μέχρι εκεί που αισθανόμαστε καλά και να νοιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας και της κατάστασης. Μετά από αυτό το σημείο, πιθανότατα να οδηγηθούμε στην εξαρτημένη σχεση με το αλκοόλ. Επίσης, να φροντίζουμε να μην πίνουμε αλκοολ νηστικοί και ας αντικαταστήσουμε ένα ποτό με ένα ποτήρι φυσικό χυμό ή μεταλλικό νερό.
Πάντως, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι μπορούμε να είμαστε κεφάτοι και χαλαροί από μόνοι μας και ότι δεν χρειαζόμαστε απαραίτητα κάτι άλλο για να μας ανεβάσει. Και δεν είναι τυχαίο το ότι οι Ιάπωνες λένε το εξής εύστοχο:
"Πρώτα το άτομο πάιρνει ένα ποτό
Μετά το ποτό παίρνει ένα ποτό και στο τέλος,
το ποτό...παίρνει το άτομο"

Τα κλασσικά συμπτώματα
Συχνά ατηχήματα
Αδικαιολόγητο άγχος
Καχυποψία
Κενά μνήμης ή και απώλεια της κάποιες φορές
Παραμέληση της εμφάνισης
Επιθετικότητα
Τρεμούλιασμα στα χέρια
Απότομη πτώση της απόδοσης στην εργασία και συχνές απουσίες από αυτήν
Αυπνία
Ρήξεις στις προσωπικές σχέσεις που συχνά οδηγούν σε χωρισμό.


ΠΟΥ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ
Ανώνυμοι Αλκολικοί Αθηνών. 2106452972
Πειραιά. 2104311437
Θεσσαλονίκης. 2310307417
Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων www.kethea.gr
Συμβουλευτικός Σταθμός Απεξάρτησης Αλκοολικών και Τοξικομανών (18 και άνω) του Ψυχαιτρικού Νοσοκομείου Αθηνών.2103617089 www.psyhat.gr
Κέντρα Ψυχικής Υγείας, Γενικά Νοσοκομέια-Κέντρα Υγείας.