Monday, June 24, 2019

Δυσάρεστη αναπνοή... Τι κρύβει και πως θα την αντιμετωπίσουμε

Η διαβίωση  σήμερα στα μεγάλα αστικά κέντρα , και ο συνωστισμός σε κλειστούς , «προστατευμένους», χώρους έχει αναδείξει ένα πρόβλημα  όχι τόσο καινούργιο ,την κακοσμία του στόματος. 
Έτσι όλο και περισσότερα άτομα επιδιώκουν να έχουν καθαρή αναπνοή καθολη τη διάρκεια της ημέρας. Η δύσοσμη αναπνοή μπορεί να έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία, ενώ  για να δοθεί λύση θα πρέπει το ίδιο το άτομο να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και να αναζητήσει λύση σε κάποιον ειδικό, ξεκινώντας από τον οδοντίατρο.
Η δύσοσμη αναπνοή οφείλεται σε πτητικές ενώσεις, προερχόμενες κύρια από αεροφόρες κοιλότητες της κεφαλής όπως τη μύτη, τους  παραρινικούς κόλπους και το στόμα αλλά και το φάρυγγα και τον οισοφάγο.
Προσπαθώντας να εντοπίσουμε το πρόβλημα είναι σίγουρο ότι πρέπει να εστιάσουμε στη στοματική κοιλότητα. Λόγω της διαμόρφωσης της τελευταίας και λόγω της ποικιλότητας των μικροβίων που την εποικιζουν, η κακοσμία αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Ιδιαίτερα οι καταστάσεις της χρόνιας ουλίτιδας και της περιοδοντίτιδας σχετίζονται άμεσα μ’ αυτή. Επίσης οι κακότεχνες εμφράξεις και προσθετικές εργασιες οδηγούν στη συγκράτηση μικροβίων ιδιαίτερα οσμηγόνων (αναερόβια gram(-). Από την άλλη πλευρά πρωτεύουσα φαίνεται να είναι και η σημασία της γλώσσας , όπου πάνω στην αδρή η και αυλακωτή, κάποιες φορές, επιφάνεια της, γίνεται η αποδομηση πρωτεϊνικών υπολειμμάτων των τροφών καθώς και άλλων συστατικών του σάλιου και του αίματος (πάλι η ουλίτιδα παίζει το ρόλο της).
Οι ισχυρά οσμηρές πτητικές θειούχες ενώσεις που παράγονται τότε είναι υπεύθυνες για την κακοσμία του στόματος.
Και άλλες καταστάσεις μπορεί να επιφέρουν δύσοσμη αναπνοή. Τέτοιες είναι ο πολυτεριδονισμός, οι πυώδεις φλεγμονές του στοματοφάρυγγα, τα οδοντοφατνιακά και περιοδοντικά αποστήματα καθώς και μια σειρά διαταραχών στην επούλωση μετά από εξαγωγή δοντιού. Έτσι συνηθίζουμε να λέμε ότι η διαδικασία της εξαγωγής τελειώνει μόνο αφού έχουν κατασταλεί και τα συνωδά συμπτώματα και έχει αρχίσει η φυσιολογική επούλωση. Ο ρόλος των μικρόβιων στην κακοσμία  σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις φαίνεται και από το γεγονός ότι οι  ασθενείς που μπαίνουν σε ένα πρόγραμμα στοματικής υγιεινής  με τη βοήθεια στοματοπλυμάτων που περιέχουν χλωρεξιδίνη , σε σύντομο χρονικό διάστημα παρουσιάζουν μεγάλη βελτίωση της δύσοσμης αναπνοής.
Αρκετή προσοχή πρεπει να δοθεί και σε χώρους όπως η ρινική κοιλότητα και οι παραρρινικοί κόλποι, ο φάρυγγας και ο οισοφάγος που μπορούν να δημιουργήσουν κακοσμία ιδιαίτερα όταν φλεγμαίνουν. Έτσι πρέπει κατά την εξέταση ο οδοντίατρος να καθορίζει με αντικειμενικότητα την προέλευση της κακοσμίας. Ένας επίμονος παραγωγικός βήχας ή πυώδεις εκκρίσεις από τη μύτη μετατοπίζουν την εστία του προβλήματος. Πόσο μάλλον όταν ο ασθενης παραπονείται για δυσκολία στην πέψη ή και επαναλαμβανόμενους εμμέτους. Οι παρακλινικές εξετάσεις που μπορεί τότε να χρειαστούν (ακτινογραφίες, γαστροσκόπηση, εξέταση αίματος κλπ.) οπωσδήποτε θα προκύψουν και από τη συνεργασία με γιατρούς άλλων ειδικοτήτων.
Προχωρώντας, θα πρέπει να σημειώσουμε δυο πράγματα. Πρώτον ό,τι κατά τη διάρκεια της ημέρας η ένταση της κακοσμίας είναι διαφορετική. Όλοι έχουμε προσέξει ότι το πρωί και καθώς η ροή του σάλιου ελαττώνεται κατά τις βραδινές ώρες,  η αναπνοή γίνεται ιδιαίτερα δύσοσμη. Το βράδυ λοιπόν τα παθογόνα gram(-) βακτήρια αναπτύσσουν υδρόθειο και μεθυλμερκαπτάνη, ουσίες ιδιαίτερα οσμηρές. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και όταν παραμένουμε για αρκετές ώρες νηστικοί. Από την άλλη πλευρά η διατροφή παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην αναπνοή. Το κρεμμύδι στις σαλάτες και το σκόρδο στα φαγητά είναι γνωστά για την τουλάχιστο ιδιόμορφη οσμή τους, αλλά προκαλούν μάλλον παροδική ενόχληση. Η διατροφή εξάλλου του σύγχρονου ανθρώπου έχει εμπλουτιστεί ιδιαίτερα σε λίπη και πρωτεΐνες λόγω της υπερκατανάλωσης κρέατος. Η επιβάρυνση που προκαλεί αυτό εκτός από τη γενική υγεία είναι μεγάλη και στη στοματική. Και αυτό γιατί όπως αναφέρθηκε η διάσπαση των αμινοξέων από τα μικρόβια είναι που δημιουργεί τις δύσοσμες θειούχες πτητικές ουσίες.
Όσον αφορά την αποτελεσματική αντιμετώπιση της κακοσμίας, θα πρέπει να τονισθεί ότι η σωστή και επιμελής στοματική υγιεινή αποτελεί τη λύση στις πλείστες των περιπτώσεων. Και αυτό βέβαια εφόσον ο οδοντίατρος αξιολογώντας ιστορικό και συμπτώματα εντοπίσει το πρόβλημα στη στοματική κοιλότητα. Τότε λοιπόν απαιτείται καθαρισμός των δοντιών αρχικώς στο οδοντιατρείο και στη συνεχεία επαρκής και συνεχής στοματική υγιεινή στο σπίτι , δίνοντας ιδιαίτερη βάση στο οδοντικό νήμα και το μεσοδόντιο βουρτσάκι καθαρισμού. Δεν είναι λίγες οι φορές εξάλλου που ο εντοπισμός της περιοδοντικής νόσου ξεκινά από την έντονη κακοσμία του στόματος. Τα μεσοδόντια διαστήματα , οι κακότεχνες εμφραάξεις και οι προσθετικές εργασίες χωρίς καλή εφαρμογή μπορεί να αποτελέσουν περιοχές με ιδιαίτερη συγκράτηση μικρόβιων και σίγουρα θα πρέπει να ελεγχθούν από τον οδοντίατρο και αν είναι ανάγκη να αλλαχθούν. Παράλληλα με τη διευθέτηση των αποκαταστάσεων σημαντική βοήθεια δίνει και η χρήση αντιμικροβιακών διαλυμάτων που περιέχουν χλωρεξιδίνη,για χρόνο που θα καθορίσει ο οδοντίατρος, και πάντως όχι μεγαλύτερο των τριών εβδομάδων. Αυτή θα γίνεται κυρίως τις βραδινές ώρες επικουρικά ως προς το βούρτσισμα, προκειμένου να ισοσκελίσουν  τη μειωμένη έκκριση σάλιου. 
Τέλος σημαντική βοήθεια μπορεί να προσφέρει και η αλλαγή της δίαιτας με προσθήκη φρούτων και λαχανικών και περιορισμό λιπών και σακχάρων. Οι τσίχλες χωρίς ζάχαρη επίσης, μέσω της παραγωγής του σάλιου και της επαναφοράς της οξύτητας του στόματος στα φυσιολογικά επίπεδα αναχαιτίζουν τη δράση των μικροβίων πρόσκαιρα αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν το βούρτσισμα. Για επίλογο αφήσαμε το κάπνισμα,η αποφυγή του οποίου εκτός από τη συνολικά καλύτερη λειτουργία του οργανισμού που θα επιφέρει, θα περιορίσει σημαντικά και την κακοσμία του στόματος.

Tuesday, March 26, 2019

Να μιλήσουμε λίγο για την κατάθλιψη? Μια συγκλονιστική εξομολόγηση

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, γένι
Γράφει ο Στέλιος Ανατολίτης*

Η αφορμή είναι το ότι χάσαμε όχι μόνο τον Φλιντ, αλλά και τον Κορνέλ, και τον Τσέστερ κι όλους αυτούς που κάθε χρόνο κρεμιούνται ή πηδάνε από κάπου ή δίνουν τέλος στη ζωή τους με κάποιον τρόπο.

Γιατί λέω χάσαμε; Γιατί κάθε φορά που ένας καταθλιπτικός αυτοκτονεί, όλοι οι καταθλιπτικοί χάνουμε λίγο την ελπίδα μας ότι εμείς θα νικήσουμε. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε,
 
Με βάση τον Φλιντ όμως είδα και πάλι αυτά τα κείμενα περί ύβρις στη ζωή και κακομαθημένους ανθρώπους και λοιπά.  Αυτό δημιουργείται γιατί υπάρχει απόσταση ανάμεσα στο ακαδημαϊκό μέρος και το κοινωνικό, κι η επικοινωνία των ασθενών με τους γύρω τους είναι πολύ δύσκολη. Ακόμη κι όταν αυτή καθίσταται δυνατή, πολλές φορές είναι τόσο τρομακτική η επαφή με την κλινική κατάθλιψη που προκαλεί συναισθηματικό μπλοκ σε όποιον προσπαθεί να βοηθήσει.

Δεν μιλάνε οι καταθλιπτικοί, γιατί τι να εξηγήσουν και πως; Και θέλουν και να τα ξεχάσουν. Οι εργαζόμενοι στον τομέα της ψυχικής υγείας μιλάνε, αλλά μιλάνε με ακαδημαϊκούς όρους γιατί αυτό πρέπει να κάνουν, και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται με άλλα πράγματα.
 
Αυτή η δυσκολία να επικοινωνήσουμε τις ψυχικές ασθένειες και νόσους, ονομάζεται «στίγμα». Είναι ο φόβος, η δυσκολία, ο δισταγμός να μιλήσεις γι αυτά τα πράγματα. Μπορεί να σε πουν τρελό, περίεργο, ότι δεν έχεις τίποτα, ότι αυτά τα φαντάζεσαι, ότι είσαι για δέσιμο. Μπορούν να σου πουν τα πάντα. Πράγματα που δεν θα σου πουν αν πεις ότι πονάει το χέρι σου. Ή ότι βήχεις το βράδυ. Όλοι θα ανησυχήσουν. Όταν όμως πεις ότι όλα είναι μαύρα, ελάχιστοι θα σε πάρουν από το χέρι να σε σύρουν μέχρι έναν γιατρό.

Και δε βοηθάει η κοινωνία. Είναι περίεργη και κλειστή κι έχει τη δική της άποψη για το θέμα. Ας δούμε μερικούς μύθους που επικρατούν σχετικά με την κατάθλιψη μπας και ξεκολλήσουν κάποιοι και μειωθεί το στίγμα.
 

Μύθος 1

 
«Είναι στο μυαλό σου»

Αν αυτή την «λαϊκή ρήση» την αναλύσουμε ελάχιστα, βλέπουμε ότι πολύς κόσμος πιστεύει ότι νιώθει χάλια και θέλει να πεθάνει γιατί φαντάζεται πράγματα. Λες και συμβαίνει μια Τετάρτη ξέρω ‘γω σε όλους μας να θες να πεθάνεις γιατί δεν έχεις ελπίδα.
 
Για την ακρίβεια, η επιστημονική κοινότητα δεν ξέρει αν είναι απλά στον εγκέφαλό σου ή αν συμμετέχουν κι άλλα όργανα στη διαδικασία, με το έντερο να παίρνει τη σκυτάλη. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τα σωματικά συμπτώματα που έχει η προχωρημένη κατάθλιψη που είναι ανισορροπίες στον ύπνο, πόνοι στις αρθρώσεις, διαλυμένο μεταβολισμό, μεταβολές στο σάκχαρο κλπ. Όχι. Καταγεγραμμένα κι αυτά εδώ και δεκαετίες.  Μήπως χρειάζεται να μιλήσουμε και γι’ αυτά;

Όχι, δύσκολο να το πιστέψουμε. Περίμενε.

Μύθος 2


«Τα παιδιά του δεν τα σκέφτηκε;»

Αυτό είναι από τα αγαπημένα μου γιατί όταν το λένε, πάντα χαίρομαι. Γιατί ξέρω ότι για να το πεις αυτό, δεν είχες ποτέ την παραμικρή επαφή με την κατάθλιψη. Κι αυτό είναι καλό. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να μάθεις. Το λοιπόν. Όταν η κατάθλιψη προχωρήσει και τα διαλύσει όλα, νιώθεις ότι είσαι βάρος για όλους και για όλα. Ότι αν πραγματικά υπάρχει ένα πράγμα να κάνεις, τότε αυτό είναι να απαλλάξεις τον κόσμο από αυτό το βάρος. Και ποιον αγαπάμε υπέρμετρα, ανιδιοτελώς και θα κάναμε τα πάντα για αυτόν; Τα παιδιά μας. Γι’ αυτό και όταν ένας καταθλιπτικός με παιδιά αυτοκτονεί, η τελευταία του σκέψη είναι «Ευτυχώς θα φύγω από τη ζωή τους και θα μεγαλώσουν ευτυχισμένα».

Δε βγάζει νόημα; Σου φαίνεται εντελώς παράλογο; Περίμενε.

Μύθος 3


«Τόσα λεφτά, γιατί είχε κατάθλιψη»

Αν γράψω το «τόσα λεφτά είχε, γιατί έπαθε ίκτερο;» βγάζει νόημα;
Όχι.
Βγάζει νόημα μόνο αν πιστεύουμε στον Μύθο 1, ότι αυτή η ασθένεια, η καταγεγραμμένη -το τονίζω- στα ιατρικά βιβλία ως ασθένεια, κοιτάει τα λεφτά, την τάξη, το στρώμα, το χρώμα, το φύλο (για την ακρίβεια το φύλο λίγο, ελάχιστα, ίσως το κοιτάει αλλά για κοινωνικούς λόγους απ’ ότι φαίνεται).
Βέβαια, το βρίσκω εκπληκτικό το ότι κάθε χρόνο ένας διάσημος, λεφτάς γίνεται αυτόχειρας αλλά τα μυαλά μερικών δεν φτάνουν στο συμπέρασμα «Μάλλον δεν παίζει ρόλο». Αντ’ αυτού σε πείσμα κάθε λογικής διεργασίας, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «Όλοι οι πλούσιοι είναι βλαμμένοι».

Μύθος 4


«Μια χαρά ήταν, μου χαμογελούσε»

Οκ, αυτό το καταλαβαίνω ότι είναι περίεργο. Αλλά δώσε βάση. Πιστεύεις ότι ένας καταθλιπτικός ενήλικος άνθρωπος δεν ξέρει να παίξει το ρόλο του υγιούς στους γύρω του; Πιστεύεις ότι δεν μπορεί να σε ξεγελάσει όταν το κριτήριο της κοινωνίας για την κατάθλιψη είναι το χαμόγελο; Σιγά τα ωά.

Και γιατί να σε ξεγελάσει; Γιατί δεν καταλαβαίνεις. Ούτε εσύ, ούτε κανένας. Στο μυαλό του καταθλιπτικού, όλα είναι κενά και στερούνται νοήματος. Άπαξ κι αρχίσει ο ιδεασμός, τότε όλα επιβεβαιώνουν την επιθυμία του να πεθάνει.

Ούτε κι αυτό το πιστεύουμε;

Ωραία.

Καταλαβαίνω ότι ο ανθρώπινος νους δεν χωράει την αυτοχειρία. Δεν θα έπρεπε. Ούτε σαν ιδέα, ούτε σαν πράξη. Είμαστε προγραμματισμένοι να μην την καταλαβαίνουμε. Γιατί αλλιώς θα αυτοκτονούσαμε δεξιά κι αριστερά σαν τα κοτόπουλα.
 
Πρέπει όμως να καταλάβουμε επιτέλους ότι γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η κατάθλιψη είναι μια κανονική, αληθινή ασθένεια με το πιο σοβαρό σύμπτωμα την αυτοκτονία.

Ναι.

Η αυτοκτονία είναι σύμπτωμα. Όπως στη γρίπη έχουμε βήχα ή καταρροή, στην κατάθλιψη ο ασθενής αυτοκτονεί. Αν ζούσε μετά δε θα μας έκανε εντύπωση. Αν το σύμπτωμα ήταν ο χορός μέχρι τα ξημερώματα, μια χαρά θα περνούσαμε όλοι. Δυστυχώς είναι σκοτάδι τέρμα η φάση κι όσο κι αν το αρνείσαι, αυτή είναι η αλήθεια.

Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι η κατάθλιψη δεν ξεκινάει Δευτέρα και τελειώνει Παρασκευή. Ούτε είναι 8ωρο με ένσημα. Είναι μια συνεχόμενη διαδικασία που μπορεί να κρατήσει μέχρι και δεκαετίες. Και σου προκαλεί τόσο πόνο, είτε συναισθηματικό είτε σωματικό, που δεν μπορείς να τον αντέξεις. Και καμιά φορά προσπαθείς να τον μειώσεις είτε με αλκοόλ, είτε με ναρκωτικά ή αν είσαι τυχερός, με έναν καλό γιατρό και φάρμακα. Το τελευταίο είναι η μόνη σου ελπίδα μαζί με την ψυχοθεραπεία.

Όταν λέμε πόνο θέλω να φανταστείτε τον χειρότερο πόνο της ζωής σας. Γέννα, ατύχημα, πένθος. Οτιδήποτε. Και πολλαπλασιάστε το με το ένα εκατομμύριο. Δεν υπερβάλλω. Να ξυπνάς, να βλέπεις τον ήλιο και να λες «Γαμώ το, ξύπνησα και σήμερα». Να μην σταματάει ποτέ, σαν την βοή, να μην έχει τέλος, διέξοδο, ένα μόνιμο βουητό που δεν φεύγει ποτέ.

Και σου τρώει τον εγκέφαλο.

Κυριολεκτικά.

Σου διαλύει τη βιοχημεία. Όπως χαλάει το συκώτι, έτσι χαλάει και το κεφάλι. (πχ. Αλτσχάιμερ) Δεν μπορείς να παράξεις τις ορμόνες που παράγουν άλλοι ή και να τις παράγεις δεν αξιοποιούνται γιατί είναι τόσο μεγάλη η ζημιά που απλά τις κατουράς.

Να μιλήσουμε για τον αυτοκτονικό ιδεασμό; Να πούμε τι είναι πραγματικά; Είναι ο εγκέφαλός σου που χαλάει τόσο πολύ που σου προτείνει, αν όλα πάνε χάλια, να φουντάρεις από κάπου στα 70 σου. Κι όσο χαλάει, τόσο σου κατεβάζει και την ηλικία. Και το εβδομήντα γίνεται μεθαύριο.

Κι όλα γίνονται από έγχρωμα, γκρι, μετά ασπρόμαυρα, και μετά είναι φως και σκοτάδι. Τίποτε άλλο. Και το φως πονάει γιατί είναι πολύ φανταχτερό και δεν πας προς τα εκεί. Πας προς το σκοτάδι που νιώθεις πιο άνετα. Και μετά αποφασίζεις να το τελειώσεις γιατί δεν αντέχεται άλλο αυτός ο πόνος, δεν υπάρχουν άλλα ναρκωτικά, από αλκοόλ τα ήπιες όλα, έτσι κι αλλιώς τόσο χάλια που έχεις φερθεί στο σώμα σου δεν θα αντέξει και πολύ ακόμη.

Και μετά καληνύχτα.

Οπότε τώρα όσοι το διαβάσατε ξέρετε. Και μην πείτε ότι δεν ξέρετε. Γιατί ξέρετε λίγα παραπάνω από όσα πριν. Και πείτε τα σε όλους, να ξέρουν.  Δεν είναι κακό. Δεν είναι ντροπή. Δεν είναι αδυναμία. Οι πιο δυνατοί άνθρωποι που ξέρω είναι καταθλιπτικοί.

Μην φοβάστε να πάτε στους ειδικούς. Οι εργαζόμενοι στον τομέα ψυχικής υγείας βοηθάνε. Αν δεν σας ταιριάξει ο πρώτος, πάτε σε δεύτερο. Σε τρίτο. Σε δέκατο πέμπτο. Είναι η υγεία σας. Δεν υπάρχει κάτι πολυτιμότερο.

Να μιλάτε, να μιλάτε, να μιλάτε.
Δεν φαντάζεστε πόσοι άνθρωποι θέλουν και μπορούν να βοηθήσουν.
Να αγκαλιάζεστε, να αγαπιέστε και χέρι-χέρι θα περάσει.

Σίγουρα θα περάσει.

Γραμμή αυτοκτονίας: 1018

Υ.Γ. Ο γράφων πάσχει από διπολική διαταραχή, μια νόσο που μαζί με άλλα, προκαλεί πολλαπλά επεισόδια κατάθλιψης σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ασθενούς. Κάποια από τα παραπάνω αποτελούν τον δικό του φαινότυπο της κατάθλιψης, αλλά ταυτόχρονα έχει λάβει υπόψη του συζητήσεις με επαγγελματίες στον τομέα της ψυχικής υγείας κι ασθενείς. Είναι άλλωστε αυτή η ομοιομορφία που εμφανίζεται στους ασθενείς που καθιστά δυνατή τη συστηματική μελέτη της κατάθλιψης, όχι μόνο ως φαινόμενο ή «θεματάκι» αλλά ως μια πραγματική, σύγχρονη κι ολοκληρωμένη ασθένεια.

* Ο Στέλιος Ανατολίτης είναι (μεταξύ αρκετών άλλων) κωμικός.


www.thepressproject.gr

Tuesday, April 10, 2018

Καρκίνος στομάχου

Εικοσιπέντε περιστατικά καρκίνου του στομάχου ανά 100.000 άνδρες και περίπου τα μισά ανά 100.000 γυναίκες, είναι η συχνότητα του καρκίνου του στομάχου, ενός από τους πιο συχνούς στη Δυτική Ευρώπη, με τα ποσοστά να αυξάνουν κατακόρυφα μετά την 6η δεκαετία της ζωής και να δεκαπλασιάζονται σχεδόν μετά την ηλικία των 80 ετών.
Του Γιώργου Σάμπαλη, Γενικού Χειρουργού-Λαπαροσκόπου, Μέλους Διοικητικού Συμβουλίου Ελληνικής Εταιρείας Ενδοσκοπικής Χειρουργικής
Δεν θα πρέπει όμως να παραβλέψουμε το γεγονός πως διεθνώς παρατηρείται μια τάση ελάττωσης της συχνότητας της νόσου, ενώ συγχρόνως παρατηρείται και μια τάση «μετακίνησης» της εντόπισης του καρκίνου από το άντρον του στομάχου στη γαστροοισοφαγική συμβολή.
Τα αδενοκαρκινώματα αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία, με μικρότερα ποσοστά στα λεμφώματα και σε ελάχιστη συχνότητα οι στρωματικοί και νευροενδοκρινικοί όγκοι.

Πού οφείλεται ο καρκίνος του στομάχου

Οι διατροφικές συνήθειες αποτελούν τον συνήθη ύποπτο μαζί με τη λοίμωξη από το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, αλλά και σε μικρό ποσοστό με αιτιολογία οικογενή γενετική προδιάθεση.
Σημαντική παράλληλα θεωρείται και η συσχέτιση καπνίσματος και καρκίνου του οισοφάγου και του θόλου του στομάχου, ενώ η βιταμίνη C που περιέχεται σε αρκετά φρούτα και η β-καροτίνη είναι αντιοξειδωτικές ουσίες και πιστεύεται ότι προστατεύουν έναντι της νόσου, με αποτέλεσμα να παρατηρείται χαμηλότερη επίπτωση σε ανθρώπους, που καταναλώνουν πολλά φρούτα και λαχανικά.
Αντίθετα επιβαρυντική θεωρείται η για μεγάλο χρονικό διάστημα συχνή κατανάλωση αλλαντικών, παστών ψαριών, τουρσιών κτλ.

Κλινική Εικόνα

Ο καρκίνος του στομάχου πολλές φορές έχει άτυπα συμπτώματα που ενδεχόμενα να παρατηρούνται και σε άλλες ασθένειες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καθυστερείται η διάγνωση με επιπτώσεις στην μετέπειτα εξέλιξη της νόσου. Τα συμπτώματα αυτά είναι η δυσπεψία, η ανορεξία, το πρώιμο αίσθημα κορεσμού και η απώλεια βάρους. Σε προχωρημένες βέβαια μορφές η αιμορραγία και τα αποφρακτικά συμπτώματα (δυσφαγία – εμετός) οδηγούν σε γρηγορότερη διάγνωση.

Διάγνωση

Η πλήρης διάγνωση απαιτεί ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο εξετάσεων που περιλαμβάνουν ενδοσκόπηση του ανώτερου πεπτικού, λήψη βιοψιών, ενδοσκοπική υπερηχοτομογραφία (EUS) για την εκτίμηση του βάθους της διηθήσεως του οργάνου, αξονική τομογραφία για την αναζήτηση μεταστάσεων και διαγνωστική λαπαροσκόπηση για τον καθορισμό της ριζικότητας της χειρουργικής επέμβασης που θα ακολουθήσει, με τη ριζική εκτομή να κυμαίνεται από 40-60%.

Αντιμετώπιση

Σε περιπτώσεις που είναι εφικτή, η μόνη μέθοδος που είναι δυνητικά ικανή να θεραπεύσει τον καρκίνο του στομάχου είναι η ριζική χειρουργική αντιμετώπιση που ανάλογα με την εντόπιση του νεοπλάσματος μπορεί να περιλαμβάνει ολική ή υφολική γαστρεκτομή, αφαίρεση του μείζονος επιπλόου και συναφαίρεση των λεμφαδένων.

Πρόβλεψη –Εξέλιξη της νόσου

Η κακοήθεια του στομάχου αποτελεί δυστυχώς μία από τις πλέον ύπουλες μορφές καρκίνου, λόγω του ότι η συμπτωματολογία είναι τις περισσότερες φορές ήπια, μη ειδική και εύκολα παραπλανεί τον ασθενή μέσα στα συνήθη καθημερινά παρουσιαζόμενα γαστρικά ενοχλήματα.
Ο καρκίνος του στομάχου εξελίσσεται γρήγορα τοπικά και αργότερα μέσω των λεμφαδένων προς κύρια όργανα όπως το ήπαρ.
Η πρόγνωση για την 5ετή επιβίωση από τη νόσο εξαρτάται αποκλειστικά από το στάδιο της αρχικής διάγνωσης και κυμαίνεται από το 70% για το αρχικό πρώτο στάδιο έως το 4% για το τέταρτο στάδιο, με τον μέσο όρο να είναι γύρω στο 29%.

Νευρινωμάτωση : γενετική διαταραχή του νευρικού συστήματος

Η Νευρινωμάτωση είναι γενετική διαταραχή του νευρικού συστήματος.
Η Νευρινωμάτωση είναι γενετική διαταραχή του νευρικού συστήματος.
 Αποτελείται από  μια ομάδα τριών γενετικά διακριτών διαταραχών που προκαλούν όγκους στο νευρικό σύστημα. Οι όγκοι αρχίζουν στα υποστηρικτικά κύτταρα που απαρτίζουν το νεύρο και το έλυτρο μυελίνης (τη λεπτή μεμβράνη που περιβάλλει και προστατεύει τα νεύρα) και όχι τα κύτταρα που μεταδίδουν τα νευρικά σήματα.
Ο τύπος του όγκου που αναπτύσσεται εξαρτάται από το είδος των υποστηρικτικών κυττάρων που εμπλέκονται.
1.         Νευροϊνωμάτωση τύπου 1 (NF1, που ονομάζεται επίσης von Recklinghaus νόσος),
2.         Νευροϊνωμάτωση τύπου 2 (NF2)
3.         Και έναν τύπο που θεωρείται παραλλαγή του NF2, αλλά ονομάζεται τώρα schwannomatosis .
Υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 Αμερικανοί έχουν Νευρινωμάτωση,  η οποία εμφανίζεται και στα δύο φύλα και σε όλες τις φυλές και τις εθνικότητες.
Ο πιο κοινός τύπος που σχετίζεται με όγκους είναι η NF1 με νευρινώματα (όγκους των περιφερικών νεύρων), ενώ σβαννώματα (όγκους που ξεκινούν από τα κύτταρα Schwann που αποτελούν τη μυελίνη) είναι πιο συχνές στην  NF2 και στη schwannomatosis. Οι περισσότεροι όγκοι είναι καλοήθεις, αν και μερικές φορές μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεις.
Γιατί συμβαίνουν αυτοί οι όγκοι ακόμα δεν είναι πλήρως γνωστό, αλλά φαίνεται να σχετίζεται κυρίως με μεταλλάξεις σε γονίδια τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην καταστολή της ανάπτυξης των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Αυτές οι μεταλλάξεις γονιδίων προσδιορίζονται ως NF1 , NF2 και SMARCB1/INI1 και σχετίζονται με  πρωτεΐνες που ελέγχουν την παραγωγή των κυττάρων. Χωρίς τη φυσιολογική λειτουργία των πρωτεϊνών αυτών, τα κύτταρα πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και  δημιουργούν όγκους.
Η NF1 είναι η πιο κοινή νευροϊνωμάτωση, που εμφανίζεται σε 1 στα 3.000 έως 4.000 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν και πολλοί άνθρωποι κληρονομούν τη διαταραχή, μεταξύ 30 και 50 τοις εκατό των νέων περιπτώσεων, μπορεί να είναι και αιτία μιας γενετικής μετάλλαξης αγνώστου αιτιολογίας και το μεταλλαγμένο γονίδιο μπορεί να περάσει στις επόμενες γενιές.
Για τη διάγνωση της NF1, ένας γιατρός ερευνά για δύο ή περισσότερα από τα ακόλουθα:
•           έξι ή περισσότερες ανοιχτού καφέ κηλίδες στο δέρμα (συνήθως ονομάζονται «café-au-lait»), με μέγεθος πάνω από 5 χιλιοστά σε διάμετρο σε παιδιά ή περισσότεραο από 15 χιλιοστά σε εφήβους και ενήλικες
•           δύο ή περισσότερα νευρινώματα, ή ένα plexiform neurofibroma (νευρίνωμα που περιλαμβάνει πολλά νεύρα)
•           φακίδες στην περιοχή της μασχάλης ή της βουβωνικής χώρας
•           δύο ή περισσότερες διογκώσεις στην ίριδα του ματιού (γνωστές ως Lisch οζίδια ή αμαρτώματα ίριδας)
•           όγκος στο οπτικό νεύρο (γλοίωμα του οπτικού νεύρου)
•           μη φυσιολογική ανάπτυξη της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση),  σφηνοειδής παραμόρφωση των οστών του κρανίου, ή της κνήμης
•           ένας γονέας, αδελφός ή παιδί με NF1.
Πολλά παιδιά με NF1 έχουν μεγαλύτερη από το κανονική περίμετρο του κρανίου.Υδροκεφαλία με μη φυσιολογική συσσώρευση υγρού στον εγκέφαλο, είναι μια πιθανή επιπλοκή της διαταραχής. Πονοκέφαλος και  επιληψία είναι επίσης πιο πιθανό να συμβεί σε άτομα με NF1 σε σχέση με τον υγιή πληθυσμό. Καρδιαγγειακές επιπλοκές  που σχετίζονται με την NF1 περιλαμβάνουν συγγενείς ανωμαλίες της καρδιάς, υψηλή αρτηριακή πίεση και κατεστραμμένα αιμοφόρα αγγεία (αγγειοπάθεια). Τα παιδιά με NF1 μπορούν να έχουν δυσμορφία γλώσσας και οπτικές διαταραχές  και έχουν λιγότερο καλές επιδόσεις στο σχολείο με δυσκολίες στην ανάγνωση, την ορθογραφία, και τις μαθηματικές δεξιότητες. Μαθησιακές δυσκολίες, όπως η Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής (ADHD), είναι κοινές σε παιδιά με NF1. Περίπου 3 έως 5 τοις εκατό των όγκων που μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεις και απαιτούν επιθετική θεραπεία. Οι όγκοι αυτοί ονομάζονται κακοήθεις όγκοι της θήκης των περιφερικών νεύρων.
Τα συμπτώματα, ιδιαίτερα οι  πιο κοινές ανωμαλίες του δέρματος café-au-lait κηλίδες, νευρινώματα, Lisch οζίδια, και φακίδες στη μασχάλη και στη βουβωνική χώρα, συχνά είναι εμφανή κατά τη γέννηση ή λίγο αργότερα και σχεδόν πάντα από τη στιγμή που ένα παιδί γίνεται 10 ετών.
Η NF1 είναι μια προοδευτική διαταραχή, που σημαίνει ότι θα επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου, αν και ένας μικρός αριθμός ανθρώπων μπορεί να έχουν συμπτώματα που παραμένουν σταθερά. Δεν είναι δυνατόν να προβλέψει κανείς την πορεία της διαταραχής ενός ατόμου. Σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι άνθρωποι με NF1 θα αναπτύξουν ήπια έως μέτρια συμπτώματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι με NF1 έχουν ένα φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής. Τα νευρινώματα πάνω ή κάτω από το δέρμα μπορεί να αυξάνονται με την ηλικία και να προκαλέσουν αισθητικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πώς να αποτρέψουν την ανάπτυξη των νευρινωμάτων. 
Η χειρουργική επέμβαση συχνά συνιστάται για την αφαίρεση όγκων που γίνονται συμπτωματικοί και μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεις, καθώς και για τους όγκους που προκαλούν σημαντική αισθητική παραμόρφωση. Πολλές χειρουργικές επιλογές υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των γιατρών σχετικά με το πότε χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται ή χειρουργικά ποια είναι η καλύτερη επιλογή. Τα άτομα που θα σκεφθούν τη χειρουργική επέμβαση πρέπει να σταθμίζουν προσεκτικά τους κινδύνους και τα οφέλη όλων των επιλογών τους και να καθοριστεί ποια θεραπεία είναι κατάλληλη για αυτούς.
Η θεραπεία για τα νευρινώματα ότι γίνονται κακοήθη μπορεί να περιλαμβάνει τη χειρουργική επέμβαση, ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία. Χειρουργική επέμβαση, ακτινοβολία και / ή χημειοθεραπεία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο ή τη μείωση του μεγέθους των γλοιωμάτων  του οπτικού νεύρου, όταν απειλείται η όραση. Μερικές δυσπλασίες των οστών, όπως η σκολίωση, μπορεί να διορθωθούν χειρουργικά.
Οι θεραπείες για τις άλλες ασθένειες που σχετίζονται με την NF1 έχουν  στόχο τον έλεγχο ή την ανακούφιση των συμπτωμάτων.
Ο πονοκέφαλος και οι επιληπτικές κρίσεις αντιμετωπίζονται με φάρμακα. Δεδομένου ότι τα παιδιά με NF1 έχουν υψηλότερο από το μέσο όρο κίνδυνο για μαθησιακές δυσκολίες, θα πρέπει να υποβληθούν σε μια λεπτομερή νευρολογική εξέταση πριν από την είσοδό τους στο σχολείο. Μόλις αυτά τα παιδιά πάνε στο σχολείο, οι δάσκαλοι ή οι γονείς που υποπτεύονται ότι υπάρχουν στοιχεία για μία ή περισσότερες μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να ζητήσουν αξιολόγηση που θα περιλαμβάνει ένα τεστ IQ και μια σειρά από δοκιμασίες για την αξιολόγηση των λεκτικών και μαθηματικών δεξιοτήτων.
Η NF2 είναι μια σπάνια διαταραχή που επηρεάζει περίπου 1 στα 25.000 άτομα. Περίπου το 50 τοις εκατό των ατόμων που έχουν προσβληθεί έχουν κληρονομήσει αυτή τη διαταραχή. Στους υπόλοιπους  η διαταραχή προκαλείται από μια  γενετική μετάλλαξη από άγνωστη αιτία.
Το χαρακτηριστικό εύρημα στην NF2 είναι η παρουσία  βραδείας ανάπτυξης όγκων στο όγδοο κρανιακό νεύρο. Τα νεύρο αυτά έχει δύο κλάδους: τον ακουστικό που βοηθά τους ανθρώπους να ακούσουν και το αιθουσαίο που βοηθά τους ανθρώπους να διατηρήσουν την ισορροπία τους.
Οι χαρακτηριστικοί όγκοι των NF2 ονομάζονται αιθουσαία νευρινώματα λόγω της θέσης τους και τον τύπο  των κυττάρων που εμπλέκονται. Καθώς αυξάνονται οι όγκοι αυτοί, μπορούν να πιέζουν και να καταστραφούν κοντινές δομές, όπως άλλα κρανιακά νεύρα και το εγκεφαλικό στέλεχος,  που μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αναπηρία.
Νευρινώματα σε NF2 μπορεί να συμβούν κατά μήκος κάθε νεύρου του σώματος,συμπεριλαμβανομένων των σπονδυλικών νεύρων, άλλων κρανιακών νεύρων, και τα περιφερικών νεύρων στο σώμα. Οι όγκοι αυτοί είναι κάτω από το δέρμα (όταν τα νεύρα που συμμετέχουν είναι ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του δέρματος) ή μπορεί επίσης να είναι στην επιφάνεια του δέρματος, όπως μικρές (λιγότερο από 1 εκ.), σκοτεινές, τραχιές περιοχές του τριχωτού του δέρματος. Στα παιδιά, οι όγκοι μπορεί να είναι πιο ομαλοί, λιγότερο χρωματισμένοι και λιγότερο τριχωτοί.
Παρά το γεγονός ότι τα άτομα με NF2 μπορεί να έχουν νευρινώματα που μοιάζουν με μικρά πτερύγια του δέρματος, σπανίως έχουν café-au-lait κηλίδες που εμφανίζονται σε NF1.
Τα άτομα με NF2 έχουν κίνδυνο για την ανάπτυξη άλλων τύπων όγκων του νευρικού συστήματος, όπως επενδυμώματα και γλοιώματα (δύο τύπους καρκίνου που αναπτύσσονται στο νωτιαίο μυελό) και μηνιγγιώματα (όγκοι που αναπτύσσονται κατά μήκος των προστατευτικών στρώματων που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό). Τα άτομα μπορεί να αναπτύξουν καταρράκτη σε μικρότερη ηλικία ή αλλαγές στον αμφιβληστροειδή που μπορεί να επηρεάσει την όραση. Τα άτομα με NF2 μπορούν επίσης να αναπτύξουν προβλήματα με την λειτουργία των νεύρων ανεξάρτητη των όγκων, συνήθως συμμετρική. Επίσης μπορεί να έχουν μούδιασμα και αδυναμία στα άκρα, λόγω της ανάπτυξης μιας περιφερικής νευροπάθειας.
Για τη διάγνωση NF2, ένας γιατρός διερευνά για τα ακόλουθα:
•           αιθουσαία νευρινώματα
•           οικογενειακό ιστορικό NF2 (γονέα, αδελφό, ή παιδί), καθώς και ένα μονόπλευρο αιθουσαίο σβάννωμα πριν την ηλικία των 30
•           οποιαδήποτε δύο από τα ακόλουθα:
o γλοίωμα
o μηνιγγίωμα
o σβάννωμα
o νεανική οπίσθια υποκάψια φακοειδή αδιαφάνεια (καταρράκτης) ή νεανικό φλοιώδη καταρράκτη.
Τα συμπτώματα της NF2 μπορεί να είναι παρόντα κατά την παιδική ηλικία, αλλά είναι τόσο ήπια που μπορεί να αγνοηθούν, ειδικά σε παιδιά που δεν έχουν οικογενειακό ιστορικό της διαταραχής. Συνήθως, τα συμπτώματα της NF2 παρατηρούνται μεταξύ 18 και 22 ετών. Το πιο συχνό πρώτο σύμπτωμα είναι η απώλεια ακοής και οι  εμβοές στα αυτιά. Λιγότερο συχνή είναι η διαταραχή στην ισορροπία, διαταραχές της όρασης (όπως η απώλεια της όρασης από τον καταρράκτη), η αδυναμία σε ένα χέρι ή πόδι,οι επιληπτικές κρίσεις ή οι όγκοι του δέρματος.
Επειδή η NF2 είναι τόσο σπάνια, οι λίγες μελέτες έχουν γίνει για να δούμε τη φυσική εξέλιξη της διαταραχής. Η πορεία της NF2 ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ατόμων, παρόλο που η κληρονομική NF2 φαίνεται να έχει μια παρόμοια πορεία μεταξύ των πληττομένων μελών της οικογένειας. Σε γενικές γραμμές τα αιθουσαία νευρινώματα αναπτύσσονται αργά και η ισορροπία και η ακοή χειροτερεύει με το πέρασμα σειράς ετών. Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι όσο μικρότερη είναι η ηλικία έναρξης της νόσου και όταν υπάρχουν μηνιγγιώματα υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνο θνησιμότητας.
Στην NF2 βελτιωμένες διαγνωστικές τεχνολογίες, όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI), μπορούν να αποκαλύψουν  όγκους του αιθουσαίου νεύρου τόσο μικρύς όσο έ μερικά χιλιοστά σε διάμετρο. Τα ιθουσαία νευρινώματα αναπτύσσονται αργά, αλλά μπορούν να αναπτυχθούν αρκετά και να καταστρέψουν το όγδοο κρανιακό νεύρο και να προκαλέσουν συμπίεση στο εγκεφαλικό στέλεχος  και βλάβη στα γύρω κρανιακά νεύρα.
Οι χειρουργικές επιλογές εξαρτώνται από το μέγεθος του όγκου και την έκταση της απώλειας της ακοής. Δεν υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των γιατρών σχετικά με το πότε η χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται ή χειρουργικά πια είναι η καλύτερη επιλογή. Τα άτομα που σκεφθούν τη χειρουργική επέμβαση πρέπει να σταθμίζουν προσεκτικά τους κινδύνους και τα οφέλη από όλες τις επιλογές για να καθοριστεί ποια θεραπεία είναι κατάλληλη για αυτούς. Χειρουργική επέμβαση για να αφαιρέσει το σύνολο του όγκου, μπορεί να βοηθήσει στην διατήρηση της ακοής. Εάν η ακοή έχει χαθεί κατά τη διάρκεια αυτής της χειρουργικής επέμβασης, αλλά το ακουστικό νεύρο διατηρηθεί, η χειρουργική τοποθέτηση  κοχλιακού εμφυτεύματος (μια συσκευή που τοποθετείται στο εσωτερικό αυτί ή τον κοχλία, που επεξεργάζεται ηλεκτρονικά σήματα από τα ηχητικά κύματα στο ακουστικό νεύρο) μπορεί να είναι μια επιλογή για τη βελτίωση της ακοής. Δεδομένου ότι οι όγκοι γίνονται μεγαλύτεροι, γίνεται πιο δύσκολο να διατηρηθεί χειρουργικά η ακοή και το ακουστικό νεύρο. Η τοποθέτηση εμφυτεύματος  ακουστικού (που είναι μια συσκευή που διεγείρει την ακοή σε τμήματα του εγκεφάλου) μπορεί να αποκαταστήσει την ακοή σε άτομα που έχουν χάσει εντελώς την ακοή και δεν διαθέτουν ακουστικό νεύρο. Χειρουργική επέμβαση για άλλους όγκους που σχετίζονται με την NF2 έχει στόχο τον έλεγχο ή την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να διορθώσει επίσης τον καταρράκτη και ανωμαλίες του αμφιβληστροειδούς.
Schwannomatosis είναι μια σπάνια μορφή νευροϊνωμάτωσης που είναι γενετικά και κλινικά διακριτή από τις NF1 και NF2. Κληρονομικές μορφές της διαταραχής παρατηρούνται στο 15 τοις εκατό όλων των περιπτώσεων. Οι ερευνητές εντόπισαν μια μετάλλαξη του γονιδίου SMARCB1/INI1 που σχετίζεται με την οικογενή μορφή της νόσου, αλλά δεν έχουν κατανοούν πλήρως τι προκαλεί τον έντονο πόνο που χαρακτηρίζει αυτή τη διαταραχή.
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της schwannomatosis είναι η ανάπτυξη πολλών νευρινωμάτων παντού στο σώμα , εκτός για το ακουστικό νεύρο. Το κυρίαρχο σύμπτωμα είναι ο πόνος, ο οποίος αναπτύσσεται καθώς  διευρύνεται το σβάννωμα, συμπιέζει τα νεύρα, ή πιέζει τους παρακείμενους ιστούς. Μερικοί άνθρωποι έχουν πρόσθετα νευρολογικά συμπτώματα, όπως μούδιασμα, μυρμήγκιασμα, ή αδυναμία στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών.  Περίπου το ένα τρίτο των ατόμων με schwannomatosis έχουν όγκους που περιορίζονται σε ένα μόνο μέρος του σώματος, όπως ένα χέρι, πόδι, ή ένα τμήμα της σπονδυλικής στήλης. Μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν πολλές νευρινώματα, ενώ άλλοι αναπτύσσουν μόνο μερικά.
Καθένας με schwannomatosis βιώνει κάποιο βαθμό πόνου, αλλά η ένταση ποικίλλει. Ένας μικρός αριθμός ανθρώπων έχουν ήπιο πόνο. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σημαντικό πόνο, που μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα ή χειρουργική επέμβαση. Σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις, ο πόνος είναι τόσο σοβαρός και καταστρέφει την πoιότητα ζωής.
Δεν υπάρχει επί του παρόντος αποδεκτή ιατρική θεραπεία ή φάρμακο για την schwannomatosis, αλλά η χειρουργική αντιμετώπιση είναι συχνά αποτελεσματική. Ο πόνος συνήθως υποχωρεί όταν οι όγκοι είναι αφαιρεθεί εντελώς, αν και μπορεί να επαναληφθεί σε περίπτωση νέων όγκων. Όταν η χειρουργική επέμβαση δεν είναι δυνατή, η συνεχής παρακολούθηση και διαχείριση του πόνου είναι σκόπιμη.
Κλινική γενετική εξέταση μπορεί να επιβεβαιώσει την παρουσία μιας μετάλλαξης στο γονίδιο NF1. Προγεννητικός έλεγχος για την NF1 μετάλλαξη είναι επίσης δυνατή με τη χρήση αμνιοκέντησης ή δειγματοληψία χοριακής λάχνης. Γενετικός έλεγχος για τη NF2 μετάλλαξη είναι μερικές φορές διαθέσιμη, αλλά είναι ακριβής, μόνο σε περίπου 65 τοις εκατό του.Προγεννητική ή γενετική εξέταση για τη schwannomotosis επί του παρόντος δεν υπάρχει.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βρέθηκε η ακριβής θέση του NF1 γονίδιου στο χρωμόσωμα 17. Το γονίδιο έχει κλωνοποιηθεί. Το γονίδιο NF1 κάνει μια μεγάλη και σύνθετη πρωτεΐνη που ονομάζεται neurofibromin , η οποία κατά κύριο λόγο δραστηριοποιείται σε κύτταρα του νευρικού συστήματος, ως ρυθμιστής της κυτταρικής διαίρεσης και λειτουργεί ως ένα είδος μοριακού φρένου για να συγκρατήσει τα κύτταρα από τον υπερβολικό πολλαπλασιασμό. Η  ταυτοποίηση του NF2 γονιδίου έδειξε ότι βρίσκεται στο χρωμόσωμα 22. Όπως και στην NF1, το προϊόν του γονιδίου NF2 είναι ένα όγκοκατασταλτικό πρωτεΐνης (που ονομάζεται Merlin ή schwannomin ).
Η κατανόηση των μοριακών οδών και των μηχανισμών που διέπουν αυτές τις βασικές πρωτεΐνες και τις δραστηριότητές τους θα προσφέρουν συναρπαστικές ευκαιρίες για τους επιστήμονες να σχεδιάσουν φάρμακα που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις προβληματικές πρωτεΐνες σε άτομα που έχουν την neurofibromatoses, για την επιστροφή στην παραγωγή των κυττάρων τους σε φυσιολογικά επίπεδα.
Η τρέχουσα βασική και κλινική έρευνα έχει ως στόχο την κατανόηση του πώς οι γενετικές μεταλλάξεις  προκαλούν τους καλοήθεις όγκους της NF1 και πώς αργότερα δημιουργούνται οι μαθησιακές δυσκολίες και τα γνωστικά ελλείμματα των παιδιών με τη διαταραχή. Έρευνα επίσης γίνεται για την ανάπτυξη βελτιωμένων μεθόδων για τη διάγνωση της neurofibromatoses και εντοπισμό των παραγόντων που συμβάλλουν στην ευρείες διακυμάνσεις των συμπτωμάτων και τη σοβαρότητα των διαταραχών.
Έρευνες γίνονται σε μια μεγάλη ομάδα παιδιών με NF1 για να βρεθούν συσχετισμοί μεταξύ ανωμαλιών του εγκεφάλου και συγκεκριμένων γνωστικών αναπηριών. Η εύρεση αυτών των συνδέσεων θα  μπορούσε να βοηθήσει τους γονείς για έγκαιρη παρέμβαση.
Άλλη κλινική έρευνα αποσκοπεί στην κατανόηση της φυσικής ιστορίας των όγκων σε NF2και τον καθορισμό πιθανών παραγόντων που μπορεί να ρυθμίσουν την ανάπτυξή τους. Χρησιμοποιώντας διαγνωστικές απεικονίσεις, οφθαλμολογικές εξετάσεις, δοκιμές ακοής και ισορροπίας, νευρολογικές εξετάσεις, εξετάσεις αίματος και  γενετικά τεστ, καθώς και κλίμακες της ποιότητας  ζωής, οι ερευνητές ελπίζουν να προσδιορίσουν τον αντίκτυπο των NF2 στα άτομα και να αναζητήσουν πιθανούς
Επιστημονικό άρθρο
Γράφει η
ΜΑΛΛΙΟΥ ΣΑΒΒΟΥΛΑ MD, PhD
Ειδικός παθολόγος – Ογκολόγος
Γ.Γ. Ελληνικής Μαστολογικής Εταιρείας
Βιβλιογραφία
  1.  Raphael Rubin, David S. Strayer (2008 Baltimore). Rubin’s Pathology: Clinicopathologic Foundation of Medicine (5 ed.). Wolters Kluwer Health: Lippincot Williams & Wilkins. pp. 201–3. .
  2. Conrad Fischer, Farshad Bagheri, Rajpal Manchandani, Richard Pinsker, Sudheer Chauhan, Parenkumar Patel, Mohammad Maruf, Dhaval Satani, Kaushik Doshi, Ayaz Alwani, Naveen Pathak, Craigh Thurm, Mohammad Babury, Mahendra C. Patel, Arthur Shalanov, Samir Sarkar, Sabiha Raouf, Jebun Nahar, Prakashkumar Patel (2010). Master the Board USMLE Step 2 CK. KAPLAN Medical. p. 287.
  3. John Barone (2008). USMLE Step 1 Lecture Notes: Pathology. KAPLAN Inc. pp. 57.
  4. William D James, Raj D Sheth, Nazanin Saedi (Jul 20, 2009). Cafe Au Lait Spots. eMedicine from WebMD. Retrieved 13 December 2010.
  5.  Hayashi M, Chernov M, Tamura N, Yomo S, Ochiai T, Nagai M, Tamura M, Izawa M, Muragaki Y, Iseki H, Okada Y, Takakura K. (December 2010). «Gamma Knife surgery for abducent nerve schwannoma. Report of 4 cases». Journal of neurosurgery (Journal of Neurosurgery) 113: 136–43
  6. «British couple successfully screens out genetic disorder using NHS-funded PGD» by Antony Blackburn-Starza, June 9, 2008, BioNews 461
  7. Fauci, et al. Harrison’s Principles of Internal Medicine (Small textbook) (16 ed.). pp. 2453.
  8. Janet M. Torpy, Alison E. Burke, MA, Richard M. Glass (2008). «JAMA patient page: Neurofibromatosis». JAMA: the Journal of the American Medical Association (JAMA (Journal of American Medical Association)) 300 (3): 352–352. .
  9. Trisha Macnair, Rob Hicks. «Neurofibromatosis». British Broadcasting Company (BBC) – MMX. Retrieved 13 December 2010.
  10.  Ole Daniel Enersen. «Friedrich Daniel von Recklinghausen». Who Named It?. Retrieved 13 December 2010.
  11.  Radford, S. (2008-01-11). «Chinese man has surgery for 10 kg face tumour». The Daily Telegraph (London). Retrieved 2008-01-29.

Saturday, March 31, 2018

7 επικίνδυνοι μύθοι για την πίεση!!!

Πόση πίεση έχετε; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Στοιχεία της Ελληνικής Εταιρείας Υπέρτασης δείχνουν ότι ένας στους τρεις άνδρες και γυναίκες στη χώρα μας έχει αρτηριακή πίεση υψηλότερη από το φυσιολογικό, αλλά οι τρεις στους τέσσερις είτε δεν το ξέρουν είτε δεν κάνουν τίποτε γι’ αυτό.
Γιατί; Ουδείς γνωρίζει με βεβαιότητα, αλλά πιστεύεται ότι σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται ευρέως διαδεδομένες και εντελώς λανθασμένες αντιλήψεις γι’ αυτήν.
Με τη βοήθεια του αναπληρωτή καθηγητή Καρδιολογίας Κωνσταντίνου Τσιούφη, γραμματέα της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Υπέρτασης και υπεύθυνου της Μονάδας Υπέρτασης του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, ξεδιαλύνουμε τους σημαντικότερους μύθους.
* Δεν πειράζει αν έχω λίγη πίεση. Αν πράγματι μόλις την αναπτύξατε όντως δεν πειράζει, αλλά αν περνάει ο καιρός και την αφήσετε αρρύθμιστη, μπορεί να κοστίσει τη ζωή σας, διότι προκαλεί βλάβες στις αρτηρίες, στην καρδιά, στους νεφρούς, στον εγκέφαλο και στα άλλα όργανα του σώματος.
Και το χειρότερο όλων: θα το κάνει χωρίς καν να το αντιληφθείτε (πόσες φορές έχετε ακούσει: «πέθανε από την καρδιά του, αλλά δεν ήξερε ότι είχε πρόβλημα;»). Εξού και η ονομασία «σιωπηλός δολοφόνος», όπως την αποκαλούν οι γιατροί.
* Εφόσον ο ένας αριθμός της πίεσης είναι φυσιολογικός, δεν έχω πρόβλημα. Και όμως έχετε. Αν και κατά περιόδους το ενδιαφέρον των γιατρών και του κόσμου επικεντρώθηκε άλλοτε στη μεγάλη πίεση (επιστημονικά λέγεται συστολική πίεση) και άλλοτε στη μικρή (διαστολική πίεση) η αλήθεια είναι ότι για την καρδιά είναι εξίσου επικίνδυνες οι αυξημένες τιμές και των δύο.
Η συστολική πίεση αντιπροσωπεύει τη δύναμη με την οποία διέρχεται το αίμα από τα αγγεία όταν κτυπάει η καρδιά, ενώ η διαστολική την αντίστοιχη δύναμη όταν ξεκουράζεται η καρδιά. Η συστολική πίεση τείνει να αυξάνεται καθώς μεγαλώνουμε (περίπου μετά τα 60) και η διαστολική να μειώνεται.
Ετσι, τα νέα άτομα πάσχουν κυρίως από διαστολική υπέρταση, τα μέσης ηλικίας από μεικτή υπέρταση (συστολο-διαστολική υπέρταση) και τα ηλικιωμένα από μεμονωμένη συστολική υπέρταση. Επομένως, όποιος αριθμός της πίεσής σας και να είναι αυξημένος πρέπει να πάτε αμέσως στον γιατρό.
* Δεν βάζω αλάτι στο φαγητό, άρα δεν θα πάθω πίεση. Αυτό δεν ισχύει, διότι ποσοστό έως 75% του άλατος που καταναλώνουμε είναι κρυμμένο στα τρόφιμα που αγοράζουμε από το εμπόριο (μόνο το ψωμί περιέχει το 40%, σύμφωνα με μελέτες της Κλινικής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου Κρήτης).
Επομένως, αν θέλετε να τρώτε λιγότερο αλάτι, να ελέγχετε στις ετικέτες των τροφίμων πόσο νάτριο (αυτό είναι το αλάτι) περιέχουν.
* Το θαλασσινό αλάτι και το αλάτι κόσερ είναι λιγότερο επιβαρυντικά. Λάθος. Από χημικής πλευράς το επιτραπέζιο, το θαλασσινό και το χοντρό (κόσερ) αλάτι έχουν την ίδια περιεκτικότητα σε νάτριο (40%) και επηρεάζουν εξίσου την πίεση.
* Νιώθω μια χαρά, αποκλείεται να έχω πίεση. Ο μεγαλύτερος μύθος απ’ όλους. Μην περιμένετε να κοκκινίσετε ή να νιώσετε ότι βουίζει το κεφάλι σας για να υποψιασθείτε ότι έχετε υπέρταση. Η υπέρταση συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα, γι’ αυτό και πολλοί μαθαίνουν ότι πάσχουν από αυτήν μετά το έμφραγμα ή το εγκεφαλικό.
* Με τα φάρμακα ρύθμισα την πίεσή μου, οπότε τώρα μπορώ να τα κόψω. Όχι, δεν μπορείτε. Η υπέρταση συνήθως είναι μία χρόνια ασθένεια και το ενδεχόμενο διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής πρέπει να το συναποφασίσετε με τον γιατρό σας.
* Πίνω κρασί γιατί κάνει καλό στην καρδιά. Κάνει καλό ανάλογα με το πόσο πίνετε. Πάνω από δύο ποτηράκια των 150 ml την ημέρα για τους άνδρες και από ένα για τις γυναίκες μπορεί να αυξήσουν σημαντικά την αρτηριακή πίεση.

Αυτά είναι τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης

Εμμηνόπαυση είναι η οριστική διακοπή της περιόδου μιας γυναίκας. Για να θεωρηθεί ότι μια γυναίκα βρίσκεται στην εμμηνόπαυση θα πρέπει να υπάρχει διακοπή της περιόδου της για τουλάχιστον 12 μήνες. Η μέση ηλικία της εμμηνόπαυσης στις ανεπτυγμένες χώρες είναι στα 51 χρόνια, με τις περισσότερες γυναίκες να εμφανίζουν τα πρώτα συμπτώματα στα μέσα της 4ης δεκαετίας της ζωής τους.
Είναι δυνατόν να μπω στην εμμηνόπαυση νωρίτερα;
Πρόωρη εμμηνόπαυση συμβαίνει όταν η περίοδος σταματά πριν την ηλικία των 40 ετών. Σε πολλές περιπτώσεις δεν ανευρίσκεται κάποιο αίτιο για την πρόωρη έλευση της εμμηνόπαυσης.
Κάποιες φορές μπορεί να υπάρχει ιστορικό πρόωρης εμμηνόπαυσης στην οικογένεια. Λοιμώξεις, ανοσολογικές, ή χρωμοσωμικές ανωμαλίες μπορεί επίσης να προκαλέσουν πρόωρη εμμηνόπαυση. Κάποιες γυναίκες βιώνουν την εμμηνόπαυση νωρίτερα από το αναμενόμενο σαν αποτέλεσμα κάποιας θεραπείας ή χειρουργείου. Οι καπνίστριες φαίνεται να φτάνουν στην εμμηνόπαυση νωρίτερα από τις μη καπνίστριες.
Είναι δυνατόν να μείνω έγκυος στην εμμηνόπαυση;
Η γονιμότητα μπορεί να διατηρείται έως και ένα χρόνο μετά την τελευταία περίοδο, ή δύο χρόνια αν η εμμηνόπαυση προήλθε πριν την ηλικία των 50 ετών. Αυτό σημαίνει ότι αν μια γυναίκα έχει ελεύθερες επαφές, είναι δυνατόν να μείνει έγκυος. Είναι σημαντικό να κουβεντιάσετε με έναν ιατρό την κατάλληλη μέθοδο αντισύλληψης που θα ακολουθήσετε σε αυτή την περίοδο.
  • Συμπτώματα:
Η εμμηνόπαυση επηρεάζει τη γυναίκα με πολλούς τρόπους. Τα συμπτώματα ποικίλουν από ελαφρά έως σοβαρά, ενώ σε κάποιες γυναίκες δεν προκαλούνται καθόλου ενοχλήσεις. Άλλοτε τα συμπτώματα κρατούν για ένα-δύο χρόνια, ενώ άλλοτε για αρκετά περισσότερο.
Τα κύρια συμπτώματα της εμμηνόπαυσης είναι οι εξάψεις και οι νυκτερινές εφιδρώσεις. Λέγονται και αγγειοκινητικά συμπτώματα και εμφανίζονται λόγω της ανικανότητας του οργανισμού να ελέγξει τη θερμοκρασία του μετά την έλλειψη των οιστρογόνων. Συνήθως εμφανίζονται έναν χρόνο μετά την τελευταία περίοδο, αλλά μπορούν και να εμφανισθούν πριν ακόμη η περίοδος σταματήσει εντελώς. Μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα άβολα, ντροπιαστικά και να επηρεάσουν τον ύπνο.
Άλλα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης είναι:
– Άσχημος ύπνος λόγω των εφιδρώσεων
– Ξηρότητα του κόλπου
– Επώδυνη συνουσία
– Λεπτό, ξηρό και λιγότερο ελαστικό δέρμα
– Ακράτεια ούρων
– Απώλεια της ερωτικής επιθυμίας (πτώση της libido)
– Ψυχολογικά συμπτώματα: εναλλαγές διάθεσης, άγχος, κατάθλιψη και ευερεθιστότητα
– Αύξηση σωματικού βάρους
(Άλλα συμπτώματα: πονοκέφαλοι, διαταραχές της μνήμης και της συγκέντρωσης, έλλειψη ενδιαφέροντος, πόνοι στις αρθρώσεις και τους μυς, κράμπες, ταχυκαρδίες και αίσθημα παλμών)
Άλλα προβλήματα όπως επεισόδια αιμορραγίας, ή κολπική αιμόρροια μετά από επαφή δεν οφείλονται στην εμμηνόπαυση και θα πρέπει να διερευνώνται.
Κάποια από τα συμπτώματα μπορεί να οφείλονται στο stress που υπάρχει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο στη ζωή της γυναίκας, παρά στην εμμηνόπαυση. Ειδικά οι ψυχολογικές επιπλοκές (κατάθλιψη, άγχος, απώλεια μνήμης, ή ενδιαφέροντος για σεξουαλικές επαφές) δεν αποδεικνύεται ότι συσχετίζονται άμεσα με την εμμηνόπαυση. Τέτοια συμπτώματα μπορούν να εμφανισθούν σε όλους τους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, όλων των ηλικιών.
Η οστεοπόρωση είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο οστικός ιστός χάνεται ή καταστρέφεται γρηγορότερα απ’ ό,τι μπορεί ο οργανισμός να τον αναπληρώσει. Το αποτέλεσμα είναι η οστική πυκνότητα να μειώνεται, ο σκελετός να αποδυναμώνεται και να αυξάνει η πιθανότητα για κάποιο κάταγμα.
Η μείωση της οστικής πυκνότητας συμβαίνει φυσιολογικά στη διαδικασία της γήρανσης, όμως επιταχύνεται κατά τη διάρκεια και μετά την εμμηνόπαυση και επιδεινώνεται συνεχώς σε αυτό το στάδιο της ζωής, όσο τα επίπεδα των οιστρογόνων ελαττώνονται. Η οστεοπόρωση αυξάνει στις γυναίκες αυτές τις πιθανότητες για κατάγματα και τις σχετιζόμενες με αυτά επιπτώσεις και επιπλοκές.
Επομένως, οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες θα πρέπει να συμπληρώνουν την υγιή διατροφή τους με ασβέστιο και βιταμίνη D, ενώ επιπροσθέτως συνίσταται ήπιας μορφής άσκηση με βαράκια.
Είναι πολύ σημαντικό η οστική πυκνότητα να εκτιμάται κάθε 3 χρόνια στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι χρήσιμη η θεραπεία υποκατάστασης με τη χορήγηση ορμονών. Θα πρέπει όμως προτού καταφύγουν σε αυτή να αναζητήσουν τη γνώμη ειδικού.
  • Έλεγχος κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης
Όταν μια γυναίκα μπαίνει στην περίοδο της εμμηνόπαυσης είναι αναγκαία η παρακολούθηση και η καταγραφή μιας πλειάδας παραμέτρων ώστε με την προσεκτική μελέτη και αξιολόγησή τους να οδηγούμαστε με ασφάλεια τόσο σε προληπτική, αλλά και σε θεραπευτική αντιμετώπιση της κάθε γυναίκας. Θα πρέπει να εξατομικεύονται – προς όφελος της κάθε ασθενούς – ο χρόνος, κάθε πότε θα πρέπει να επαναλαμβάνονται και που θα πρέπει να γίνονται οι εξετάσεις αυτές:
– Τεστ Παπανικολάου
– Μέτρηση οστικής πυκνότητας
– Μαστογραφία και εξέταση μαστών
– Γυναικολογική εξέταση
– Διακολπικό υπερηχογράφημα μήτρας και ωοθηκών
– Έλεγχος των λιπιδίων του ορού και εκτίμηση του καρδιαγγειακού κινδύνου
Σε κάθε περίπτωση, κάθε γυναίκα που βρίσκεται στην εμμηνόπαυση και βλέπει αίμα θα πρέπει να απευθύνεται στο γιατρό της ώστε να γίνει πλήρης έλεγχος για να εξακριβωθεί η προέλευσή του. Η αιμορραγία μπορεί να οφείλεται σε ατροφία, φλεγμονές, υπερπλασία ενδομητρίου, αλλά και σε νεοπλάσματα των έσω γεννητικών οργάνων (τραχήλου, ενδομητρίου, ωοθηκών).
  •  Θεραπεία

Η εμμηνόπαυση αντιμετωπίζεται με θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης (Hormone Replacement Therapy – HRT). Η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης αναφέρεται στη χρησιμοποίηση σκευασμάτων οιστρογόνων, ή συνδυασμού οιστρογόνων με προγεστερόνη για εμμηνοπαυσιακές και μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.
Η HRT αντικαθιστά την απώλεια του οργανισμού από οιστρογόνα και συνήθως φέρνει μεγάλη ανακούφιση από τα αγγειοκινητικά συμπτώματα (νυχτερινές εφιδρώσεις και εξάψεις), αποκαθιστά την ατροφία του κόλπου και μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο οστεοπόρωσης.
Σε γενικές γραμμές χορηγείται συνδυασμός οιστρογόνων και προγεστερόνης, εκτός από τις γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε υστερεκτομή και οι οποίες εκτός ειδικών περιπτώσεων δεν έχουν ανάγκη παρά μόνο για χορήγηση οιστρογόνων.
Γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε ολική υστερεκτομή μετά των εξαρτημάτων (σάλπιγγες και ωοθήκες) μπορεί να υποφέρουν από το σύνδρομο ελλείψεως ανδρογόνων στη γυναίκα (Female Androgen Deficiency Syndrome – FADS) το οποίο περιλαμβάνει μείωση της libido, πτώση αυτοπεποίθησης, άγχος και πονοκεφάλους. Οι γυναίκες αυτές έχουν ανάγκη από μια συνδυασμένη θεραπεία που να αποτελείται από οιστρογόνα και χαμηλής δόσης τεστοστερόνη που μπορεί να είναι σε μορφή χαπιών ή εμφυτευμάτων. Η τεστοστερόνη θα αντικαταστήσει τα απολεσθέντα ανδρογόνα που παράγονται από τις ωοθήκες (οι οποίες σε αυτή την περίπτωση απουσιάζουν).
Τύποι HRT:
– Δισκία (λαμβανόμενα από του στόματος)
– Εμφυτεύματα (ένα μικρό σφαιρίδιο οιστρογόνου τοποθετείται κάτω από το δέρμα και αντικαθίσταται σε τακτική βάση)
– Έμπλαστρα (τοποθετούνται επάνω στο δέρμα και επιτρέπουν τη χορήγηση μιας μικρότερης δόσης από αυτή των δισκίων)
– Γέλη (συγκεκριμένη ποσότητα οιστρογόνου τρίβεται επάνω στο δέρμα)
– Κολπικά σκευάσματα (τα οιστρογόνα τοποθετούνται απευθείας στον κόλπο ως κρέμα, δισκίο ή συσκευή δακτυλίου)
– Ρινικό εκνέφωμα (απόδοση του οιστρογόνου σε συγκεκριμένη δόση μέσω συσκευής εισπνεόμενου)

Παρενέργειες της HRT…
Όταν μια γυναίκα ξεκινά θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης μπορεί να παραπονεθεί για κάποια μικρά μεταβατικά συμπτώματα όπως φούσκωμα, πονοκέφαλο, κολπική αιμόρροια, ευαισθησία στο στήθος, κράμπες στα πόδια και ναυτία. Συνήθως αυτά εξαφανίζονται μέσα σε περίοδο δύο μηνών.
Θρόμβωση – Υπάρχει ήπια αύξηση του κινδύνου για βρόμβους αίματος στις γυναίκες που λαμβάνουν HRT.
Ο κίνδυνος αυτός στο γενικό πληθυσμό είναι 1:10.000, ενώ στις γυναίκες που λαμβάνουν HRT ανέρχεται σε 2:10.000.
Καρκίνος μαστού – Κάποιες μελέτες συνιστούν ότι μακροχρόνια έκθεση σε ορμονική θεραπεία υποκατάστασης αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Η εκτιμώμενη αύξηση του κινδύνου αυτού εξαρτάται από το είδος της HRT που χορηγείται. Μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν HRT για πάνω από 5 χρόνια θα πρέπει να κάνουν μια μαστογραφία κάθε 18-24 μήνες.
 Αντενδείξεις HRT…
Απόλυτες αντενδείξεις θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης είναι: ενεργή εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση, ηπαττοπάθεια, πρόσφατη πάθηση εκ του καρδιαγγειακού, καρκίνος ενδομητρίου και καρκίνος μαστού.
  •  Εναλλακτικές θεραπείες
Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορες εναλλακτικές προσεγγίσεις για την ανακούφιση από τα αγγειοκινητικά συμπτώματα. Η πληροφόρηση γύρω από την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα αυτών των μεθόδων είναι περιορισμένη. Στις εναλλακτικές θεραπείες συμπεριλαμβάνονται:
– Φυτοοιστρογόνα: ορμόνες που έχουν απομονωθεί από φυτά και βρίσκονται σε ορισμένες τροφές και συμπληρώματα διατροφής. Υπάρχουν δείγματα ότι τα φυτοοιστρογόνα βοηθούν στην ανακούφιση από τις εξάψεις, όμως η ασφάλειά τους δεν έχει προς το παρών εξακριβωθεί
– Βότανα: κάποια βότανα φαίνεται να βοηθούν στις εξάψεις, τις νυκτερινές εφιδρώσεις, την απώλεια μνήμης και την έλλειψη συγκέντρωσης
– Βελονισμός: κάποιες γυναίκες αναφέρουν ότι τις βοήθησε στην ανακούφιση από τις εξάψεις και τα ψυχολογικά συμπτώματα
ΠΗΓΗ: kontasou.com   ,  maternacare.gr
www.giatros-in.g