Tuesday, April 10, 2018

Καρκίνος στομάχου

Εικοσιπέντε περιστατικά καρκίνου του στομάχου ανά 100.000 άνδρες και περίπου τα μισά ανά 100.000 γυναίκες, είναι η συχνότητα του καρκίνου του στομάχου, ενός από τους πιο συχνούς στη Δυτική Ευρώπη, με τα ποσοστά να αυξάνουν κατακόρυφα μετά την 6η δεκαετία της ζωής και να δεκαπλασιάζονται σχεδόν μετά την ηλικία των 80 ετών.
Του Γιώργου Σάμπαλη, Γενικού Χειρουργού-Λαπαροσκόπου, Μέλους Διοικητικού Συμβουλίου Ελληνικής Εταιρείας Ενδοσκοπικής Χειρουργικής
Δεν θα πρέπει όμως να παραβλέψουμε το γεγονός πως διεθνώς παρατηρείται μια τάση ελάττωσης της συχνότητας της νόσου, ενώ συγχρόνως παρατηρείται και μια τάση «μετακίνησης» της εντόπισης του καρκίνου από το άντρον του στομάχου στη γαστροοισοφαγική συμβολή.
Τα αδενοκαρκινώματα αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία, με μικρότερα ποσοστά στα λεμφώματα και σε ελάχιστη συχνότητα οι στρωματικοί και νευροενδοκρινικοί όγκοι.

Πού οφείλεται ο καρκίνος του στομάχου

Οι διατροφικές συνήθειες αποτελούν τον συνήθη ύποπτο μαζί με τη λοίμωξη από το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, αλλά και σε μικρό ποσοστό με αιτιολογία οικογενή γενετική προδιάθεση.
Σημαντική παράλληλα θεωρείται και η συσχέτιση καπνίσματος και καρκίνου του οισοφάγου και του θόλου του στομάχου, ενώ η βιταμίνη C που περιέχεται σε αρκετά φρούτα και η β-καροτίνη είναι αντιοξειδωτικές ουσίες και πιστεύεται ότι προστατεύουν έναντι της νόσου, με αποτέλεσμα να παρατηρείται χαμηλότερη επίπτωση σε ανθρώπους, που καταναλώνουν πολλά φρούτα και λαχανικά.
Αντίθετα επιβαρυντική θεωρείται η για μεγάλο χρονικό διάστημα συχνή κατανάλωση αλλαντικών, παστών ψαριών, τουρσιών κτλ.

Κλινική Εικόνα

Ο καρκίνος του στομάχου πολλές φορές έχει άτυπα συμπτώματα που ενδεχόμενα να παρατηρούνται και σε άλλες ασθένειες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καθυστερείται η διάγνωση με επιπτώσεις στην μετέπειτα εξέλιξη της νόσου. Τα συμπτώματα αυτά είναι η δυσπεψία, η ανορεξία, το πρώιμο αίσθημα κορεσμού και η απώλεια βάρους. Σε προχωρημένες βέβαια μορφές η αιμορραγία και τα αποφρακτικά συμπτώματα (δυσφαγία – εμετός) οδηγούν σε γρηγορότερη διάγνωση.

Διάγνωση

Η πλήρης διάγνωση απαιτεί ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο εξετάσεων που περιλαμβάνουν ενδοσκόπηση του ανώτερου πεπτικού, λήψη βιοψιών, ενδοσκοπική υπερηχοτομογραφία (EUS) για την εκτίμηση του βάθους της διηθήσεως του οργάνου, αξονική τομογραφία για την αναζήτηση μεταστάσεων και διαγνωστική λαπαροσκόπηση για τον καθορισμό της ριζικότητας της χειρουργικής επέμβασης που θα ακολουθήσει, με τη ριζική εκτομή να κυμαίνεται από 40-60%.

Αντιμετώπιση

Σε περιπτώσεις που είναι εφικτή, η μόνη μέθοδος που είναι δυνητικά ικανή να θεραπεύσει τον καρκίνο του στομάχου είναι η ριζική χειρουργική αντιμετώπιση που ανάλογα με την εντόπιση του νεοπλάσματος μπορεί να περιλαμβάνει ολική ή υφολική γαστρεκτομή, αφαίρεση του μείζονος επιπλόου και συναφαίρεση των λεμφαδένων.

Πρόβλεψη –Εξέλιξη της νόσου

Η κακοήθεια του στομάχου αποτελεί δυστυχώς μία από τις πλέον ύπουλες μορφές καρκίνου, λόγω του ότι η συμπτωματολογία είναι τις περισσότερες φορές ήπια, μη ειδική και εύκολα παραπλανεί τον ασθενή μέσα στα συνήθη καθημερινά παρουσιαζόμενα γαστρικά ενοχλήματα.
Ο καρκίνος του στομάχου εξελίσσεται γρήγορα τοπικά και αργότερα μέσω των λεμφαδένων προς κύρια όργανα όπως το ήπαρ.
Η πρόγνωση για την 5ετή επιβίωση από τη νόσο εξαρτάται αποκλειστικά από το στάδιο της αρχικής διάγνωσης και κυμαίνεται από το 70% για το αρχικό πρώτο στάδιο έως το 4% για το τέταρτο στάδιο, με τον μέσο όρο να είναι γύρω στο 29%.

Νευρινωμάτωση : γενετική διαταραχή του νευρικού συστήματος

Η Νευρινωμάτωση είναι γενετική διαταραχή του νευρικού συστήματος.
Η Νευρινωμάτωση είναι γενετική διαταραχή του νευρικού συστήματος.
 Αποτελείται από  μια ομάδα τριών γενετικά διακριτών διαταραχών που προκαλούν όγκους στο νευρικό σύστημα. Οι όγκοι αρχίζουν στα υποστηρικτικά κύτταρα που απαρτίζουν το νεύρο και το έλυτρο μυελίνης (τη λεπτή μεμβράνη που περιβάλλει και προστατεύει τα νεύρα) και όχι τα κύτταρα που μεταδίδουν τα νευρικά σήματα.
Ο τύπος του όγκου που αναπτύσσεται εξαρτάται από το είδος των υποστηρικτικών κυττάρων που εμπλέκονται.
1.         Νευροϊνωμάτωση τύπου 1 (NF1, που ονομάζεται επίσης von Recklinghaus νόσος),
2.         Νευροϊνωμάτωση τύπου 2 (NF2)
3.         Και έναν τύπο που θεωρείται παραλλαγή του NF2, αλλά ονομάζεται τώρα schwannomatosis .
Υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 Αμερικανοί έχουν Νευρινωμάτωση,  η οποία εμφανίζεται και στα δύο φύλα και σε όλες τις φυλές και τις εθνικότητες.
Ο πιο κοινός τύπος που σχετίζεται με όγκους είναι η NF1 με νευρινώματα (όγκους των περιφερικών νεύρων), ενώ σβαννώματα (όγκους που ξεκινούν από τα κύτταρα Schwann που αποτελούν τη μυελίνη) είναι πιο συχνές στην  NF2 και στη schwannomatosis. Οι περισσότεροι όγκοι είναι καλοήθεις, αν και μερικές φορές μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεις.
Γιατί συμβαίνουν αυτοί οι όγκοι ακόμα δεν είναι πλήρως γνωστό, αλλά φαίνεται να σχετίζεται κυρίως με μεταλλάξεις σε γονίδια τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην καταστολή της ανάπτυξης των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Αυτές οι μεταλλάξεις γονιδίων προσδιορίζονται ως NF1 , NF2 και SMARCB1/INI1 και σχετίζονται με  πρωτεΐνες που ελέγχουν την παραγωγή των κυττάρων. Χωρίς τη φυσιολογική λειτουργία των πρωτεϊνών αυτών, τα κύτταρα πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και  δημιουργούν όγκους.
Η NF1 είναι η πιο κοινή νευροϊνωμάτωση, που εμφανίζεται σε 1 στα 3.000 έως 4.000 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν και πολλοί άνθρωποι κληρονομούν τη διαταραχή, μεταξύ 30 και 50 τοις εκατό των νέων περιπτώσεων, μπορεί να είναι και αιτία μιας γενετικής μετάλλαξης αγνώστου αιτιολογίας και το μεταλλαγμένο γονίδιο μπορεί να περάσει στις επόμενες γενιές.
Για τη διάγνωση της NF1, ένας γιατρός ερευνά για δύο ή περισσότερα από τα ακόλουθα:
•           έξι ή περισσότερες ανοιχτού καφέ κηλίδες στο δέρμα (συνήθως ονομάζονται «café-au-lait»), με μέγεθος πάνω από 5 χιλιοστά σε διάμετρο σε παιδιά ή περισσότεραο από 15 χιλιοστά σε εφήβους και ενήλικες
•           δύο ή περισσότερα νευρινώματα, ή ένα plexiform neurofibroma (νευρίνωμα που περιλαμβάνει πολλά νεύρα)
•           φακίδες στην περιοχή της μασχάλης ή της βουβωνικής χώρας
•           δύο ή περισσότερες διογκώσεις στην ίριδα του ματιού (γνωστές ως Lisch οζίδια ή αμαρτώματα ίριδας)
•           όγκος στο οπτικό νεύρο (γλοίωμα του οπτικού νεύρου)
•           μη φυσιολογική ανάπτυξη της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση),  σφηνοειδής παραμόρφωση των οστών του κρανίου, ή της κνήμης
•           ένας γονέας, αδελφός ή παιδί με NF1.
Πολλά παιδιά με NF1 έχουν μεγαλύτερη από το κανονική περίμετρο του κρανίου.Υδροκεφαλία με μη φυσιολογική συσσώρευση υγρού στον εγκέφαλο, είναι μια πιθανή επιπλοκή της διαταραχής. Πονοκέφαλος και  επιληψία είναι επίσης πιο πιθανό να συμβεί σε άτομα με NF1 σε σχέση με τον υγιή πληθυσμό. Καρδιαγγειακές επιπλοκές  που σχετίζονται με την NF1 περιλαμβάνουν συγγενείς ανωμαλίες της καρδιάς, υψηλή αρτηριακή πίεση και κατεστραμμένα αιμοφόρα αγγεία (αγγειοπάθεια). Τα παιδιά με NF1 μπορούν να έχουν δυσμορφία γλώσσας και οπτικές διαταραχές  και έχουν λιγότερο καλές επιδόσεις στο σχολείο με δυσκολίες στην ανάγνωση, την ορθογραφία, και τις μαθηματικές δεξιότητες. Μαθησιακές δυσκολίες, όπως η Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής (ADHD), είναι κοινές σε παιδιά με NF1. Περίπου 3 έως 5 τοις εκατό των όγκων που μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεις και απαιτούν επιθετική θεραπεία. Οι όγκοι αυτοί ονομάζονται κακοήθεις όγκοι της θήκης των περιφερικών νεύρων.
Τα συμπτώματα, ιδιαίτερα οι  πιο κοινές ανωμαλίες του δέρματος café-au-lait κηλίδες, νευρινώματα, Lisch οζίδια, και φακίδες στη μασχάλη και στη βουβωνική χώρα, συχνά είναι εμφανή κατά τη γέννηση ή λίγο αργότερα και σχεδόν πάντα από τη στιγμή που ένα παιδί γίνεται 10 ετών.
Η NF1 είναι μια προοδευτική διαταραχή, που σημαίνει ότι θα επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου, αν και ένας μικρός αριθμός ανθρώπων μπορεί να έχουν συμπτώματα που παραμένουν σταθερά. Δεν είναι δυνατόν να προβλέψει κανείς την πορεία της διαταραχής ενός ατόμου. Σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι άνθρωποι με NF1 θα αναπτύξουν ήπια έως μέτρια συμπτώματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι με NF1 έχουν ένα φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής. Τα νευρινώματα πάνω ή κάτω από το δέρμα μπορεί να αυξάνονται με την ηλικία και να προκαλέσουν αισθητικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πώς να αποτρέψουν την ανάπτυξη των νευρινωμάτων. 
Η χειρουργική επέμβαση συχνά συνιστάται για την αφαίρεση όγκων που γίνονται συμπτωματικοί και μπορεί να εξελιχθούν σε κακοήθεις, καθώς και για τους όγκους που προκαλούν σημαντική αισθητική παραμόρφωση. Πολλές χειρουργικές επιλογές υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των γιατρών σχετικά με το πότε χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται ή χειρουργικά ποια είναι η καλύτερη επιλογή. Τα άτομα που θα σκεφθούν τη χειρουργική επέμβαση πρέπει να σταθμίζουν προσεκτικά τους κινδύνους και τα οφέλη όλων των επιλογών τους και να καθοριστεί ποια θεραπεία είναι κατάλληλη για αυτούς.
Η θεραπεία για τα νευρινώματα ότι γίνονται κακοήθη μπορεί να περιλαμβάνει τη χειρουργική επέμβαση, ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία. Χειρουργική επέμβαση, ακτινοβολία και / ή χημειοθεραπεία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο ή τη μείωση του μεγέθους των γλοιωμάτων  του οπτικού νεύρου, όταν απειλείται η όραση. Μερικές δυσπλασίες των οστών, όπως η σκολίωση, μπορεί να διορθωθούν χειρουργικά.
Οι θεραπείες για τις άλλες ασθένειες που σχετίζονται με την NF1 έχουν  στόχο τον έλεγχο ή την ανακούφιση των συμπτωμάτων.
Ο πονοκέφαλος και οι επιληπτικές κρίσεις αντιμετωπίζονται με φάρμακα. Δεδομένου ότι τα παιδιά με NF1 έχουν υψηλότερο από το μέσο όρο κίνδυνο για μαθησιακές δυσκολίες, θα πρέπει να υποβληθούν σε μια λεπτομερή νευρολογική εξέταση πριν από την είσοδό τους στο σχολείο. Μόλις αυτά τα παιδιά πάνε στο σχολείο, οι δάσκαλοι ή οι γονείς που υποπτεύονται ότι υπάρχουν στοιχεία για μία ή περισσότερες μαθησιακές δυσκολίες θα πρέπει να ζητήσουν αξιολόγηση που θα περιλαμβάνει ένα τεστ IQ και μια σειρά από δοκιμασίες για την αξιολόγηση των λεκτικών και μαθηματικών δεξιοτήτων.
Η NF2 είναι μια σπάνια διαταραχή που επηρεάζει περίπου 1 στα 25.000 άτομα. Περίπου το 50 τοις εκατό των ατόμων που έχουν προσβληθεί έχουν κληρονομήσει αυτή τη διαταραχή. Στους υπόλοιπους  η διαταραχή προκαλείται από μια  γενετική μετάλλαξη από άγνωστη αιτία.
Το χαρακτηριστικό εύρημα στην NF2 είναι η παρουσία  βραδείας ανάπτυξης όγκων στο όγδοο κρανιακό νεύρο. Τα νεύρο αυτά έχει δύο κλάδους: τον ακουστικό που βοηθά τους ανθρώπους να ακούσουν και το αιθουσαίο που βοηθά τους ανθρώπους να διατηρήσουν την ισορροπία τους.
Οι χαρακτηριστικοί όγκοι των NF2 ονομάζονται αιθουσαία νευρινώματα λόγω της θέσης τους και τον τύπο  των κυττάρων που εμπλέκονται. Καθώς αυξάνονται οι όγκοι αυτοί, μπορούν να πιέζουν και να καταστραφούν κοντινές δομές, όπως άλλα κρανιακά νεύρα και το εγκεφαλικό στέλεχος,  που μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αναπηρία.
Νευρινώματα σε NF2 μπορεί να συμβούν κατά μήκος κάθε νεύρου του σώματος,συμπεριλαμβανομένων των σπονδυλικών νεύρων, άλλων κρανιακών νεύρων, και τα περιφερικών νεύρων στο σώμα. Οι όγκοι αυτοί είναι κάτω από το δέρμα (όταν τα νεύρα που συμμετέχουν είναι ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του δέρματος) ή μπορεί επίσης να είναι στην επιφάνεια του δέρματος, όπως μικρές (λιγότερο από 1 εκ.), σκοτεινές, τραχιές περιοχές του τριχωτού του δέρματος. Στα παιδιά, οι όγκοι μπορεί να είναι πιο ομαλοί, λιγότερο χρωματισμένοι και λιγότερο τριχωτοί.
Παρά το γεγονός ότι τα άτομα με NF2 μπορεί να έχουν νευρινώματα που μοιάζουν με μικρά πτερύγια του δέρματος, σπανίως έχουν café-au-lait κηλίδες που εμφανίζονται σε NF1.
Τα άτομα με NF2 έχουν κίνδυνο για την ανάπτυξη άλλων τύπων όγκων του νευρικού συστήματος, όπως επενδυμώματα και γλοιώματα (δύο τύπους καρκίνου που αναπτύσσονται στο νωτιαίο μυελό) και μηνιγγιώματα (όγκοι που αναπτύσσονται κατά μήκος των προστατευτικών στρώματων που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό). Τα άτομα μπορεί να αναπτύξουν καταρράκτη σε μικρότερη ηλικία ή αλλαγές στον αμφιβληστροειδή που μπορεί να επηρεάσει την όραση. Τα άτομα με NF2 μπορούν επίσης να αναπτύξουν προβλήματα με την λειτουργία των νεύρων ανεξάρτητη των όγκων, συνήθως συμμετρική. Επίσης μπορεί να έχουν μούδιασμα και αδυναμία στα άκρα, λόγω της ανάπτυξης μιας περιφερικής νευροπάθειας.
Για τη διάγνωση NF2, ένας γιατρός διερευνά για τα ακόλουθα:
•           αιθουσαία νευρινώματα
•           οικογενειακό ιστορικό NF2 (γονέα, αδελφό, ή παιδί), καθώς και ένα μονόπλευρο αιθουσαίο σβάννωμα πριν την ηλικία των 30
•           οποιαδήποτε δύο από τα ακόλουθα:
o γλοίωμα
o μηνιγγίωμα
o σβάννωμα
o νεανική οπίσθια υποκάψια φακοειδή αδιαφάνεια (καταρράκτης) ή νεανικό φλοιώδη καταρράκτη.
Τα συμπτώματα της NF2 μπορεί να είναι παρόντα κατά την παιδική ηλικία, αλλά είναι τόσο ήπια που μπορεί να αγνοηθούν, ειδικά σε παιδιά που δεν έχουν οικογενειακό ιστορικό της διαταραχής. Συνήθως, τα συμπτώματα της NF2 παρατηρούνται μεταξύ 18 και 22 ετών. Το πιο συχνό πρώτο σύμπτωμα είναι η απώλεια ακοής και οι  εμβοές στα αυτιά. Λιγότερο συχνή είναι η διαταραχή στην ισορροπία, διαταραχές της όρασης (όπως η απώλεια της όρασης από τον καταρράκτη), η αδυναμία σε ένα χέρι ή πόδι,οι επιληπτικές κρίσεις ή οι όγκοι του δέρματος.
Επειδή η NF2 είναι τόσο σπάνια, οι λίγες μελέτες έχουν γίνει για να δούμε τη φυσική εξέλιξη της διαταραχής. Η πορεία της NF2 ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ατόμων, παρόλο που η κληρονομική NF2 φαίνεται να έχει μια παρόμοια πορεία μεταξύ των πληττομένων μελών της οικογένειας. Σε γενικές γραμμές τα αιθουσαία νευρινώματα αναπτύσσονται αργά και η ισορροπία και η ακοή χειροτερεύει με το πέρασμα σειράς ετών. Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι όσο μικρότερη είναι η ηλικία έναρξης της νόσου και όταν υπάρχουν μηνιγγιώματα υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνο θνησιμότητας.
Στην NF2 βελτιωμένες διαγνωστικές τεχνολογίες, όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI), μπορούν να αποκαλύψουν  όγκους του αιθουσαίου νεύρου τόσο μικρύς όσο έ μερικά χιλιοστά σε διάμετρο. Τα ιθουσαία νευρινώματα αναπτύσσονται αργά, αλλά μπορούν να αναπτυχθούν αρκετά και να καταστρέψουν το όγδοο κρανιακό νεύρο και να προκαλέσουν συμπίεση στο εγκεφαλικό στέλεχος  και βλάβη στα γύρω κρανιακά νεύρα.
Οι χειρουργικές επιλογές εξαρτώνται από το μέγεθος του όγκου και την έκταση της απώλειας της ακοής. Δεν υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των γιατρών σχετικά με το πότε η χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται ή χειρουργικά πια είναι η καλύτερη επιλογή. Τα άτομα που σκεφθούν τη χειρουργική επέμβαση πρέπει να σταθμίζουν προσεκτικά τους κινδύνους και τα οφέλη από όλες τις επιλογές για να καθοριστεί ποια θεραπεία είναι κατάλληλη για αυτούς. Χειρουργική επέμβαση για να αφαιρέσει το σύνολο του όγκου, μπορεί να βοηθήσει στην διατήρηση της ακοής. Εάν η ακοή έχει χαθεί κατά τη διάρκεια αυτής της χειρουργικής επέμβασης, αλλά το ακουστικό νεύρο διατηρηθεί, η χειρουργική τοποθέτηση  κοχλιακού εμφυτεύματος (μια συσκευή που τοποθετείται στο εσωτερικό αυτί ή τον κοχλία, που επεξεργάζεται ηλεκτρονικά σήματα από τα ηχητικά κύματα στο ακουστικό νεύρο) μπορεί να είναι μια επιλογή για τη βελτίωση της ακοής. Δεδομένου ότι οι όγκοι γίνονται μεγαλύτεροι, γίνεται πιο δύσκολο να διατηρηθεί χειρουργικά η ακοή και το ακουστικό νεύρο. Η τοποθέτηση εμφυτεύματος  ακουστικού (που είναι μια συσκευή που διεγείρει την ακοή σε τμήματα του εγκεφάλου) μπορεί να αποκαταστήσει την ακοή σε άτομα που έχουν χάσει εντελώς την ακοή και δεν διαθέτουν ακουστικό νεύρο. Χειρουργική επέμβαση για άλλους όγκους που σχετίζονται με την NF2 έχει στόχο τον έλεγχο ή την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να διορθώσει επίσης τον καταρράκτη και ανωμαλίες του αμφιβληστροειδούς.
Schwannomatosis είναι μια σπάνια μορφή νευροϊνωμάτωσης που είναι γενετικά και κλινικά διακριτή από τις NF1 και NF2. Κληρονομικές μορφές της διαταραχής παρατηρούνται στο 15 τοις εκατό όλων των περιπτώσεων. Οι ερευνητές εντόπισαν μια μετάλλαξη του γονιδίου SMARCB1/INI1 που σχετίζεται με την οικογενή μορφή της νόσου, αλλά δεν έχουν κατανοούν πλήρως τι προκαλεί τον έντονο πόνο που χαρακτηρίζει αυτή τη διαταραχή.
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της schwannomatosis είναι η ανάπτυξη πολλών νευρινωμάτων παντού στο σώμα , εκτός για το ακουστικό νεύρο. Το κυρίαρχο σύμπτωμα είναι ο πόνος, ο οποίος αναπτύσσεται καθώς  διευρύνεται το σβάννωμα, συμπιέζει τα νεύρα, ή πιέζει τους παρακείμενους ιστούς. Μερικοί άνθρωποι έχουν πρόσθετα νευρολογικά συμπτώματα, όπως μούδιασμα, μυρμήγκιασμα, ή αδυναμία στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών.  Περίπου το ένα τρίτο των ατόμων με schwannomatosis έχουν όγκους που περιορίζονται σε ένα μόνο μέρος του σώματος, όπως ένα χέρι, πόδι, ή ένα τμήμα της σπονδυλικής στήλης. Μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν πολλές νευρινώματα, ενώ άλλοι αναπτύσσουν μόνο μερικά.
Καθένας με schwannomatosis βιώνει κάποιο βαθμό πόνου, αλλά η ένταση ποικίλλει. Ένας μικρός αριθμός ανθρώπων έχουν ήπιο πόνο. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σημαντικό πόνο, που μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα ή χειρουργική επέμβαση. Σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις, ο πόνος είναι τόσο σοβαρός και καταστρέφει την πoιότητα ζωής.
Δεν υπάρχει επί του παρόντος αποδεκτή ιατρική θεραπεία ή φάρμακο για την schwannomatosis, αλλά η χειρουργική αντιμετώπιση είναι συχνά αποτελεσματική. Ο πόνος συνήθως υποχωρεί όταν οι όγκοι είναι αφαιρεθεί εντελώς, αν και μπορεί να επαναληφθεί σε περίπτωση νέων όγκων. Όταν η χειρουργική επέμβαση δεν είναι δυνατή, η συνεχής παρακολούθηση και διαχείριση του πόνου είναι σκόπιμη.
Κλινική γενετική εξέταση μπορεί να επιβεβαιώσει την παρουσία μιας μετάλλαξης στο γονίδιο NF1. Προγεννητικός έλεγχος για την NF1 μετάλλαξη είναι επίσης δυνατή με τη χρήση αμνιοκέντησης ή δειγματοληψία χοριακής λάχνης. Γενετικός έλεγχος για τη NF2 μετάλλαξη είναι μερικές φορές διαθέσιμη, αλλά είναι ακριβής, μόνο σε περίπου 65 τοις εκατό του.Προγεννητική ή γενετική εξέταση για τη schwannomotosis επί του παρόντος δεν υπάρχει.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βρέθηκε η ακριβής θέση του NF1 γονίδιου στο χρωμόσωμα 17. Το γονίδιο έχει κλωνοποιηθεί. Το γονίδιο NF1 κάνει μια μεγάλη και σύνθετη πρωτεΐνη που ονομάζεται neurofibromin , η οποία κατά κύριο λόγο δραστηριοποιείται σε κύτταρα του νευρικού συστήματος, ως ρυθμιστής της κυτταρικής διαίρεσης και λειτουργεί ως ένα είδος μοριακού φρένου για να συγκρατήσει τα κύτταρα από τον υπερβολικό πολλαπλασιασμό. Η  ταυτοποίηση του NF2 γονιδίου έδειξε ότι βρίσκεται στο χρωμόσωμα 22. Όπως και στην NF1, το προϊόν του γονιδίου NF2 είναι ένα όγκοκατασταλτικό πρωτεΐνης (που ονομάζεται Merlin ή schwannomin ).
Η κατανόηση των μοριακών οδών και των μηχανισμών που διέπουν αυτές τις βασικές πρωτεΐνες και τις δραστηριότητές τους θα προσφέρουν συναρπαστικές ευκαιρίες για τους επιστήμονες να σχεδιάσουν φάρμακα που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις προβληματικές πρωτεΐνες σε άτομα που έχουν την neurofibromatoses, για την επιστροφή στην παραγωγή των κυττάρων τους σε φυσιολογικά επίπεδα.
Η τρέχουσα βασική και κλινική έρευνα έχει ως στόχο την κατανόηση του πώς οι γενετικές μεταλλάξεις  προκαλούν τους καλοήθεις όγκους της NF1 και πώς αργότερα δημιουργούνται οι μαθησιακές δυσκολίες και τα γνωστικά ελλείμματα των παιδιών με τη διαταραχή. Έρευνα επίσης γίνεται για την ανάπτυξη βελτιωμένων μεθόδων για τη διάγνωση της neurofibromatoses και εντοπισμό των παραγόντων που συμβάλλουν στην ευρείες διακυμάνσεις των συμπτωμάτων και τη σοβαρότητα των διαταραχών.
Έρευνες γίνονται σε μια μεγάλη ομάδα παιδιών με NF1 για να βρεθούν συσχετισμοί μεταξύ ανωμαλιών του εγκεφάλου και συγκεκριμένων γνωστικών αναπηριών. Η εύρεση αυτών των συνδέσεων θα  μπορούσε να βοηθήσει τους γονείς για έγκαιρη παρέμβαση.
Άλλη κλινική έρευνα αποσκοπεί στην κατανόηση της φυσικής ιστορίας των όγκων σε NF2και τον καθορισμό πιθανών παραγόντων που μπορεί να ρυθμίσουν την ανάπτυξή τους. Χρησιμοποιώντας διαγνωστικές απεικονίσεις, οφθαλμολογικές εξετάσεις, δοκιμές ακοής και ισορροπίας, νευρολογικές εξετάσεις, εξετάσεις αίματος και  γενετικά τεστ, καθώς και κλίμακες της ποιότητας  ζωής, οι ερευνητές ελπίζουν να προσδιορίσουν τον αντίκτυπο των NF2 στα άτομα και να αναζητήσουν πιθανούς
Επιστημονικό άρθρο
Γράφει η
ΜΑΛΛΙΟΥ ΣΑΒΒΟΥΛΑ MD, PhD
Ειδικός παθολόγος – Ογκολόγος
Γ.Γ. Ελληνικής Μαστολογικής Εταιρείας
Βιβλιογραφία
  1.  Raphael Rubin, David S. Strayer (2008 Baltimore). Rubin’s Pathology: Clinicopathologic Foundation of Medicine (5 ed.). Wolters Kluwer Health: Lippincot Williams & Wilkins. pp. 201–3. .
  2. Conrad Fischer, Farshad Bagheri, Rajpal Manchandani, Richard Pinsker, Sudheer Chauhan, Parenkumar Patel, Mohammad Maruf, Dhaval Satani, Kaushik Doshi, Ayaz Alwani, Naveen Pathak, Craigh Thurm, Mohammad Babury, Mahendra C. Patel, Arthur Shalanov, Samir Sarkar, Sabiha Raouf, Jebun Nahar, Prakashkumar Patel (2010). Master the Board USMLE Step 2 CK. KAPLAN Medical. p. 287.
  3. John Barone (2008). USMLE Step 1 Lecture Notes: Pathology. KAPLAN Inc. pp. 57.
  4. William D James, Raj D Sheth, Nazanin Saedi (Jul 20, 2009). Cafe Au Lait Spots. eMedicine from WebMD. Retrieved 13 December 2010.
  5.  Hayashi M, Chernov M, Tamura N, Yomo S, Ochiai T, Nagai M, Tamura M, Izawa M, Muragaki Y, Iseki H, Okada Y, Takakura K. (December 2010). «Gamma Knife surgery for abducent nerve schwannoma. Report of 4 cases». Journal of neurosurgery (Journal of Neurosurgery) 113: 136–43
  6. «British couple successfully screens out genetic disorder using NHS-funded PGD» by Antony Blackburn-Starza, June 9, 2008, BioNews 461
  7. Fauci, et al. Harrison’s Principles of Internal Medicine (Small textbook) (16 ed.). pp. 2453.
  8. Janet M. Torpy, Alison E. Burke, MA, Richard M. Glass (2008). «JAMA patient page: Neurofibromatosis». JAMA: the Journal of the American Medical Association (JAMA (Journal of American Medical Association)) 300 (3): 352–352. .
  9. Trisha Macnair, Rob Hicks. «Neurofibromatosis». British Broadcasting Company (BBC) – MMX. Retrieved 13 December 2010.
  10.  Ole Daniel Enersen. «Friedrich Daniel von Recklinghausen». Who Named It?. Retrieved 13 December 2010.
  11.  Radford, S. (2008-01-11). «Chinese man has surgery for 10 kg face tumour». The Daily Telegraph (London). Retrieved 2008-01-29.

Saturday, March 31, 2018

7 επικίνδυνοι μύθοι για την πίεση!!!

Πόση πίεση έχετε; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Στοιχεία της Ελληνικής Εταιρείας Υπέρτασης δείχνουν ότι ένας στους τρεις άνδρες και γυναίκες στη χώρα μας έχει αρτηριακή πίεση υψηλότερη από το φυσιολογικό, αλλά οι τρεις στους τέσσερις είτε δεν το ξέρουν είτε δεν κάνουν τίποτε γι’ αυτό.
Γιατί; Ουδείς γνωρίζει με βεβαιότητα, αλλά πιστεύεται ότι σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται ευρέως διαδεδομένες και εντελώς λανθασμένες αντιλήψεις γι’ αυτήν.
Με τη βοήθεια του αναπληρωτή καθηγητή Καρδιολογίας Κωνσταντίνου Τσιούφη, γραμματέα της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Υπέρτασης και υπεύθυνου της Μονάδας Υπέρτασης του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, ξεδιαλύνουμε τους σημαντικότερους μύθους.
* Δεν πειράζει αν έχω λίγη πίεση. Αν πράγματι μόλις την αναπτύξατε όντως δεν πειράζει, αλλά αν περνάει ο καιρός και την αφήσετε αρρύθμιστη, μπορεί να κοστίσει τη ζωή σας, διότι προκαλεί βλάβες στις αρτηρίες, στην καρδιά, στους νεφρούς, στον εγκέφαλο και στα άλλα όργανα του σώματος.
Και το χειρότερο όλων: θα το κάνει χωρίς καν να το αντιληφθείτε (πόσες φορές έχετε ακούσει: «πέθανε από την καρδιά του, αλλά δεν ήξερε ότι είχε πρόβλημα;»). Εξού και η ονομασία «σιωπηλός δολοφόνος», όπως την αποκαλούν οι γιατροί.
* Εφόσον ο ένας αριθμός της πίεσης είναι φυσιολογικός, δεν έχω πρόβλημα. Και όμως έχετε. Αν και κατά περιόδους το ενδιαφέρον των γιατρών και του κόσμου επικεντρώθηκε άλλοτε στη μεγάλη πίεση (επιστημονικά λέγεται συστολική πίεση) και άλλοτε στη μικρή (διαστολική πίεση) η αλήθεια είναι ότι για την καρδιά είναι εξίσου επικίνδυνες οι αυξημένες τιμές και των δύο.
Η συστολική πίεση αντιπροσωπεύει τη δύναμη με την οποία διέρχεται το αίμα από τα αγγεία όταν κτυπάει η καρδιά, ενώ η διαστολική την αντίστοιχη δύναμη όταν ξεκουράζεται η καρδιά. Η συστολική πίεση τείνει να αυξάνεται καθώς μεγαλώνουμε (περίπου μετά τα 60) και η διαστολική να μειώνεται.
Ετσι, τα νέα άτομα πάσχουν κυρίως από διαστολική υπέρταση, τα μέσης ηλικίας από μεικτή υπέρταση (συστολο-διαστολική υπέρταση) και τα ηλικιωμένα από μεμονωμένη συστολική υπέρταση. Επομένως, όποιος αριθμός της πίεσής σας και να είναι αυξημένος πρέπει να πάτε αμέσως στον γιατρό.
* Δεν βάζω αλάτι στο φαγητό, άρα δεν θα πάθω πίεση. Αυτό δεν ισχύει, διότι ποσοστό έως 75% του άλατος που καταναλώνουμε είναι κρυμμένο στα τρόφιμα που αγοράζουμε από το εμπόριο (μόνο το ψωμί περιέχει το 40%, σύμφωνα με μελέτες της Κλινικής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής του Πανεπιστημίου Κρήτης).
Επομένως, αν θέλετε να τρώτε λιγότερο αλάτι, να ελέγχετε στις ετικέτες των τροφίμων πόσο νάτριο (αυτό είναι το αλάτι) περιέχουν.
* Το θαλασσινό αλάτι και το αλάτι κόσερ είναι λιγότερο επιβαρυντικά. Λάθος. Από χημικής πλευράς το επιτραπέζιο, το θαλασσινό και το χοντρό (κόσερ) αλάτι έχουν την ίδια περιεκτικότητα σε νάτριο (40%) και επηρεάζουν εξίσου την πίεση.
* Νιώθω μια χαρά, αποκλείεται να έχω πίεση. Ο μεγαλύτερος μύθος απ’ όλους. Μην περιμένετε να κοκκινίσετε ή να νιώσετε ότι βουίζει το κεφάλι σας για να υποψιασθείτε ότι έχετε υπέρταση. Η υπέρταση συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα, γι’ αυτό και πολλοί μαθαίνουν ότι πάσχουν από αυτήν μετά το έμφραγμα ή το εγκεφαλικό.
* Με τα φάρμακα ρύθμισα την πίεσή μου, οπότε τώρα μπορώ να τα κόψω. Όχι, δεν μπορείτε. Η υπέρταση συνήθως είναι μία χρόνια ασθένεια και το ενδεχόμενο διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής πρέπει να το συναποφασίσετε με τον γιατρό σας.
* Πίνω κρασί γιατί κάνει καλό στην καρδιά. Κάνει καλό ανάλογα με το πόσο πίνετε. Πάνω από δύο ποτηράκια των 150 ml την ημέρα για τους άνδρες και από ένα για τις γυναίκες μπορεί να αυξήσουν σημαντικά την αρτηριακή πίεση.

Αυτά είναι τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης

Εμμηνόπαυση είναι η οριστική διακοπή της περιόδου μιας γυναίκας. Για να θεωρηθεί ότι μια γυναίκα βρίσκεται στην εμμηνόπαυση θα πρέπει να υπάρχει διακοπή της περιόδου της για τουλάχιστον 12 μήνες. Η μέση ηλικία της εμμηνόπαυσης στις ανεπτυγμένες χώρες είναι στα 51 χρόνια, με τις περισσότερες γυναίκες να εμφανίζουν τα πρώτα συμπτώματα στα μέσα της 4ης δεκαετίας της ζωής τους.
Είναι δυνατόν να μπω στην εμμηνόπαυση νωρίτερα;
Πρόωρη εμμηνόπαυση συμβαίνει όταν η περίοδος σταματά πριν την ηλικία των 40 ετών. Σε πολλές περιπτώσεις δεν ανευρίσκεται κάποιο αίτιο για την πρόωρη έλευση της εμμηνόπαυσης.
Κάποιες φορές μπορεί να υπάρχει ιστορικό πρόωρης εμμηνόπαυσης στην οικογένεια. Λοιμώξεις, ανοσολογικές, ή χρωμοσωμικές ανωμαλίες μπορεί επίσης να προκαλέσουν πρόωρη εμμηνόπαυση. Κάποιες γυναίκες βιώνουν την εμμηνόπαυση νωρίτερα από το αναμενόμενο σαν αποτέλεσμα κάποιας θεραπείας ή χειρουργείου. Οι καπνίστριες φαίνεται να φτάνουν στην εμμηνόπαυση νωρίτερα από τις μη καπνίστριες.
Είναι δυνατόν να μείνω έγκυος στην εμμηνόπαυση;
Η γονιμότητα μπορεί να διατηρείται έως και ένα χρόνο μετά την τελευταία περίοδο, ή δύο χρόνια αν η εμμηνόπαυση προήλθε πριν την ηλικία των 50 ετών. Αυτό σημαίνει ότι αν μια γυναίκα έχει ελεύθερες επαφές, είναι δυνατόν να μείνει έγκυος. Είναι σημαντικό να κουβεντιάσετε με έναν ιατρό την κατάλληλη μέθοδο αντισύλληψης που θα ακολουθήσετε σε αυτή την περίοδο.
  • Συμπτώματα:
Η εμμηνόπαυση επηρεάζει τη γυναίκα με πολλούς τρόπους. Τα συμπτώματα ποικίλουν από ελαφρά έως σοβαρά, ενώ σε κάποιες γυναίκες δεν προκαλούνται καθόλου ενοχλήσεις. Άλλοτε τα συμπτώματα κρατούν για ένα-δύο χρόνια, ενώ άλλοτε για αρκετά περισσότερο.
Τα κύρια συμπτώματα της εμμηνόπαυσης είναι οι εξάψεις και οι νυκτερινές εφιδρώσεις. Λέγονται και αγγειοκινητικά συμπτώματα και εμφανίζονται λόγω της ανικανότητας του οργανισμού να ελέγξει τη θερμοκρασία του μετά την έλλειψη των οιστρογόνων. Συνήθως εμφανίζονται έναν χρόνο μετά την τελευταία περίοδο, αλλά μπορούν και να εμφανισθούν πριν ακόμη η περίοδος σταματήσει εντελώς. Μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα άβολα, ντροπιαστικά και να επηρεάσουν τον ύπνο.
Άλλα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης είναι:
– Άσχημος ύπνος λόγω των εφιδρώσεων
– Ξηρότητα του κόλπου
– Επώδυνη συνουσία
– Λεπτό, ξηρό και λιγότερο ελαστικό δέρμα
– Ακράτεια ούρων
– Απώλεια της ερωτικής επιθυμίας (πτώση της libido)
– Ψυχολογικά συμπτώματα: εναλλαγές διάθεσης, άγχος, κατάθλιψη και ευερεθιστότητα
– Αύξηση σωματικού βάρους
(Άλλα συμπτώματα: πονοκέφαλοι, διαταραχές της μνήμης και της συγκέντρωσης, έλλειψη ενδιαφέροντος, πόνοι στις αρθρώσεις και τους μυς, κράμπες, ταχυκαρδίες και αίσθημα παλμών)
Άλλα προβλήματα όπως επεισόδια αιμορραγίας, ή κολπική αιμόρροια μετά από επαφή δεν οφείλονται στην εμμηνόπαυση και θα πρέπει να διερευνώνται.
Κάποια από τα συμπτώματα μπορεί να οφείλονται στο stress που υπάρχει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο στη ζωή της γυναίκας, παρά στην εμμηνόπαυση. Ειδικά οι ψυχολογικές επιπλοκές (κατάθλιψη, άγχος, απώλεια μνήμης, ή ενδιαφέροντος για σεξουαλικές επαφές) δεν αποδεικνύεται ότι συσχετίζονται άμεσα με την εμμηνόπαυση. Τέτοια συμπτώματα μπορούν να εμφανισθούν σε όλους τους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, όλων των ηλικιών.
Η οστεοπόρωση είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο οστικός ιστός χάνεται ή καταστρέφεται γρηγορότερα απ’ ό,τι μπορεί ο οργανισμός να τον αναπληρώσει. Το αποτέλεσμα είναι η οστική πυκνότητα να μειώνεται, ο σκελετός να αποδυναμώνεται και να αυξάνει η πιθανότητα για κάποιο κάταγμα.
Η μείωση της οστικής πυκνότητας συμβαίνει φυσιολογικά στη διαδικασία της γήρανσης, όμως επιταχύνεται κατά τη διάρκεια και μετά την εμμηνόπαυση και επιδεινώνεται συνεχώς σε αυτό το στάδιο της ζωής, όσο τα επίπεδα των οιστρογόνων ελαττώνονται. Η οστεοπόρωση αυξάνει στις γυναίκες αυτές τις πιθανότητες για κατάγματα και τις σχετιζόμενες με αυτά επιπτώσεις και επιπλοκές.
Επομένως, οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες θα πρέπει να συμπληρώνουν την υγιή διατροφή τους με ασβέστιο και βιταμίνη D, ενώ επιπροσθέτως συνίσταται ήπιας μορφής άσκηση με βαράκια.
Είναι πολύ σημαντικό η οστική πυκνότητα να εκτιμάται κάθε 3 χρόνια στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι χρήσιμη η θεραπεία υποκατάστασης με τη χορήγηση ορμονών. Θα πρέπει όμως προτού καταφύγουν σε αυτή να αναζητήσουν τη γνώμη ειδικού.
  • Έλεγχος κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης
Όταν μια γυναίκα μπαίνει στην περίοδο της εμμηνόπαυσης είναι αναγκαία η παρακολούθηση και η καταγραφή μιας πλειάδας παραμέτρων ώστε με την προσεκτική μελέτη και αξιολόγησή τους να οδηγούμαστε με ασφάλεια τόσο σε προληπτική, αλλά και σε θεραπευτική αντιμετώπιση της κάθε γυναίκας. Θα πρέπει να εξατομικεύονται – προς όφελος της κάθε ασθενούς – ο χρόνος, κάθε πότε θα πρέπει να επαναλαμβάνονται και που θα πρέπει να γίνονται οι εξετάσεις αυτές:
– Τεστ Παπανικολάου
– Μέτρηση οστικής πυκνότητας
– Μαστογραφία και εξέταση μαστών
– Γυναικολογική εξέταση
– Διακολπικό υπερηχογράφημα μήτρας και ωοθηκών
– Έλεγχος των λιπιδίων του ορού και εκτίμηση του καρδιαγγειακού κινδύνου
Σε κάθε περίπτωση, κάθε γυναίκα που βρίσκεται στην εμμηνόπαυση και βλέπει αίμα θα πρέπει να απευθύνεται στο γιατρό της ώστε να γίνει πλήρης έλεγχος για να εξακριβωθεί η προέλευσή του. Η αιμορραγία μπορεί να οφείλεται σε ατροφία, φλεγμονές, υπερπλασία ενδομητρίου, αλλά και σε νεοπλάσματα των έσω γεννητικών οργάνων (τραχήλου, ενδομητρίου, ωοθηκών).
  •  Θεραπεία

Η εμμηνόπαυση αντιμετωπίζεται με θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης (Hormone Replacement Therapy – HRT). Η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης αναφέρεται στη χρησιμοποίηση σκευασμάτων οιστρογόνων, ή συνδυασμού οιστρογόνων με προγεστερόνη για εμμηνοπαυσιακές και μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.
Η HRT αντικαθιστά την απώλεια του οργανισμού από οιστρογόνα και συνήθως φέρνει μεγάλη ανακούφιση από τα αγγειοκινητικά συμπτώματα (νυχτερινές εφιδρώσεις και εξάψεις), αποκαθιστά την ατροφία του κόλπου και μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο οστεοπόρωσης.
Σε γενικές γραμμές χορηγείται συνδυασμός οιστρογόνων και προγεστερόνης, εκτός από τις γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε υστερεκτομή και οι οποίες εκτός ειδικών περιπτώσεων δεν έχουν ανάγκη παρά μόνο για χορήγηση οιστρογόνων.
Γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε ολική υστερεκτομή μετά των εξαρτημάτων (σάλπιγγες και ωοθήκες) μπορεί να υποφέρουν από το σύνδρομο ελλείψεως ανδρογόνων στη γυναίκα (Female Androgen Deficiency Syndrome – FADS) το οποίο περιλαμβάνει μείωση της libido, πτώση αυτοπεποίθησης, άγχος και πονοκεφάλους. Οι γυναίκες αυτές έχουν ανάγκη από μια συνδυασμένη θεραπεία που να αποτελείται από οιστρογόνα και χαμηλής δόσης τεστοστερόνη που μπορεί να είναι σε μορφή χαπιών ή εμφυτευμάτων. Η τεστοστερόνη θα αντικαταστήσει τα απολεσθέντα ανδρογόνα που παράγονται από τις ωοθήκες (οι οποίες σε αυτή την περίπτωση απουσιάζουν).
Τύποι HRT:
– Δισκία (λαμβανόμενα από του στόματος)
– Εμφυτεύματα (ένα μικρό σφαιρίδιο οιστρογόνου τοποθετείται κάτω από το δέρμα και αντικαθίσταται σε τακτική βάση)
– Έμπλαστρα (τοποθετούνται επάνω στο δέρμα και επιτρέπουν τη χορήγηση μιας μικρότερης δόσης από αυτή των δισκίων)
– Γέλη (συγκεκριμένη ποσότητα οιστρογόνου τρίβεται επάνω στο δέρμα)
– Κολπικά σκευάσματα (τα οιστρογόνα τοποθετούνται απευθείας στον κόλπο ως κρέμα, δισκίο ή συσκευή δακτυλίου)
– Ρινικό εκνέφωμα (απόδοση του οιστρογόνου σε συγκεκριμένη δόση μέσω συσκευής εισπνεόμενου)

Παρενέργειες της HRT…
Όταν μια γυναίκα ξεκινά θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης μπορεί να παραπονεθεί για κάποια μικρά μεταβατικά συμπτώματα όπως φούσκωμα, πονοκέφαλο, κολπική αιμόρροια, ευαισθησία στο στήθος, κράμπες στα πόδια και ναυτία. Συνήθως αυτά εξαφανίζονται μέσα σε περίοδο δύο μηνών.
Θρόμβωση – Υπάρχει ήπια αύξηση του κινδύνου για βρόμβους αίματος στις γυναίκες που λαμβάνουν HRT.
Ο κίνδυνος αυτός στο γενικό πληθυσμό είναι 1:10.000, ενώ στις γυναίκες που λαμβάνουν HRT ανέρχεται σε 2:10.000.
Καρκίνος μαστού – Κάποιες μελέτες συνιστούν ότι μακροχρόνια έκθεση σε ορμονική θεραπεία υποκατάστασης αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Η εκτιμώμενη αύξηση του κινδύνου αυτού εξαρτάται από το είδος της HRT που χορηγείται. Μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν HRT για πάνω από 5 χρόνια θα πρέπει να κάνουν μια μαστογραφία κάθε 18-24 μήνες.
 Αντενδείξεις HRT…
Απόλυτες αντενδείξεις θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης είναι: ενεργή εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση, ηπαττοπάθεια, πρόσφατη πάθηση εκ του καρδιαγγειακού, καρκίνος ενδομητρίου και καρκίνος μαστού.
  •  Εναλλακτικές θεραπείες
Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορες εναλλακτικές προσεγγίσεις για την ανακούφιση από τα αγγειοκινητικά συμπτώματα. Η πληροφόρηση γύρω από την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα αυτών των μεθόδων είναι περιορισμένη. Στις εναλλακτικές θεραπείες συμπεριλαμβάνονται:
– Φυτοοιστρογόνα: ορμόνες που έχουν απομονωθεί από φυτά και βρίσκονται σε ορισμένες τροφές και συμπληρώματα διατροφής. Υπάρχουν δείγματα ότι τα φυτοοιστρογόνα βοηθούν στην ανακούφιση από τις εξάψεις, όμως η ασφάλειά τους δεν έχει προς το παρών εξακριβωθεί
– Βότανα: κάποια βότανα φαίνεται να βοηθούν στις εξάψεις, τις νυκτερινές εφιδρώσεις, την απώλεια μνήμης και την έλλειψη συγκέντρωσης
– Βελονισμός: κάποιες γυναίκες αναφέρουν ότι τις βοήθησε στην ανακούφιση από τις εξάψεις και τα ψυχολογικά συμπτώματα
ΠΗΓΗ: kontasou.com   ,  maternacare.gr
www.giatros-in.g

Sunday, March 25, 2018

Παλινδρόμηση χολής: Ποια είναι τα συμπτώματα και αίτια

Η παλινδρόμηση χολής προκύπτει, όταν η χολή (το χωνευτικό υγρό που παράγεται στο συκώτι) συσσωρεύεται (παλινδρομεί) στο στομάχι και στον σωλήνα που συνδέει το στόμα με το στομάχι (οισοφάγος).
 Η παλινδρόμηση χολής μπορεί να συνοδεύει την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, δηλαδή την αντίθετη ροή των οξέων του στομάχου προς τον οισοφάγο. Ωστόσο, η παλινδρόμηση χολής οξύ και η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι διαφορετικές καταστάσεις.
Παλινδρόμηση χολής: Συμπτώματα
Τα συμπτώματα μεταξύ των δύο είναι παρόμοια και υπάρχουν περιπτώσεις όπου εκδηλώνονται ταυτόχρονα. Γενικά, δεν είναι σαφές τι ρόλο ακριβώς παίζει η χολή σε καταστάσεις στομαχικής παλινδρόμησης.
Πάντως, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
  • Άνω κοιλιακό πόνο που μπορεί να είναι αρκετά οξύς
  • Συχνές καούρες (αίσθημα καύσου στο στήθος, που μερικές φορές “εξαπλώνεται” στον λαιμό, μαζί με μια πικρή γεύση στο στόμα)
  • Ναυτία
  • Εμετός (με παρουσία πρασινοκίτρινου υγρού, όπως είναι το χρώμα της χολής)
  • Βήχας, ή βραχνάδα
  • Ακούσια απώλεια βάρους
Παλινδρόμηση χολής: Αίτια
Η χολή είναι ένα πρασινοκίτρινο υγρό που είναι απαραίτητο για την πέψη των λιπαρών και για την εξάλειψη των φθαρμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων και ορισμένων τοξινών από το σώμα. Η χολή παράγεται στο ήπαρ και αποθηκεύεται στην χοληδόχο κύστη.
Όταν καταναλώνεται ένα γεύμα που περιέχει ακόμα και μια μικρή ποσότητα του λίπους, αυτόματα η χοληδόχος κύστη απελευθερώνει χολή, η οποία ρέει μέσα από δύο μικρούς σωλήνες (κυστικός πόρος και κοινός χοληδόχος πόρος) μέσα στο άνω τμήμα του λεπτού εντέρου (δωδεκαδάκτυλος).
Παλινδρόμηση χολής στο στομάχι
Η χολή και η τροφή αναμειγνύονται στον δωδεκαδάκτυλο και μπαίνουν στο λεπτό έντερο μέσω της βαλβίδας του πυλωρού, ένα δαχτυλίδι από μυς που βρίσκεται στην έξοδο του στομάχου. Η πυλωρική βαλβίδα συνήθως ανοίγει μόνο ελαφρώς, δηλαδή όσο χρειάζεται για να απελευθερώσει περίπου 3,5 χιλιοστόλιτρα υγροποιημένης τροφής κάθε φορά, αλλά όχι αρκετά για να επιτρέψει στα πεπτικά υγρά να παλινδρομήσουν προς το στομάχι. Σε πολλές περιπτώσεις στην παλινδρόμηση χολής, αυτή η βαλβίδα δεν κλείνει σωστά και έτσι κάποια ποσότητα χολής επιστρέφει στο στομάχι.
Παλινδρόμηση χολής στον οισοφάγο
Η χολή και τα οξέα του στομάχου μπορεί να ανέλθουν εντός του οισοφάγου, όταν μια άλλη μυϊκή βαλβίδα, ο κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας, δυσλειτουργεί. Ο κάτω οισοφαγικός σφιγκτήρας χωρίζει τον οισοφάγο και το στομάχι. Κανονικά αυτή η βαλβίδα ανοίγει μόνο όσο χρειάζεται για να επιτρέψει στην τροφή να εισέλθει στο στομάχι. Αλλά αν η βαλβίδα δεν είναι αρκετά δυνατή ή αν χαλαρώσει ασυνήθιστα πολύ, τότε ποσότητα χολής ανεβαίνει στον οισοφάγο.
Τι οδηγεί σε παλινδρόμηση χολής;
Η παλινδρόμηση χολής μπορεί να προκληθεί από:
  • Χειρουργικές επιπλοκές: Τέτοιες μπορεί να είναι η γαστρική χειρουργική επέμβαση, συμπεριλαμβανομένης της ολικής αφαίρεση του στομάχου (γαστρεκτομή) και της χειρουργικής επέμβασης παράκαμψης του στομάχου, για την απώλεια βάρους.
  • Πεπτικά έλκη: Ένα έλκος στομάχου μπορεί να εμποδίσει την πυλωρική βαλβίδα από το να ανοίξει αρκετά, ώστε να επιτρέψει στο στομάχι να αδειάσει όσο γρήγορα θα έπρεπε. Η συνεπακόλουθη καθυστέρηση να περάσει η τροφή στο στομάχι μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη γαστρική πίεση και να επιτρέψει σε ποσότητα χολής και στομαχικών οξέων να παλινδρομήσουν προς τον οισοφάγο.
  • Χειρουργική επέμβαση χοληδόχου κύστης (χολοκυστεκτομή): Όσοι αφαιρούν την χοληδόχο κύστη τους, έχουν πολύ συχνότερα παλινδρόμηση χολής.
www.giatros-in.g

Πονοκέφαλος ή ανεύρυσμα; Η διαφορά μπορεί να σας σώσει τη ζωή!!!

Δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τον πόνο του πονοκεφάλου από τον πόνο του ανευρύσματος και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο –ή ακόμη και θανατηφόρο…
Ανεύρυσμα ονομάζεται η αποδυνάμωση ενός τμήματος του τοιχώματος αιμοφόρου αγγείου, με αποτέλεσμα, καθώς το διαπερνά το αίμα, η πίεση που ασκείται να δημιουργεί ένα εξόγκωμα (δείτε εδώ). Αν αυτό το εξόγκωμα τελικά υποστεί ρήξη («σκάσει»), τότε προκαλείται εσωτερική αιμορραγία, η οποία αποτελεί επείγουσα κατάσταση. Η ρήξη ενός ανευρύσματος είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη όταν συμβαίνει στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα για το Ανεύρυσμα Εγκεφάλου (BAF), εκτιμάται ότι ποσοστό 80% των ανευρυσμάτων δεν καταλήγουν ποτέ σε ρήξη, ωστόσο 40% των περιστατικών ρήξης ανευρύσματος στον εγκέφαλο είναι θανατηφόρα. Αν συνυπολογίσουμε στα στοιχεία αυτά το γεγονός ότι το ανεύρυσμα δεν γνωρίζει ηλικία –εμφανίζεται κυρίως στις ηλικίες 35-60, όμως δεν αποκλείεται να συμβεί και σε παιδιά– η ορθή αναγνώρισή του και μάλιστα όσο το δυνατόν πιο έγκαιρα είναι υπόθεση όλων μας
Ο νευροχειρουργός Χάουαρντ Ρίινα από το Ιατρικό Κέντρο Λανγκόν του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης εξηγεί πως αν ένα ανεύρυσμα στον εγκέφαλο υποστεί ρήξη τα αιμοπετάλια του αίματος «σπεύδουν» στο σημείο ώστε να δημιουργήσουν μια «τάπα» που θα διακόψει την αιμορραγία. Ακόμη όμως κι αν αυτό συμβεί σχετικά άμεσα, η ποσότητα αίματος που έχει ήδη διαρρεύσει μπορεί να αυξήσει την ενδοκρανιακή πίεση.
Αυτή η πίεση είναι που ευθύνεται για το «σήμα κατατεθέν» του ανευρύσματος: έναν υπερβολικά ισχυρό παλλόμενο πόνο στο κεφάλι.
«Οι ασθενείς συχνά περιγράφουν τον πόνο σαν μια αστραπή» αναφέρει ο Ρίινα. Ο πόνος μπορεί να εκδηλώνεται σε οποιοδήποτε σημείο του κεφαλιού –ακόμη και πίσω από τα μάτια ή χαμηλά στη βάση του κρανίου– ανάλογα με το σημείο που έχει σχηματιστεί το ανεύρυσμα.
Ο παλλόμενος πόνος του ανευρύσματος συνοδεύεται συχνά από δυσκαμψία στον αυχέναμούδιασμα στο πρόσωποευαισθησία στο φωςδιαστολή στις κόρες των ματιώνθολή όρασηπτώση των βλεφάρωνναυτία ή τάση προς έμετο. Όλα αυτά τα συμπτώματα υποδεικνύουν ότι το ραγέν αιμοφόρο αγγείο ή το αίμα που έχει διαρρεύσει ασκούν πίεση στα περιβάλλοντα νεύρα.
Ως μεμονωμένα συμπτώματα η δυσκαμψία του αυχένα ή ο πόνος πίσω από τα μάτια δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι υπάρχει αιμορραγία στον εγκέφαλο. Μην τα αγνοήσετε όμως αν συνοδεύουν έναν ισχυρό πονοκέφαλο που πολλοί ασθενείς περιγράφουν ως τον χειρότερο που έχουν νιώσει ποτέ.
www.giatros-in.gr

Wednesday, March 21, 2018

Η ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΤΙΔΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΓΡΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟ

Η ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΤΙΔΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΓΡΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟ

Πριν λίγες μέρες, στις 29 Αυγούστου, η Πανευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρία εξέδωσε νέες οδηγίες, μετά από 11 χρόνια, για τις παθήσεις του περικαρδίου. http://eurheartj.oxfordjournals.org/content/early/2015/08/28/eurheartj.ehv318
Οι συχνότερες παθήσεις του περικαρδίου είναι η οξεία περικαρδίτιδα και η συλλογή υγρού στο περικάρδιο. Η οξεία περικαρδίτιδα (με ή χωρίς συλλογή υγρού) μπορεί να εξελιχθεί σε συμπιεστική περικαρδίτιδα ή σε υποτροπιάζουσα περικαρδίτιδα. Η συλλογή υγρού στο περικάρδιο (οφειλόμενη ή μη σε οξεία περικαρδίτιδα) μπορεί να εξελιχθεί σε επιπωματισμό της καρδιάς.
ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟΥ
Το περικάρδιο είναι ένας λεπτός ινώδης σάκος που περιβάλλει την καρδιά. Εκφύεται από τα μεγάλα αγγεία και υπάρχει-χρειάζεται για να στηρίζει-κρατά στην θέση της την καρδιά, για να μην την αφήνει να μεγαλώνει πέρα από κάποιο όριο και επίσης για να μην μεταδίδονται φλεγμονές ή μικρόβια προς την καρδιά από τα παρακείμενα όργανα.
Αυτό αποτελείται από δύο πέταλα-μεμβράνες. Το ένα πέταλο είναι λεπτό, αποτελείται από μια μόνο στιβάδα κυττάρων, επικάθεται-προσκολλάται στην καρδιά, λέγεται επικάρδιο ή σπλαχνικό πέταλο και είναι αυτό που παράγει το υγρό της περικαρδίτιδας. Το άλλο πέταλο, εξωτερικά από το επικάρδιο, είναι ελεύθερο, ισχυρότερο, αποτελείται από ινώδη και ελαστικά στοιχεία, σκοπό έχει να μην αφήνει την καρδιά να διατείνεται-μεγαλώνει υπερβολικά και ονομάζεται ινώδες πέταλο.
Ανάμεσα τους υπάρχει η περικαρδιακή κοιλότητα-σάκος που περιέχει φυσιολογικά μια μικρή ποσότητα υγρού που κυμαίνεται από 15 ως 50 κυβικά εκατοστά, για να μην τρίβεται το ένα πέταλο πάνω στο άλλο.
ΟΙ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟΥ
Α) Οξεία Περικαρδίτιδα ονομάζεται η φλεγμονή του περικαρδίου που θεραπεύεται σε μέρες ως εβδομάδες. Αν αυτή διαρκέσει περισσότερο από 3 μήνες θεωρείται χρόνια περικαρδίτιδα.
Αυτή αρχικά είναι ξηρή (χωρίς υγρό) αλλά πολύ συχνά ακολουθεί παραγωγή  υγρού στο περικάρδιο.
Β) Όταν η οξεία περικαρδίτιδα θεραπεύεται και επανεμφανίζεται (στο 15-30% των περιπτώσεων) αφού περάσει τουλάχιστον ενάμιση μήνας από την θεραπεία της, η δεύτερη περικαρδίτιδα (όπως και οι τυχόν επόμενες) ονομάζεται υποτροπιάζουσα περικαρδίτιδα.
Γ) Αν επιμένει μακροχρόνια η φλεγμονή στο περικάρδιο πιθανόν αυτή να εξελιχθεί σε συμπιεστική περικαρδίτιδα. Αυτή προκαλείται από ανάπτυξη συμφύσεων και ουλώδους ιστού στο περικάρδιο, πάχυνση του και συχνά και εναπόθεση ασβεστίου σ’ αυτό. Έτσι εξαφανίζεται η ελαστικότητα του και παρεμποδίζεται η διάταση του συνολικού όγκου όλης της καρδιάς με αποτέλεσμα αυτή να μην μπορεί να υποδεχτεί όλη την ποσότητα αίματος από τις φλέβες οπότε εκτοξεύεται και λιγότερο αίμα στις αρτηρίες.
Δ) Η ανεύρεση συλλογής υγρού στο περικάρδιο μπορεί να είναι τυχαίο εύρημα σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο. Το υγρό μπορεί να κυμαίνεται από λίγο (πάντως περισσότερο από 50 κυβικά εκατοστά) που δεν προκαλεί συμπτώματα, ως πάρα πολύ (μέχρι δύο λίτρα) αν αυξάνεται με αργό ρυθμό.
Το υγρό μπορεί να οφείλεται είτε σε πάθηση που προκαλεί φλεγμονή στο περικάρδιο και αυξημένη παραγωγή υγρού από αυτό είτε σε μειωμένη απομάκρυνση του φυσιολογικά παραγόμενου υγρού εξ’ αιτίας αυξημένης φλεβικής πίεσης από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια ή πνευμονική υπέρταση είτε σε υποθυρεοειδισμό (συνδυασμός μειωμένης απομάκρυνσης και αυξημένης διαπερατότητας των τριχοειδών αγγείων του περικαρδίου). Επίσης μπορεί να οφείλεται σε απώλεια  αίματος προς το περικάρδιο (αιμοπερικάρδιο)
Ε) Η περικαρδιακή συλλογή υγρού παρουσιάζει 25 ως 30% πιθανότητα να εξελιχθεί σε επιπωματισμό της καρδιάς.  Αυτός συμβαίνει όταν δεν μπορεί να διαταθεί άλλο το ινώδες πέταλο του περικαρδίου, οπότε δυστυχώς συμπιέζονται οι δεξιές κοιλότητες και ο αριστερός κόλπος. Ο επιπωματισμός της καρδιάς  είναι επικίνδυνος για την ζωή γιατί η καρδιά δεν μπορεί να υποδεχτεί όλη την ποσότητα αίματος από τις φλέβες και έτσι εκτοξεύει λιγότερο αίμα στις αρτηρίες.
ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΓΡΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ)
Η περικαρδίτιδα οφείλεται σε πολλές αιτίες, συχνά δε όσο και να ψάξουμε, με τις σημερινές γνώσεις της ιατρικής, δεν βρίσκουμε την αιτία που την προκαλεί, οπότε την ονομάζουμε ιδιοπαθή περικαρδίτιδα. Αυτή κατά πάσα πιθανότητα είναι ιογενής και φτάνει δυστυχώς στο 80% των περιπτώσεων.
Οι συνηθέστερες αιτίες της Περικαρδίτιδας όπου μπορεί να ανιχνευθεί η αιτιολογία της στις ανεπτυγμένες χώρες είναι οι ιώσεις, οι οφειλόμενες σε μεταστατικό καρκίνο ή παρανεοπλασματική σύνδρομο, οι οφειλόμενες σε αυτοάνοση νόσο, οι μεταβολικές όπως ο υποθυρεοειδισμός και οι μικροβιακές.
Στις αναπτυσσόμενες χώρες όπου είναι συχνή η φυματίωση, αυτή είναι η συχνότερη αιτία περικαρδίτιδας και σε χώρες όπου παρατηρείται μεγάλη συχνότητα AIDS, ο αντίστοιχος ιός ευθύνεται για πολλές περιπτώσεις περικαρδίτιδας.
Το 40% των καρκίνων του πνεύμονα, το 25% των καρκίνων του μαστού και το 15% των λευχαιμιών και λεμφωμάτων, δημιουργούν περικαρδίτιδα.
Η περικαρδίτιδα μπορεί να οφείλεται σε αυτοάνοση νόσο. Περίπου το 30% των περιπτώσεων ερυθηματώδους λύκου παρουσιάζουν περικαρδίτιδα. Το αντίστοιχο ποσοστό για την ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι περίπου 30% και για την σκληροδερμία είναι 50%.
Άλλη μορφή αυτοάνοσης διαδικασίας (τύπου 2) είναι η περικαρδίτιδα που εμφανίζεται τουλάχιστον 15 μέρες μετά από καρδιακή εγχείρηση όπου κόβεται υποχρεωτικά το περικάρδιο (εμφανίζεται περίπου στο 20% των καρδιακών εγχειρήσεων) και η περικαρδίτιδα μετά από έμφραγμα (μετά από 15 μέρες, περίπου στο 4% των εμφραγμάτων).
Περικαρδίτιδα επίσης παρατηρείται σε βλάβη του μυός της καρδιάς όπως σε οξύ διατοιχωματικό έμφραγμα (εμφανίζεται τις πρώτες 10 μέρες, περίπου στο 20% των εμφραγμάτων) και σε οξεία μυοκαρδίτιδα (εμφανίζεται περίπου στο 30% των περιπτώσεων μυοκαρδίτιδας).
Επιπλέον περικαρδίτιδα εμφανίζεται σε υποθυρεοειδισμό (στο 20% των περιπτώσεων υποθυρεοειδισμού) και σε βαριά νεφρική ανεπάρκεια(εμφανίζεται συχνά λόγω ουραιμίας-αζωταιμίας ή σε ασθενείς σε αιμοδιάλυση).
Σπάνια η περικαρδίτιδα δημιουργείται και από άλλες αιτίες, όπως οτραυματισμός στο στέρνο ή μετά από λήψη ορισμένων φαρμάκων (π.χ. ισονιαζίδης, φαινυτοΐνης, προκαιναμίδης) ή μετά από ακτινοβολία στην περιοχή του μεσοθωρακίου.
Συλλογή αίματος στο περικάρδιο μπορεί να προκαλέσουν τα αντιπηκτικά φάρμακα όπως το sintrom, η ηπαρίνη και τα νεότερα αντιπηκτικά ή ιατρικές μηχανικές παρεμβάσεις που αφορούν στην καρδιά.
ΟΞΕΙΑ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΤΙΔΑ
Η οξεία περικαρδίτιδα τυπικά εμφανίζεται με έντονο οξύ διαξιφιστικό πόνο στο κέντρο ή αριστερά στον θώρακα, που αυξάνεται όταν ο ασθενής ξαπλώνει (οπότε αυτός προτιμά να κάθεται αντί να ξαπλώνει) και όταν εισπνέει βαθειά. Ο πόνος μπορεί να επεκτείνεται στον λαιμό, τους ώμους ή την ράχη.
Περίπου το 5% από όσους επισκέπτονται το νοσοκομείο με πόνο στον θώρακα παρουσιάζουν περικαρδίτιδα.
Ο ασθενής πιθανόν να παρουσιάζει πυρετό, ταχυκαρδία, αίσθημα αρρυθμίας, δύσπνοια, βήχα και να κουράζεται εύκολα. Επίσης μπορεί να είχε συμπτώματα ιώσεως πριν από μέρες.
Αυτή μπορεί να είναι οξεία ή να εξελιχθεί σε χρόνια (διάρκεια πάνω από 3 μήνες), ή σε υποτροπιάζουσα περικαρδίτιδα.
Ο γιατρός διαπιστώνει συχνά με τα ακουστικά του χαρακτηριστικό ήχο στον θώρακα κατά το αρχικό στάδιο της περικαρδίτιδας που ονομάζεται περικαρδιακή τριβή. Αργότερα, αν παραχθεί υγρό στο περικάρδιο αυτή εξαφανίζεται. Το ηλεκτροκαρδιογράφημα συνήθως εμφανίζει χαρακτηριστικές αλλοιώσεις. Αν δημιουργηθεί υγρό αργότερα, αυτό φαίνεται με το υπερηχοκαρδιογράφημα. Επίσης αυξάνονται στο αίμα οι δείκτες φλεγμονής όπως η ταχύτητα καθιζήσεως και η CRP. Για να ελεγχθεί αν συνυπάρχει βλάβη και στο μυοκάρδιο πρέπει να ελέγχεται επιπλέον και η τροπονίνη στο αίμα. Επίσης πρέπει να διενεργηθούν ειδικές εξετάσεις αίματος για διάγνωση της αιτίας της περικαρδίτιδας. Επιπλέον πρέπει να διενεργηθεί ακτινογραφία θώρακος με στόχο την πιθανή ανεύρεση κάτι παθολογικού στους πνεύμονες ή στο μεσοθωράκιο.
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ έχει 4 στόχους:
αΞεκούραση και αποχή από σωματική δραστηριότητα για μήνες, μέχρις ότου οι δείκτες φλεγμονής επανέλθουν στα φυσιολογικά και ακόμη περισσότερο.
β) Την καταπολέμηση της αιτίας της περικαρδίτιδας.
γ) Την καταπολέμηση της φλεγμονής και του πόνου με αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως η Ασπιρίνη (σε δόση 1 gr ανά 8ωρο) ή η Ιβοπρουφένη (σε δόση 600 mg ανά 8ωρο) για 10- 14 μέρες ή μέχρι να μειωθεί η CRP στο φυσιολογικό και να σταματήσουν τα συμπτώματα. Μετά μειώνονται σταδιακά τα αντιφλεγμονώδη (περίπου 300mg/ημέρα κάθε 10 μέρες).
δ) Ταυτόχρονα χορηγείται Κολχικίνη (0,5 mg μια ή δυο φορές την μέρα αναλόγως του βάρους του ασθενούς) για 3 μήνες. Αυτή μειώνει τον κίνδυνο υποτροπής της περικαρδίτιδας στους επόμενους 18 μήνες από το 32% (αν παίρνουν μόνο ασπιρίνη) στο 11%.
Κορτιζόνη, π.χ. πρεδνιζόνη 0.5 mg/ κιλό/ μέρα για 15 μέρες ή μέχρι να σταματήσουν τα συμπτώματα και να γίνει φυσιολογική η CRP, με σταδιακή διακοπή αργότερα, θα χρειαστεί μόνο αν αποτύχουν τα προηγούμενα αντιφλεγμονώδη ή σε υποτροπιάζουσα περικαρδίτιδα ή αν η αιτία που προκάλεσε την περικαρδίτιδα απαιτεί κορτιζόνη για θεραπεία, όπως είναι οι αυτοάνοσες παθήσεις και η ουραιμική περικαρδίτιδα.
Πρίν χορηγηθεί κορτιζόνη πρέπει να αποκλεισθούν οι μικροβιακές λοιμώξεις και η φυματίωση.
Αν η Κορτιζόνη χορηγηθεί από την αρχή, αντί των υπολοίπων, παρουσιάζονται συχνότερα υποτροπές- επανεμφανίσεις της περικαρδίτιδας.
Σε υποτροπή της περικαρδίτιδας διπλασιάζεται ο χρόνος χορήγησης των ανωτέρω φαρμάκων.
Για περικαρδίτιδα που εμφανίζεται τις πρώτες 10 μέρες του εμφράγματος χορηγείται μόνο ασπιρίνη.
Εννοείται ότι ταυτόχρονα με τα ανωτέρω φάρμακα θα χορηγηθεί και φάρμακο για γαστροπροστασία.
Η παρακολούθηση του ασθενούς με περικαρδίτιδα θα πρέπει να γίνεται  σε τακτικά χρονικά διαστήματα με υπερηχοκαρδιογράφημα και έλεγχο της CRP στο αίμα.
ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΑΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΓΡΟΥ
Η ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ του ασθενούς εξαρτάται από την αιτιολογία του υγρού, άρα από τα συμπτώματα της αρχικής πάθησης, από την ποσότητα του υγρού και από το πόσο γρήγορα μαζεύτηκε αυτό. Ακόμη και αν το υγρό είναι μόνο 200 κυβικά εκατοστά μπορεί να πιέζει την καρδιά αν μαζεύτηκε πολύ γρήγορα, γιατί δεν προλαβαίνει να διαταθεί το έξω-ινώδες πέταλο του περικαρδίου.
Η συλλογή του υγρού μπορεί να κυμαίνεται από ασυμπτωματική, που ανευρίσκεται τυχαία, ως έντονα συμπτωματική (με συμπτώματα διαστολικής καρδιακής ανεπάρκειας) αν πιέζει την καρδιά.
Επίσης αν είναι μεγάλη η ποσότητα του υγρού, μπορεί να πιέζει παρακείμενα όργανα όπως τους πνεύμονες, το στομάχι, το φρενικό νεύρο το λαρυγγικό νεύρο και τον οισοφάγο με συμπτώματα δύσπνοιας, δυσφορίας ή πόνου στο στήθος, πληρότητας στο επιγάστριο, λόξυγκα, βραχνής φωνής και δυσφαγίας.
Η περικαρδιακή συλλογή υγρού θεωρείται χρόνια αν ξεπεράσει τους 3 μήνες.
Η μέθοδος επιλογής για την ΔΙΑΓΝΩΣΗ του (όπως και την παρακολούθηση του) είναι το υπερηχοκαρδιογράφημα. Αν φαίνεται σε αυτό ότι το υγρό είναι 1 ως 2 εκατοστά στην φάση της διαστολής της καρδιάς, η ποσότητα του είναι μέτρια και κυμαίνεται από 100 ως 500 κυβικά εκατοστά. Στο ηλεκτροκαρδιογράφημα εμφανίζονται ειδικές αλλοιώσεις.
Για την εξακρίβωση της ΑΙΤΙΑΣ της συλλογής του υγρού θα χρειαστούν ορισμένες ειδικές εξετάσεις αίματος, ακτινογραφία θώρακος και ίσως χρειαστεί και διαγνωστική παρακέντηση για έλεγχο της σύστασης του περικαρδιακού υγρού σε υποψία καρκινικής ή μικροβιακής αιτιολογίας.
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ στρέφεται στην καταπολέμηση της αιτίας που δημιούργησε το υγρό. Αν είναι αυξημένη η CRP θα χορηγηθεί η θεραπεία της περικαρδίτιδας. Αν το υγρό προκαλεί επιπωματισμό θα ακολουθήσουμε την θεραπεία του που περιγράφεται πιο κάτω.
Ακολουθεί δεύτερο άρθρο με τις επιπλοκές της οξείας περικαρδίτιδας, υποτροπιάζουσα περικαρδίτιδα και συμπιεστική περικαρδίτιδα όπως και την επιπλοκή της συλλογής υγρού στο περικάρδιο, τον καρδιακό επιπωματισμό.
https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=37717547#editor/target=post;postID=6039713517650926304
iπερικ magesπερικ images