Μέλαινα ακάνθωση: Το σημάδι στο δέρμα, που είναι ίσως το πιο πρώιμο σύμπτωμα διαβήτη

 

Ολοένα και περισσότερες είναι οι διαγνώσεις για διαβήτη τα τελευταία χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο, κυρίως εξαιτίας του σύγχρονου τρόπου ζωής με κακή διατροφή και ελλιπή άσκηση.

Και χωρίς το όφελος της έγκαιρης διάγνωσης (και κατ’ επέκταση, της έγκαιρης θεραπείας και αλλαγών στον τρόπο ζωής) πολλοί ασθενείς αναπτύσσουν πιο σοβαρά συμπτώματα διαβήτη.

Οι ειδικοί λένε ότι όσο πιο γρήγορα λάβετε βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα μπορείτε να ελέγξετε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας, ελαχιστοποιώντας έτσι τις πιθανότητές σας για τα χειρότερα αποτελέσματα της νόσου.

“Η έγκαιρη ανίχνευση του διαβήτη έχει αποδειχθεί ότι αποτρέπει σοβαρές επιπλοκές, όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο, η διαταραχή της όρασης και η νεφρική νόσος”, σύμφωνα με την Αμερικανική Διαβητολογική Εταιρεία.

Γι’ αυτό ακριβώς είναι σημαντικό να ξέρετε τα λίγα σημάδια που τείνουν να εμφανίζονται στα πιο πρώιμα στάδια του διαβήτη και του προδιαβήτη. Συγκεκριμένα, οι ειδικοί λένε ότι υπάρχει ένα σύμπτωμα που μπορεί να παρατηρήσετε στο δέρμα σας. Αν το δείτε, είναι καιρός να κάνετε εξετάσεις για τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας.

Εάν παρατηρήσετε μια ζώνη σκούρου δέρματος στον σβέρκο σας, κάντε εξετάσεις για διαβήτη

Λόγω των αυξημένων επιπέδων σακχάρου στο αίμα, τα οποία επηρεάζουν τα αιμοφόρα αγγεία και τα νεύρα, οι δερματικές παθήσεις είναι συχνές στα άτομα με διαβήτη. Οι ειδικοί λένε ότι πολλοί διαβητικοί αναπτύσσουν μια πάθηση γνωστή ως μέλαινα ακάνθωση (acanthosis nigricans), η οποία εκδηλώνεται συχνά ως μια σκούρα ζώνη δέρματος, που εντοπίζεται συχνότερα στον σβέρκο.

Σε πολλούς ασθενείς, η μέλαινα ακάνθωση μπορεί να βρεθεί σε άλλες περιοχές του σώματος όπου το δέρμα διπλώνει, όπως τα χέρια, οι μασχάλες, ή η βουβωνική χώρα. Εκτός από τον αξιοσημείωτο αποχρωματισμό που σχετίζεται με την πάθηση, μερικοί ασθενείς αναφέρουν ότι αισθάνονται πιο παχύ το δέρμα που έχει προσβληθεί από μέλαινα ακάνθωση. Οι αλλαγές στο δέρμα εμφανίζονται συνήθως σταδιακά και όχι απότομα. Το προσβεβλημένο δέρμα μπορεί επίσης να έχει μια οσμή, ή φαγούρα.

Η μέλαινα ακάνθωση συχνά είναι το πρώτο σημάδι διαβήτη

Η μέλαινα ακάνθωση θεωρείται ένα ιδιαίτερα σημαντικό σύμπτωμα που πρέπει να αναγνωριστεί εγκαίρως, επειδή τείνει να εμφανίζεται νωρίς στη νόσο. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογικής Εταιρείας (AAD), “η μέλαινα ακάνθωση μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι ότι κάποιος έχει διαβήτη”.

Το σύμπτωμα είναι επίσης γνωστό ότι εμφανίζεται σε άτομα που έχουν προδιαβήτη, καθιστώντας το ένα από τα λίγα ορατά συμπτώματα της ασθένειας. Οι ειδικοί λένε ότι αυτό αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία να αλλάξει η πορεία της ασθένειας, προτού εξελιχθεί. “Η αλλαγή του τρόπου ζωής πριν την ανάπτυξη του διαβήτη μπορεί να αποτρέψει τον διαβήτη”, λένε οι ειδικοί.

Άλλες σοβαρές αιτίες για την μέλαινα ακάνθωση

Ο διαβήτης είναι η πιο κοινή αιτία για την μέλαινα ακάνθωση, αλλά δεν είναι ο μοναδικός λόγος που μπορεί να εμφανιστεί η πάθηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, προκαλείται από ορμονικές διαταραχές, ειδικά σε άτομα με υπολειτουργία του θυρεοειδούς, προβλήματα στα επινεφρίδια, ή κύστεις στις ωοθήκες. Φάρμακα και ορισμένα συμπληρώματα διατροφής μπορεί επίσης να ευθύνονται. Ιδιαίτερα ορισμένα αντισυλληπτικά χάπια, η πρεδνιζόνη και άλλα κορτικοστεροειδή. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η μέλαινα ακάνθωση σχετίζεται με λέμφωμα και καρκίνους του στομάχου, του παχέος εντέρου και του ήπατος.

Άλλες φορές, αυτά τα σκοτεινά μπαλώματα στο δέρμα δεν έχουν καμία σχέση με κάποια ιατρική πάθηση. Ένας δερματολόγος μπορεί να σας βοηθήσει να μάθετε τι προκαλεί το αποχρωματισμένο δέρμα σας.

Αυτά τα πρόσθετα συμπτώματα μπορεί να σας οδηγήσουν σε διάγνωση διαβήτη

Η αναγνώριση των άλλων συμπτωμάτων που σχετίζονται με τον διαβήτη μπορεί να σας βοηθήσει να λάβετε εγκαίρως την ιατρική φροντίδα που χρειάζεστε. Εκτός από τις δερματικές αλλαγές που σχετίζονται με την μέλαινα ακάνθωση, εάν έχετε τα ακόλουθα, πρέπει σίγουρα να κάνετε εξετάσεις για διαβήτη:

• συχνή ανάγκη για ούρηση
• ακούσια απώλεια βάρους
• προβλήματα όρασης
• ξηρό δέρμα ή πληγές που δεν επουλώνονται
• επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις
• αυξημένη πείνα
• υπερβολική δίψα
• μυρμήγκιασμα ή μούδιασμα στα χέρια ή τα πόδια
• επίμονη κόπωση

Πηγές: https://www.cdc.gov, https://www.mayoclinic.org, https://www.diabetes.org, https://bestlifeonline.com

φωτό: iStock

https://cb.run/5KJU

Βασικές γνώσεις για το Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2

Ο ΣΔ2 μπορεί να εμφανισθεί στον οποιονδήποτε. Αυτοί που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο είναι οι παχύσαρκοι και υπέρβαροι, γυναίκες που έχουν εμφανίσει διαβήτη της εγκυμοσύνης, άτομα με ιστορικό ΣΔ2 στην οικογένειά τους και αυτοί που εμφανίζουν κλινικα στοιχεία του μεταβολικού συνδρόμου

Α. ΒΑΣΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΚΧΑΡΩΔΗ ΔΙΑΒΗΤΗ ΤΥΠΟΥ 2

ΕΡ. Ποιος αρρωσταίνει με διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2);
ΑΠ. Ο ΣΔ2 μπορεί να εμφανισθεί στον οποιονδήποτε.

Αυτοί που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο είναι οι παχύσαρκοι και υπέρβαροι, γυναίκες που έχουν εμφανίσει διαβήτη της εγκυμοσύνης, άτομα με ιστορικό ΣΔ2 στην οικογένειά τους και αυτοί που εμφανίζουν κλινικα στοιχεία του μεταβολικού συνδρόμου (υπέρταση, αύξηση της περιμέτρου της κοιλιάς, διαταραχές των λιπιδίων του αίματος).

Όσο προχωράει η ηλικία το σώμα μας γίνεται λιγότερο ανεκτικό στα σάκχαρα.

ΕΡ. Τι προκαλεί το ΣΔ2;
ΑΠ. Αν και ο ΣΔ2 είναι πιο συχνός από τον ΣΔ1 (των νέων ), η αιτιολογία του δεν είναι απόλυτα διευκρινισμένη.

Πιθανότατα προκαλείται από πολλούς παράγοντες και όχι από ένα μόνο αίτιο. Γνωρίζουμε μέχρι τώρα τα παρακάτω.

• Ο ΣΔ2 εμφανίζεται σε συγγενείς στα πλαίσια της οικογένειας αλλά ο ακριβής τρόπος που κληρονομείται και η ταυτότητα του γονιδιακού παράγοντα που τον προκαλεί δεν είναι γνωστά.
• Τα άτομα με ΣΔ2 εμφανίζουν αντίσταση στη δράση της ινσουλίνης και σχετική ανεπάρκεια της έκκρισής της από το πάγκρεας. Οι μεταβολές αυτές μπορεί να προυπάρχουν αρκετά χρόνια πρίν την εμφάνιση του κλινικού διαβήτη. Προοδευτικά η έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας ,ενώ αρχικά είναι αυξημένη για να εξισορροπήσει τη μειωμένη δράση της, μειώνεται με αποτέλεσμα την εμφάνιση ψηλού σακχάρου στο αίμα.

ΕΡ. Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα συμπτώματα διαφέρουν από ασθενή σε ασθενή αλλά τα κυριότερα είναι:

• Αυξημένη δίψα
• Αυξημένη όρεξη
• Ξερό στόμα
• Ναυτία η και έμετοι
• Πολυουρία
• Κούραση, εξάντληση
• Διαταραχές της όρασης
• Μουδιάσματα η μυρμηγκιάσματα σε χέρια και πόδια
• Συχνές φλεγμονές του δέρματος, του ουροποιητικού και του κόλπου
• Σπάνια ο διαβήτης τύπου 2 μπορεί να διαγνωσθεί μετά από μεταφορά του ασθενούς στο νοσοκομείο σε κώμα.

ΕΡ. Πως γίνεται η διάγνωση;
ΑΠ. Ο γιατρός σας πρώτα μετράει το σάκχαρο στο αίμα .Επιπρόσθετα ελέγχει τη παρουσία σακχάρου η κετονικών σωμάτων στα ούρα.
Μπορεί επίσης να υποψιασθεί ότι έχετε διαβήτη από τη ψηλή χοληστερίνη και κυρίως τριγλυκερίδια στο αίμα .

Μερικές φορές ο ΣΔ2 ανακαλύπτεται τυχαία από μία εξέταση ρουτίνας στο βυθό του ματιού όπου μπορεί να υπάρχουν οι χαρακτηριστικές βλάβες του διαβήτη.

ΕΡ. Πως θεραπεύεται ο ΣΔ2;
ΑΠ.

Πολλοί ασθενείς με διαβήτη ζουν πολλά χρόνια και σε καλή υγεία. Το μυστικό είναι η διατήρηση του σακχάρου σε καλά επίπεδα που επιτυγχάνεται με τη σωστή δίαιτα την άσκηση και φαρμακευτική θεραπεία με χάπια η ινσουλίνη.
Χρειάζεται επίσης η συχνή μέτρηση του σακχάρου στο αίμα.

ΕΡ.

Ποιες είναι οι επιπλοκές;
ΑΠ. Αν ο διαβήτης δεν ρυθμίζεται σωστά μπορεί να εμφανισθούν επιπλοκές που είναι επικίνδυνες ακόμη και για τη ζωή. Οι κυριότερες από αυτές είναι:

• Η αμφιβληστροειδοπάθεια. Οι βλάβες στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού είναι συχνές στον ΣΔ2 (αιμορραγίες, εξιδρώματα ) και γίνονται πιο συχνές με τη πάροδο του χρόνου. Η εμφάνιση τους προλαμβάνεται η καθυστερεί με τη καλή ρύθμιση όχι μόνο του σακχάρου αλλά και της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερίνης. Ευτυχώς η τύφλωση δεν είναι συχνή επιπλοκή.
• Βλάβες στα νεφρά. Ο κίνδυνος για νεφρική βλάβη αυξάνεται με το χρόνο. Η επιπλοκή αυτή είναι σοβαρή γιατί μπορεί να οδηγήσει σε νεφρική ανεπάρκεια και καρδιακή νόσο.
• Μειωμένη αισθητικότητα και κακή κυκλοφορία του αίματος
  Η βλάβη στα νεύρα και η σκλήρυνση των αρτηριών οδηγεί σε μειωμένη αισθητικότητα και κακη κυκλοφορία του αίματος στα πόδια. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των φλεγμονών του δέρματος και σε έλκη που δεν επουλώνονται εύκολα. Η κακή κυκλοφορία μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ακρωτηριασμό. Η βλάβη στα νεύρα μπορεί επίσης να προκαλέσει διαταραχές από το πεπτικό όπως ναυτία, έμετοι και διάρροια.

ΧΡΥΣΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥΣ

1. Διατηρείστε το βάρος σας σε φυσιολογικά επίπεδα
2. Ασκείσθε έστω και λίγο κάθε μέρα
3. Προγραμματίστε τα γεύματα σας με τη βοήθεια διαιτολόγου
4. Ελέγχετε το σάκχαρο σας τακτικά μόνοι σας
5. Ελέγχετε συχνά τη πίεση και τα λιπίδια στο αίμα σας
6. Όταν αρρωσταίνετε κυρίως με πυρετό ενημερώνετε το γιατρό σας.
7. Επισκεφθείτε το γιατρό σας τουλάχιστον μια φορά στους 4 μήνες
8. Μη ξεχνάτε. Μπορείτε να ζείτε μια απόλυτα φυσιολογική ζωή

Πηγές: ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ Με τη συνεργασία της Cleveland Clinic

Πηγή: ΓΝΑ Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
Τμήμα Ενδοκρινολογίας

iatronet.gr

Ανοίγει ο δρόμος για τη θεραπεία του διαβήτη;

Ελπίδα για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 δίνει η μελέτη επιστημόνων στη Γερμανία, οι οποίοι ανέπτυξαν μια μέθοδο που μειώνει τα επίπεδα των σακχάρων στο αίμα, αλλά και το σωματικό βάρος.

Ερευνητές από το Μόναχο, σε συνεργασία με συναδέλφους τους στις ΗΠΑ, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια μέθοδο που συνδυάζει την ευεργετική επίδραση δύο ορμονών, οι οποίες ελέγχουν μεταξύ άλλων την ποσότητα του φαγητού που καταναλώνει κανείς.

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες στην έκθεσή τους, οι ορμόνες αυτές φέρουν τις ονομασίες GLP-1 και GIP, παράγονται από την πεπτική οδό και συμμετέχουν σε πολλές μεταβολικές διαδικασίες.

Συγκεκριμένα, όταν εισέρχεται στον οργανισμό γλυκόζη μέσω των σακχάρων, οι ορμόνες αυτές είναι υπεύθυνες για την αύξηση της ινσουλίνης που παράγεται και κατ” επέκταση για τη μείωση των σακχάρων στο αίμα. Παράλληλα δε, μειώνεται η όρεξη και ενισχύεται η καύση του λίπους.

Οι επιστήμονες κατάφεραν να αναπτύξουν μια μοριακή δομή που συνδυάζει τις ευεργετικές επιδράσεις και των δύο ορμονών και δρα με τον ίδιο τρόπο στους υποδοχείς τους, οι οποίοι ενεργοποιούνται και παράλληλα μεγιστοποιούνται οι μεταβολικές επιδράσεις τους.Η νέα θεραπεία δοκιμάστηκε σε ποντίκια, ενώ οι πιο σοβαρές παρενέργειες που παρατηρήθηκαν ήταν κάποιες ενοχλήσεις στο γαστρεντερικό.

Οι επιστήμονες είναι πλέον βέβαιοι ότι ανοίγει ο δρόμος για τη δημιουργία εξατομικευμένων θεραπειών του διαβήτη τύπου 2, αφού η αναλογία των δύο ορμονών συνήθως διαφέρει από οργανισμό σε οργανισμό.

Τη θεραπεία ανέπτυξαν επιστήμονες από το Κέντρο για τον Διαβήτη Χέμχολτς του Μονάχου (HMGU) και το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μονάχου (TUM), σε συνεργασία με ερευνητές από τα πανεπιστήμια Ιντιάνα και Σινσινάτι.

Η επιστημονική έκθεση δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Science Translational Medicine.

Διαβητικό πόδι

Σε μια απο τις πιο ύπουλες παθήσεις του ανθρώπινου οργανισμού αναδεικνύεται στις μέρες μας ο σακχαρωδης διαβήτης! Η νόσος που λαμβάνει πλέον διάστασεις επιδημίας, σε παγκόσμιο επίπεδο , τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης της δρα κρυφά χωρίς να εκδηλώνει συμπτώματα και σχετίζεται άμεσα με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών συμβάντων ( έμφραγμα του μυοκαρδιου) ,νεφρικης ανεπάρκειας, (εως και τελικό στάδιο ) διαβητικης νευροπαθειας, μόνιμων βλαβών του αμφιβληστροειδους, (εως και ολική τύφλωση )' καθώς και άλλων σοβαρών επιπλοκών .
Μια απο τις σπανιοτερες και σοβαρότερες επιπλοκες του Σ.Δ αποτελεί και το διαβητικό πόδι, το οποίο ευθύνεται για τον ακρωτηριασμό των κάτω άκρων κάποιου συνανθρώπου μας κάθε 30 δευτερόλεπτα σε παγκόσμιο επίπεδο !
Ο κύριοι παράγοντες που οδηγούν στον ακρωτηριασμο ειναι τα έλξη των κάτω άκρων , και η γαγγραινα που οφείλεται σε απόφραξη αγγειου η οποία τελικα οδηγεί , το πόδι , η ένα δάκτυλο , σε νεκρώση. Υπολογίζεται ότι το 25% των ατομων με διαβήτη θα εμφανίσει έλεος στα κάτω άκρα έστω μια φορα κατα την διάρκεια της ζωης τους, ενω στατιστικά 1.000.000 διαβητικοι σε ολόκληρο τον κόσμο αναγκάζονται να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό ενός άκρου τους σε ετήσια βάση .
Σε ότι αφορα την χώρα μας, η κατάσταση ειναι εξίσου απογοητευτική ,καθώς υπολογίζεται ότι το 4-5% των διαβητικων ασθενων, εμφανίζουν ελκη κάτω άκρων, γεγονός που σημαίνει ότι 30-40000 άτομα με διαβήτη διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ακρωτηριασμου. Ταυτόχρονα, περίπου 120000 άτομα εμφανίζουν αγγειακα πρόβληματα που μπορει να καταλήξουν σε γαγγραινα , ενω κάθε χρόνο πραγματοποιούνται σε Ελληνικό έδαφος 2000-3000 ακρωτηριασμός!!

ΚΑΘΗΚΟΝ Ο ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ ΟΣΩΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ
Ωστόσο, με την κατάλληλη πρόληψη μπορει να αποφευχθεί το 60-70% των ακρωτηριασμων και, με αυτο το δεδομένο, καθήκον όλων των σχετικών φορέων αποτελεί ο εντοπισμός των διαβητικων ατομων που βρίσκονται σε κίνδυνο ακρωτηριασμου και η ειδική εκπαίδευση τους για την αποφυγή οποιουδήποτε τραυματισμού.
Τα παραπάνω τόνισαν σε συνέντευξη τύπου ,με αφορμή τη διεξαγωγή του 3ου Πανελλήνιου Συνεδρίου με διεθνή συμμετοχή, το οποίο διοργάνωσε η Ελληνικη Εταιρεία μελέτης παθήσεων Διαβητικου Ποδιού, (Ε.ΜΕ.ΔΙ.Π) στις 9-11 Φεβρουαρίου 2011 στην Αθήνα .ο πρόεδρος της ΕΜΕΔΙΠ Παθολογος με εξειδίκευση στο ΣΔ Διευθυντής του Παθολογικου τμήματος και Διαβητολογικου κέντρου ,Γενικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ κ. Χρήστος Μανές ,ο Γεν. Γραμματέας της ΕΜΕΔΙΠ , Επίκουρος Καθηγητής Παθολογιας , Α Προπαιδευτικη Παθολογικη Κλινική Παν. Αθηνών και Διαβητολογικο Κέντρο Γεν. Νοσοκομείο Αθηνών ΛΑΪΚΌ κ. Νικόλαος Τεντολουρης και η Ταμίας της ΕΜΕΔΙΠ Αγγειοχειρουργος ,Θεραπευτήριο Υγεία, κ. Κυριακή Καλλιγιανη.
Όπως υπογράμμισαν οι ειδικοί , οι χρονιές αγγεία λες επιπλοκες του διαβήτη αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, μπορει να αποβούν μοιραίες ακόμα και για τη ζωη του άρρωστου και, με αυτο το δεδομένο ,αποτελούν την πιο τρομακτική απειλή. Δυο τέτοιες σοβαρές επιπλοκες ειναι η Διαβητικη Νευροπαθεια και Περιφερικη Αρτηριοπαθεια.

ΔΙΑΒΗΤΙΚΗ ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑ
Η Νευροπαθεια παρουσιάζεται στο 30% των διαβητικων αρρωστων , οι οποίοι στη Ελλάδα ανέρχονται σε 250 εως 300000 άτομα , και κατα την εμφάνιση της χάνεται η προστατευτική αίσθηση του πόνου, με αποτέλεσμα το σκέλος τους Διαβητικου ασθενούς να μην πονάει οταν κάποιο αιχμηρο αντικείμενο η θερμο ερέθισμα του προκαλέσουν βλάβη. Έτσι μπορει να δημιουργηθει οποιαδήποτε πληγή χωρίς ο ασθενής να την αντιληφθεί. Η πληγή όμως αυτη ταυτόχρονα θα συνεπάγεται και είσοδο μικρόβιων στον οργανισμό . Με τον τροπο αυτο ,δημιουργείται φλεγμονή στο πόδι ( μυικο ιστό και οστά ) , η οποία εάν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα και ορθολογικά , εφένος επεκτείνεται πολυ γρήγορα και αφετέρου καταλήγει αναπόφευκτα σε ακρωτηριασμο.

ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΗ ΑΡΤΗΡΙΟΠΑΘΕΙΑ
Εάν " μαυρισει " η αλλάξει χρώμα το πόδι προς το σκούρο , υπάρχει συνήθως βλάβη των αγγείων , δηλαδή απόφραξη των αρτηριών που φέρνουν το αίμα στα κάτω άκρα. Αυτη η επιπλοκη ονομάζεται ΠΑ. Το άκρο που δεν αιματωνεται νεκρώνεται , ολόκληρο η κάποια δάκτυλα. Ενίοτε η άμεση παρέμβαση που θα ανοίξει την απόφραξη και θα αποκαταστήσει την κυκλοφορία του αίματος σώζει το πόδι. Σε αντίθετη περίπτωση ( καθυστερημένη ενημέρωση του γιατρού ) θα πρέπει να διενεργηθεί και πάλι ακρωτηριασμός.

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ
Επιπλέον , εκτός απο το μεγάλο κοινωνικο κόστος , στα προβλήματα του ποδιού προστίθεται και το τεράστιο κοινοτικό κόστος, το οποίο σύμφωνα με τις προβλέψεις ειδικών επιστημόνων στην Ευρώπη , αναμένεται σύντομα να γίνει δυσβάστακτο για όλα τα σύστηματα Υγείας , αν δεν ληφθούν μέτρα πρόληψης και περιορισμού των ακρωτηριασμων παγκόσμιως.
Όπως καταδεικνύουν σχετικά στατιστικά στοιχεία απο της ΗΠΑ το κόστος της κλινικής θεραπείας επουλωσης των ελκων των κάτω άκρων ανέρχεται σε περίπου 7000-10000 δολάρια Ανα ασθενή , ενω το αντίστοιχο κόστος του ακρωτηριασμου ( νοσηλεία χειρουργείο κλπ) εκτοξεύεται στις 30000-60000 δολάρια ετησίως. Ταυτόχρονο απο τα ίδια στοιχεία προκύπτει ότι η κοινωνική φροντίδα ( συνταξιοδότηση) ασθενούς που έχει υποστεί ακρωτηριασμο θα κοστίσει στις ΗΠΑ περίπου 60000-120000 δολάρια τα επόμενα τρία χρόνια.
Σε ότι αφορα τη χώρα μας , υπολογίζεται ότι το ετήσιο κόστος Ανα ασθενή με ΔΠ ειναι 6143 € ενω το κόστος του ακρωτηριασμου κάτω άκρου ( κάτω απο το γόνατο) ανέρχεται σε περίπου 22000€ . Επιπλέον ,σύμφωνα με υπολογισμούς του τομέα Οικονομικών της εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης , το συνολικό ετήσιο κόστος του Διαβητικου ποδιού χωρίς ακρωτηριασμο ανέρχεται σε 230 εκατομμύρια € .
Με αυτα τα δεδομένα , οι προσπάθειες όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων και φορέων ειναι ανάγκη να στραφούν προς τη λήψη μέτρων αποφυγής επιπλοκών του ΔΠ και μείωσης των ακρωτηριασμων καθώς και του τεράστιου οικονομικού και κοινωνικού τους κόστους.
Σύμφωνα μάλιστα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις , εάν καταστεί εφικτή η μείωση των ακρωτηριασμων κατα 50% ετησίως ,θα αποφευχθούν δαπάνες ύψους 150 εκατομμυρίων δολαρίων , ενω με την εντατική παρακολούθηση των ασθενων υψηλού κινδύνου θα εξοικονομηθούν κρατικοί πόροι που ανέρχονται σε 2-3 εκατομμύρια δολάρια για τρία χρόνια.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΛΗΨΗΣ
Προς τον σκοπο αυτο ,ουσιαστικό ρόλο παίζει η πρόληψη.
Α) Πρόληψη ελκους στα κάτω άκρα κόστος ελάχιστο αρκεί να εντοπιστούν σε εθνικό επίπεδο τα άτομα που μπορούν να αναπτύξουν ελκος, τα οποία ειναι άτομα με Διαβητικη Νευροπαθεια , που δεν αντιλαμβάνονται τον πόνο , το θερμο κλπ . Πρώτη μέριμνα : Οδηγίες για την αποφυγή μικρό τραυματισμών.
Β) Πρόληψη γαγγραινας: Ο εντοπισμός των ατομων υψηλού κινδύνου εμφάνισης γαγγραινας και η τήρηση των ιατρικών οδηγιών , με πιο σημαντική τη διακοπή του καπνίσματος , μπορούν να σώσουν πολλα πόδια.
Εφόσον κάθε άτομο με ΣΔ ελέγχει κάθε μέρα τα πόδια του για τυχόν έλκη ,ή αλλαγή του χρώματος ( προς το σκούρο) και αναφέρεται αμέσως στον γιατρο του, η έγκαιρη αντιμετώπιση μπορει να απαλλάξει το άτομο απο τον κίνδυνο ακρωτηριασμου.
Οποιοσδήποτε πόνος στα κάτω άκρα , οποιαδήποτε σχισμη, ιδίως στα πέλματα , πρέπει να αναφέρεται άμεσα στον θεράποντα ιατρό. Πόδια που ελέγχονται καθημερινά ,δεν εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα , η και αν ακόμα εμφανίσουν , έχουν πολλές πιθανότητες για πλήρη θεραπεία.
Συνοψίζοντας , οι διαβητικοι ασθενείς που ελέγχουν πολυ καλα το σακχάρο αίματος, τα λίπιδια , και την αρτηριακή τους πίεση ,μπορούν να μειώσουν δραστικά την πιθανότητα εμφάνισης σοβαρών προβλημάτων τόσο στους νεφρους , τα ματια και την καρδιά , όσο και στα πόδια .

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΊΟΥ
Έντυπο Φεβρουάριος 2012

Σακχαρώδης Διαβήτης (Συν/ξη Χρ. Ζούπα)

Κάθε 14 Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια ημέρα Διαβήτη, και το περιοδικό Φαρμακευτικά Χρονικά είχα την τιμή να φιλοξενήσει μία συνέντευξη με τον γνωστό Ειδικό Παθολόγο Διαβητολόγο, Χρ. Ζούπα, και να συζητήσει για την μάστιγα της Εποχής μας. Ας την δούμε μαζί

Κύριε Ζούπα, ακούμε να λένε ότι ο Σακχαρώδης Διαβήτης έχει εξελιχθεί σε σύγχρονή επιδημία. Σε ποιό βαθμό ισχύει αυτό και τί πραγματικά συμβαίνει με την πάθηση αυτή στις μέρες μας, και ιδιαίτερα στη χώρα μας?

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Σ.Δ είναι η πιό γρήγορα αναπτυσσόμενη χρόνια πάθηση στον κόσμο. Είναι πράγματι η σύγχρονη μάστιγα της εποχής μας, αφού 250 εκατ. άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο πάσχουν από Σ.Δ και το 2025 αναμένεται να φτάσουν στον αστρονομικό αριθμό των 350 εκατ.. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα δεν υπάρχει άλλο χρόνιο νόσημα που να αναπτύσσεται τόσο γρήγορα παγκοσμίως. Και το σημαντικότερο απ'όλα είναι οτι στις χώρες που αναπτύσσεται γρηγορότερα είναι αυτές που δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς στο παρελθόν. Δηλαδή η Ινδία και η Κίνα όπου οι άνθρωποι στο παρελθόν έτρωγαν μόνον ρύζι και λαχανικά, ενώ σήμερα με την είσοδο της τεχνολογίας και του δυτικού τρόπου ζωής έχουν αλλάξει σημαντικά οι διατροφικές συνήθειες τους και η παρουσία του διαβήτη δείχνει πώς επηρεάζει αυτός ο τρόπος ζωής την εμφάνιση και την εξέλιξή του. Στην Ελλάδα ο ΣΔ δυστυχώς αποτελεί μιά από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες παθήσεις που αντιμετωπίζει η Ελληνική κοινωνία, αφού εμφανίζεται στο 7-8% του πληθυσμού. Και αν συνυπολογίσετε ότι για έναν ήδη γνωστό διαβητικό υπάρχει άλλος ένας που έχει το πρόβλημα και το αγνοεί, καταλαβαίνετε την πραγματική διάσταση του. Ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω οτι στην Ελλάδα παρουσιάζονται τον χρόνο 35000 καινούργια περιστατικά μεταξύ των οποίων 500 παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών, τα οποία προέρχονται κυρίως από τα αστικά κέντρα. Δηλαδή το περιβάλλον στο οποίο ζούμε παίζει κάποιο καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση του διαβήτη. Ο κόσμος δε, πρέπει να ξέρει οτι όταν μιλάμε για ΣΔ αναφερόμαστε κυρίως σε 2 μεγάλους τύπους. Ο ένας είναι ο διαβήτης τύπου 1, που αφορά κυρίως τα παιδιά, τους νέους και τις νέες ηλικίας κάτω των 20 ή των 30 ετών και είναι περίπου το 5% των περιπτώσεων. Είναι καθαρά ινσουλινοεξερτώμενος, δηλαδή ξαφνικά ο οργανισμός του νέου ή της νέας αδυνατεί να παράγει ινσουλίνη και αναγκάζονται να υποκαθιστούν την ορμόνη που τους λείπει με ενέσεις ινσουλίνης. Η μεγάλη όμως κατηγορία των διαβητικών είναι οι ενήλικες διαβητικοί τύπου 2, οι οποίοι είναι το 80% των περιπτώσεων και στους οποίους το 60-80% είναι παχύσαρκοι ή υπέρβαροι. Αρα πρέπει να μάθουμε όλοι ότι όσο μεγαλώνουμε και παχαίνουμε, ιδιαίτερα αν έχουμε βεβαρημένο κληρονομικό ιστορικό, όλοι είμαστε εν δυνάμει υποψήφιοι διαβητικοί.

Ποιοί παράγοντες συμβάλλουν στην εμφάνιση διαβήτη σε ένα άτομο και σε ποιό βαθμό ο καθένας από αυτούς?

Κατ'αρχάς το σημαντικότερο είναι να κατανοήσουμε οτι άλλος διαβήτης είναι ο παιδικός, ή νεανικός διαβήτης τύπου 1, και άλλος ο διαβήτης των ενηλίκων τύπου 2. Ο διαβήτης τύπου 1 σπάνια κληρονομείται και, δυστυχώς εμφανίζεται σαν "κεραυνός εν αιθρία" χωρίς να ξέρουμε το πώς και το γιατί. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτών των παιδιών, εμφανίζεται μετά από κάποιο ισχυρό σοκ και την παρουσία στον οργανισμό των παιδιών αυτών κάποιων αντισωμάτων που δεν αναγνωρίζουν την ινσουλίνη ως ορμόνη του οργανισμού και την καταστρέφουν. Πρέπει να σημειωθεί οτι στο παιδί δεν εμφανίζεται από τη μία μέρα στην άλλη το ζάχαρο. Χρειάζεται μιά διαδικασία από 1-5 χρόνια. Ο γονέας το αντιλαμβάνεται ως πολυουρία, πολυδιψία, πολυφαγία, μεγάλη απώλεια βάρους σε σύντομο χρονικό διάστημα και μεγάλη κόπωση του παιδιού, το οποίο "πέφτει" σε κωματώδη ή προκωματώδη κατάσταση, για να πάει στο νοσοκομείο και να ανακαλύψει το ζάχαρο. Αυτή είναι μιά τυπική περίπτωση στον νεανικό διαβήτη τύπου 1. Στον διαβήτη των ενηλίκων τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Εκεί, επειδή η πλειονότητα είναι υπέρβαροι, ή παχύσαρκοι, ο ΣΔ μπορεί να διαδράμει για πάρα πολλά χρόνια χωρίς να τον αντιληφθεί κάποιος. Δηλαδή, για να ανακαλύψεις σε έναν μεγάλο άνθρωπο το ζάχαρο περνάνε 7-10 χρόνια. Αυτό σημαίνει οτι υπάρχει κρυφό ζάχαρο, "λανθάνων διαβήτης" όπως τον ορίζει η επιστήμη, ο οποίος διαδράμει για πολλά χρόνια ύπουλα, βουβά και αθόρυβα. Συμπτώματα όπως οι χρόνιες υποτροπιάζουσες κολπίτιδες, οι βαλανοποστίτιδες στους άνδρες, οι "καλόγεροι" οι διαθλαστικές ανωμαλίες, η πρωινή κόπωση, η εξάντληση, η μεταγευματική υπνηλία και οι υπογλυκαιμικές και γλυκομανιακές τάσεις που δημιουργούνται ιδιαίτερα κατά τις απογευματινές ώρες είναι προοίμια μελλοντικής εμφάνισης διαβήτη. Κατά συνέπεια ο διαβήτης στους ενήλικες, όταν πρωτοανακαλύπτεται, σημαίνει οτι προυπάρχει για τουλάχιστον5 ή 10 ή 15 χρόνια, αλλά τον αγνοούμε. Και το σημαντικότερο είναι ότι το 50% των ανθρώπων που το ανακαλύπτουν σε μεγάλη ηλικία ήδη έχουν αρχίσει να έχουν κάποια από τις επιπλοκές του διαβήτη και δεν το ξέρουν. Αρα λοιπόν, αυτό που συμβάλλει τόσο πολύ στη μεγάλη ανάπτυξη και εκδήλωση του διαβήτη είναι η πρώτη ηλικία την οποία δεν μπορείτε να επηρεάσετε, δεύτερον η παχυσαρκία που αποτελεί τον σημαντικότερο επιβαρυντικό παράγοντα για την εμφάνιση του διαβήτη, και τρίτον η κληρονομικότητα. Οι μεγάλοι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν οτι όσο μεγαλώνουν και παχαίνουν, αν έχουν μαμά ή μπαμπά διαβητικό, έχουν πάρα πολύ μεγάλη πιθανότητα να πάθουν διαβήτη. Και αυτή η πιθανότητα ξεκινάει από την ηλικία των 30 ετών σε ποσοστά πάνω από 25% και ανά δεκαετία ανεβαίνει κατά 10%. Αυτό σημάινει ότι σε ηλικία 60 ετών έχουν πιθανότητες πάνω από 60-70% να γίνουν διαβητικοί. Θέλω επίσης να πω ότι ένα μεγάλο ποσοστό από τους αιφνίδιους θανάτους περιλαμβάνει ανθρώπους που έχουν διαταραχή στον μεταβολισμό της γλυκόζης ή διαβήτη που δεν τον ξέρουν. Και επειδή τρώνε πίνουν, καπνίζουν και έχουν υπερβολικά μεγάλες ποσότητες χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων, παθαίνουν ότι παθαίνουν χωρίς να ξέρουν το πώς και το γιατί. Και λένε "μα δεν είχε τίποτα" Και φυσικά, αφού χωρίς να εξεταστεί πώς θα γνώριζε αν είχε κάτι? Και, δυστυχώς στην εποχή μας κανείς δεν έχει καταλάβει ότι η πρόληψη είναι το καλύτερο φάρμακο γι'αυτές τις περιπτώσεις.

Είναι συχνό το φαινόμενο να πανικοβάλλονται τα άτομα που μαθαίνουν οτι πάσχουν από διαβήτη, θεωρώντας οτι η πάθηση αυτή θα αλλάξει οριστικά το σύνολο της καθημερινότητάς τους. Τί πραγματικά αλλάζει και πώς πιστεύεται οτι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την αλλαγή αυτή?

Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι, όταν έλθεις αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα όπως ο ΣΔ, στην αρχή παθαίνεις, πανικό ,φόβο, αγωνία ,άγχος. Είναι σαν να ανοίγει ο κόσμος στα δύο και να γκρεμίζονται όλα τα σχέδια και τα όνειρά σου. Εκεί ακριβώς χρειάζεται να "ξαναχτίσεις" τις ελπίδες και τα όνειρα του ανθρώπου αυτού., αλλά και να του δώσεις να καταλάβει ότι στην εποχή μας ο διαβήτης δεν είναι αρρώστια αλλά ένας τρόπος ζωής. Είναι ένας τρόπος ζωής που θα έπρεπε να διδάσκεται, να μαθαίνεται σε όλο τον κόσμο, μιά και οι διαβητικοί αποτελούν παράδειγμα σωστής διατροφής και σωστού τρόπου ζωής. Δηλαδή , δεν είμαστε στην εποχή που όποιος έλεγε οτι πάσχει από διαβήτη ήταν συνέχεια στο "μη" και στο "απαγορεύεται". Σήμερα ο ΣΔ είναι ένας τρόπος ζωής που αν εξοικειωθείς μαζί του, μπορείς να ζήσεις πάρα πολλά και καλά χρόνια. Φτάνει φυσικά να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι πρώτον χρειάζεται γνώση του προβλήματος και δεύτερον άλλο είναι η ελευθερία και άλλο η ασυδοσία. Μπορείς να ζεις με ποικιλία, φαντασία και γεύση, έχοντας μέτρο συνέπεια και αυτοκυριαρχία. Τί πρέπει όμως να αλλάξει? Πρώτα απ'όλα σε ότι αφορά στη διατροφή του διαβητικού. Εκεί, σταματάμε τα βλίτα, τα χόρτα, τα αγγούρια και τα ξινόμηλα που είχαμε στο παρελθόν ως βάση της διατροφής του. Σήμερα ο διαβητικός πρέπει να τρώει απ'όλα τα φαγητά, με εξαίρεση, τη ζάχαρη τα γλυκά, τα τηγανητά και τις πολλές πίτες. Πρέπει να αποκτήσει αντίληψη του οτι δεν πρέπει να στερείται τίποτα, αλλά πρέπει να έχει ως βάση της διατροφής του ότι παράγει ο ίδιος, δηλαδή πολλά λαχανικά, χορταρικά, ζαρζαβατικά, όσπρια και φρούτα. Παράλληλα θα πρέπει να τρώει δύο φορές την εβδομάδα κόκκινο κρέας, δύο φορές ψάρι, μία φορά κοτόπουλο και τις άλλες μαγειρεμένο φαγητό. Πρέπει δηλαδή να μάθει τις βασικές αρχές της σωστής διατροφής. Το δεύτερο και σημαντικότερο που πρέπει να κάνει είναι να καταλάβει οτι, επειδή το ζάχαρο είναι η βενζίνη του ανθρώπινου οργανισμού, το καλύτερο φάρμακο είναι η άσκηση, το περπάτημα. Δεν υπάρχει καλύτερη και πιό επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη από το ότι με το περπάτημα εξαφανίζεις ή καθυστερείς την εξέλιξη του διαβήτη. Κατά συνέπεια, ο διαβητικός σήμερα είναι ο άνθρωπος του μέτρου, της συνέπειας και της αυτοκυριαρχίας, και δικαιούται να ζει όπως κάθε άνθρωπος. Από κει και πέρα, ανάλογα με την περίπτωση του καθενός και ανάλογα με τον τύπο διαβήτη που έχει ακολουθείται η ενδεδειγμένη θεραπευτική αγωγή, η οποία για τα παιδιά τους νέους και τις νέες περιλαμβάνει την ινσουλίνη, η οποία σήμερα γίνεται με απλοποιημένους και ανώδυνους τρόπους, με ωραίες πένες ή στυλό. Οσον αφορά στους ενήλικες με διαβήτη τύπου 2, αυτοί πάντοτε ξεκινάνε με κάποια αντιδιαβητικά δισκία μετά την άσκηση και την διατροφή., η οποία όμως διάρκεια αυτών των φαρμακευτικών σκευασμάτων δεν είναι μεγαλύτερη από 1-10 χρόνια. Κατά μέσο όρο στα 5-7 χρόνια θα πρέπει κάποιος να καταλάβει ότι τα αποθέματα ινσουλίνης τελειώνουν και θα πρέπει να αρχίσει και ο ενήλικας διαβητικός την ινσουλίνη. Και όσο πιό έγκαιρα αρχίσει κάποιος την ορμόνη της ζωής του που λέγεται ινσουλίνη, τόσο πιό πολλά χρόνια θα ζήσει. Από εκεί και πέρα εξαρτάται από το πόσο είναι κάποιος εξοικειωμένος και εκπαιδευμένος να παρακολουθεί το ζάχαρό του. Διότι δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός οτι ο ΣΔ δεν είναι μόνον η μεγαλύτερη μάστιγα της εποχής μας, είναι και ο μεγαλύτερος καταστροφέας της εποχής μας γι'αυτόν που δεν τον προσέχει και δεν τον φροντίζει. Ολοι πρέπει να ξέρουμε ότι είναι η 1η αιτία τύφλωσης σε άτομα άνω των 25 ετών, η 1η αιτία νεφρικής ανεπάρκειας στον κόσμο και το 50% των ανθρώπων που κάνουν αιμοκάθαρση είναι διαβητικοί, η 1η αιτία ακρωτηριασμών μετά από ατυχήματα και ο κύριος αίτιος των καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Αντιλαμβάνεται κάποιος ότι, αν δεν φροντίζεις αυτόν τον ύπουλο εχθρό, η καταστροφή είναι δυσαναπλήρωτη.

Πόσο επικίνδυνο είναι κάποιος που είναι διαβητικός να μην το γνωρίζει? Τι μπορεί να προκαλέσει αυτό?

Ενα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που παθαίνουν καρδιαγγειακά συμβάματα μπορεί να υποκρύπτουν ένα τέτοιο πρόβλημα. Εναν άνθρωπο που έχει σακχαρώδη διαβήτη, δεν το γνωρίζει και επειδή συνοδεύεται από πίεση, χοληστερίνη, κάπνισμα και παχυσαρκία ο κίνδυνος είναι πάρα πολύ μεγάλος. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι οι μεσήλικες και ιδιαίτερα εκείνοι που είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και έχουν κάποια βεβαρημένη κληρονομικότητα, ότι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν κάποιους κανόνες και να αποφασίσουν να κάνουν εξετάσεις. Πρέπει να ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία και οι άνθρωποι, ιδιαίτερα αυτοί που έχουν βεβαρημένο ιστορικό, να κάνουν εξετάσεις, μετά την ηλικία των 30 χρόνων, τουλάχιστον κάθε τρία με πέντε χρόνια. Αν κάποιος αναγνωρίσει τα πρώτα συμπτώματα εμφάνισης της νόσου και απευθυνθεί έγκαιρα στονγιατ΄ρο του, μπορεί να αποφύγει τη χορήγηση ινσουλίνης? Οχι, τη χορήγησης ινσουλίνης δεν μπορεί να την αποφύγει. Από τη στιγμή που ο διαβήτης είναι μιά μεταβολική νόσος, που οφείλεται στην αδυναμία του οργανισμού να παράγει την ινσουλίνη, επαναλαμβάνω ότι είναι η μοναδική θεραπεία που υπάρχει για τον διαβήτη. τώρα, γιατί όλος ο κόσμος όταν ακούει για την ινσουλίνη παθαίνει φόβο, τρόμο και πανικό είναι απορίας άξιον. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ο απλός άνθρωπος και γενικά η ιατρική κοινότητα και ο κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η πιό απαραίτητη ορμόνη στη ζωή του ανθρώπου είναι η ινσουλίνη. Είναι το "κλειδί" της ζωής μας. Πώς είναι δυνατόν να αρνείσαι να χρησιμοποιήσεις την ορμόνη που σου χαρίζει δύναμη, κουράγιο και ευεξία για να ζεις όπως ζεις. Το πρόβλημα είναι ίσως ο τρόπος χορήγησής της, που έχει αφήσει κατάλοιπα από το παρελθόν, διότι δεν ήταν όλα απλά και ευχάριστα όπως έιναι σήμερα. Παλιά έβραζαν τις σύριγγες, οι βελόνες ήταν πολύ μεγάλες, οι ινσουλίνες δεν ήταν πολύ καθαρές και ήταν επώδυνες. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει τελείως και πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον κόσμο ότι η ινσουλίνη δεν είναι φάρμακο, είναι η ορμόνη της ζωής, και κάποια στιγμή σχεδόν όλοι οι διαβητικοί χρειάζονται να κάνουν ινσουλίνη. Αρα δεν πρέπει ο κόσμος να φοβάται την ινσουλίνη, αλλά θα πρέπει να αναζητά μιά ώρα νωρίτερα να κάνει ινσουλίνη, όταν το ζάχαρό του δεν ρυθμίζεται με τα χάπια. Από τη στιγμή που θα χρησιμοποιήσεις 1 ή 2 χάπια και τα αποτελέσματα είναι πενιχρά και το ζάχαρο είναι πάνω από 150 νηστικός και 200 φαγωμένος, αν δεν κάνεις ινσουλίνη θα καταστραφείς.Ολοι αναζητούν το μαγικό χάπι αλλά μαγικά χάπια στην εποχή μας δεν υπάρχουν. Η ινσουλινοθεραπεία είναι η βασικότερη και η πιό αναγκαία θεραπευτική μέθοδος για κάθε διαβητικό. Είναι το μόνο μέσο που έχουμε σήμερα για να μπορέσουμε να προφυλάξουμε όλο αυτόν τον κόσμο από τις χρόνιες επιπλοκές του διαβήτη.

Οι φαρμακοποιοί ως "σύμβουλοι υγείας" με ποιό τρόπο θεωρείτε ότι μπορούν να συμβάλλουν στη σωστή ενημέρωση του κοινού σχετικά με τον ΣΔ? Πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος τους στο να κατευθύνουν το κοινό να επισκεφτεί τον γιατρό του?

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τουλάχιστον μία 20ετία, προσπαθούσα να πείσω τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες να συνειδητοποιήσουν τον εντυπωσιακά μεγάλο ρόλο που μπορεί να παίξει ο φαρμακοποιός, στη σωστή ενημέρωση και εκπαίδευση των διαβητικών. Οι χρόνιοι αυτοί ασθενείς δένονται στη γειτονιά τους με το φαρμακοποιό τους και το φαρμακείο είναι ο χώρος όπου συζητάνε, ανταλλάσουν απόψεις, μετράνε την πίεσή τους και το ζάχαρό τους και εκμυστηρεύονται το πρόβλημά τους. Προσπάθησα λοιπόν, πολλά χρόνια να τους πείσω ότι πρέπει να κάνουμε να κάνουμε σεμινάρια στους φαρμακοποιούς για να τους μυήσουμε στις καινούργιες τεχνολογίες και στις καινούργιες αντιλήψεις. Αυτό ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 80 και πραγματοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 90. Και όχι μόνο πραγματοποιήθηκε, αλλά άρχισαν και οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες στις ΗΠΑ να συνειδητοποιούν τον μεγάλο ρόλο του φαρμακοποιού στην ιστορία των χρονιών παθήσεων. Ετσι ξεκίνησα να κάνω σεμινάρια σε φαρμακοποιούς, με 100 ή 200 άτομα, ανά περιοχές, ώστε να τους μυήσουμε στη σύγχρονη αντίληψη του διαβήτη. Γιατί ο ΣΔ σήμερα έχει διαφοροποιηθεί τελείως από αυτόν που ξέραμε πριν από 20-30 χρόνια. Και νομίζω ότι αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην αντιμετώπιση του χρόνιου αυτού προβλήματος, που είναι πολυπαραγοντικό αλλά και πολυοργανικό, η βοήθεια των φαρμακοποιών στην απλοποίηση των θεραπευτικών μέσων, στην απομυθοποίηση των παλιών αντιλήψεων απέναντι στο πρόβλημα και το σπουδαιότερο να κατευθύνουν τους ανθρώπους αυτούς στον ειδικό εκπαιδευμένο γιατρό ώστε να τύχουν της καλύτερης δυνατής αντιμετώπισης. Θεωρώ, λοιπόν ότι ο ρόλος του φαρμακοποιού είναι καθοριστικός και πολύ σημαντικός στην όλη προσέγγιση του προβλήματος που λέγεται "Σακχαρώδης Διαβήτης". Εμείς ως "Εταιρεία Διατροφής, Μεταβολισμού και Παχυσαρκίας" στο ετήσιο συνέδριό μας κάναμε ένα ειδικό αφιέρωμα στους φαρμακοποιούς. προσπαθούμε να τους ευαισθητοποιήσουμε γιατί θεωρούμε ότι είναι απαραίτητοι συνεργάτες στη διαδικασία αντιμετώπισης του διαβήτη. Διότι επαναλαμβάνω το φαρμακείο, είναι ένας χώρος ανταλλαγής απόψεων, προβλημάτων και το σημαντικότερο, εξομολόγησης των απλών αυτών ανθρώπων που έρχονται ξαφνικά αντιμέτωποι με το πρόβλημά τους. Φανταστείτε να πάει κάποιος σε ένα φαρμακειό και να του λένε "μη" για το ένα, "μη" για το άλλο . Ή ακόμα χειρότερα, να πάει ο ασθενής να αγοράσει την ινσουλίνη του και να του πουν "τρέξε να τη βάλεις στο ψυγείο". Μα ο φαρμακοποιός διατηρεί την ινσουλίνη στο ψυγείο γιατί ξέρει πότε θα την πουλήσει. Γιατί λοιπόν, να κάνει το ίδιο και ο διαβητικός? Αλλωστε, σήμερα έχουν δημιουργηθεί τα στυλό που μπορείς να τα έχεις συνέχεια μαζί σου και, φυσικά, δεν φτιάχτηκαν για να μπαίνουν στο ψυγείο. Αυτά τα πράγματα πολλοί φαρμακοποιοί τα αγνοούν. Αρα, πρέπει να τα μάθουν και πρέπει να βοηθήσουν όλους τους ανθρώπους που πάσχουν από ΣΔ να κατανοήσουν ότι η ποιότητα ζωής τους εξαρτάται από την γνώση , την ενημέρωση και την εκπαίδευση που έχουν στο πρόβλημα του ΣΔ. Και αυτό χρειάζεται κόπο, υπομονή και προσπάθεια. Αξίζει, όμως τον κόπο οι φαρμακοποιοί να ευαισθητοποιηθούν περισσότερο και να ενημερωθούν για τις χρόνιες παθήσεις για να κατευθύνουν τους ασθενείς στις κατάλληλες μονάδες, στα κατάλληλα κέντρα ή σους κατάλληλους γιατρούς. Ελπίζω αυτό να το πετύχουμε.